Το πραγματικό αίμα των δεινοσαύρων βρέθηκε για πρώτη φορά στα χρονικά της επιστήμης

Διεθνής ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο Curtin της Αυστραλίας βρήκε για πρώτη φορά ενδείξεις απολιθωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων και αμινοξέων κολλαγόνου. Το εύρημα ανατρέπει όσα γνωρίζαμε για τη διατήρηση απολιθωμάτων και μοριακών δομών σε γεωλογικό βάθος χρόνου.

Η έρευνα, η οποία δημοσιεύτηκε στο «Proceedings of the National Academy of Sciences» (PNAS), παρουσιάζει απολιθωμένα ερυθρά αιμοσφαίρια και άθικτα βιομόρια αίμης στα οστά των άκρων ενός θηριόποδου δεινοσαύρου ηλικίας 115 εκατομμυρίων ετών, του Aratasaurus museunacionali. Η αίμη είναι το τμήμα της αιμοσφαιρίνης που δεσμεύει και μεταφέρει οξυγόνο. Τα οστά είχαν ανακαλυφθεί στη βορειοανατολική Βραζιλία.

Μέσα στους αγγειακούς πόρους των οστών βρέθηκαν πολλά ερυθρά αιμοσφαίρια που είχαν διατηρηθεί. Αν και παλαιότερες έρευνες είχαν καταγράψει πιθανές δομές παρόμοιες με ερυθρά αιμοσφαίρια σε απολιθώματα, η νέα μελέτη, όπως αναφέρει η ομάδα, είναι η πρώτη που επιβεβαιώνει χημικά μόρια προερχόμενα από την αιμοσφαιρίνη στο εσωτερικό των κυττάρων.

Η εξαιρετική κατάσταση των κυττάρων αποδίδεται, σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα, στην ταχεία ταφή του δεινοσαύρου μετά τον θάνατό του. Το σημείο ταφής είχε χαμηλό οξυγόνο και ήταν πλούσιο σε μικροοργανισμούς.

«Ο εντοπισμός άθικτων μορίων που προέρχονται από την αίμη μέσα σε ερυθρά αιμοσφαίρια ηλικίας 115 εκατομμυρίων ετών είναι εκπληκτικός. Πρόκειται πραγματικά για μια ανακάλυψη-ορόσημο», δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης, Κλάιτι Γκράις, ιδρυτική διευθύντρια του Κέντρου Οργανικής και Ισοτοπικής Γεωχημείας της Δυτικής Αυστραλίας στο Πανεπιστήμιο Curtin.

Η ίδια σημειώνει ότι η ανακάλυψη «όχι μόνο διευρύνει το γνωστό αρχείο απολιθωμάτων αίματος, αλλά προσφέρει και ένα άμεσο μοριακό “παράθυρο” στη φυσιολογία ζώων που έχουν εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό, επιτρέποντάς μας να κατανοήσουμε καλύτερα τόσο τα ίδια τα ζώα, όσο και το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν».

Ο Μάρτιν Βαν Κράνεντονκ, επικεφαλής της Σχολής Επιστημών της Γης και του Πλανήτη στο ίδιο πανεπιστήμιο, τονίζει πως τα αποτελέσματα αλλάζουν την αντίληψη για τη δυνατότητα διατήρησης μοριακών δομών σε μεγάλο βάθος χρόνου ή σε ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες. Η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να επηρεάσει και την Αστροβιολογία, καθώς και την αναζήτηση αρχαίας ζωής στο Σύμπαν.

Σύνδεσμος προς την επιστημονική δημοσίευση: https://www.pnas.org/cgi/doi/10.1073/pnas.2614248123