Γιάννης Ηλιάδης: Νέες μαρτυρίες για τη φονική επίθεση, καταγγελίες για συγκάλυψη και ξυλοδαρμός από ανθρώπους της νύχτας

Νεότερα στοιχεία για τη φονική επίθεση στον 43χρονο Γιάννη Ηλιάδη στις Φέρες Έβρου έρχονται στο φως. Ο Ηλιάδης δέχθηκε την επίθεση έξω από νυχτερινό κέντρο στις 15 Αυγούστου 2024, ενώ η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» παρουσίασε το βράδυ της Παρασκευής (13.11.2026) νέες μαρτυρίες και στοιχεία για την τελευταία του νύχτα, ερευνώντας την υπόθεση του θανάτου του.

Σημαντικά πρόσωπα στην υπόθεση είναι ο τότε 18χρονος πορτιέρης του κέντρου στον Έβρο και ένας θαμώνας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι εργαζόμενοι του κέντρου πιέστηκαν να μην αποκαλύψουν πως ο νεαρός απασχολούνταν στην επιχείρηση. Μαρτυρία στρέφει παράλληλα την προσοχή στον ιδιοκτήτη, καθώς αναφέρει ότι έδωσε εντολή στον νεαρό να απομακρύνει από το σημείο τον Γιάννη Ηλιάδη και να μην του επιτρέψει να επιστρέψει.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 15ης Αυγούστου ο 43χρονος υπέστη βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και εισήχθη στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Πέντε ημέρες μετά, χωρίς να έχει ανακτήσει τις αισθήσεις του, υπέκυψε στα τραύματά του.

Καρέ – καρέ η επίθεση που οδήγησε στον θάνατο του 43χρονου

Τη στιγμή προς στιγμή εξέλιξη του ξυλοδαρμού, που κόστισε τη ζωή στον πατέρα τεσσάρων κοριτσιών, αφηγείται πελάτης του καταστήματος και αυτόπτης μάρτυρας, αναπαριστώντας όσα συνέβησαν.

«Καθόταν μόνος του στη γωνία του μπαρ και δεν ενοχλούσε κανέναν. Δεν υπήρχε κάποιος γύρω του και δεν είχε πειράξει κανέναν. Πήγα, τον χαιρέτησα, χάρηκε που με είδε και μου είπε να καθίσω για να με κεράσει ένα ποτό. Δεν πρόλαβα να πιω ούτε μία γουλιά από την μπίρα μου και ήρθε ο πορτιέρης για να τον βγάλει έξω. Ο Γιάννης τον ρώτησε για ποιον λόγο, ενώ παρενέβην κι εγώ, εξηγώντας του ότι ήταν μαζί μου και ζητώντας του να ηρεμήσει.

Εκείνος, όμως, μου είπε να μην ανακατεύομαι. Δεν είχε προηγηθεί το παραμικρό. Ξεκίνησαν να κατευθύνονται προς την έξοδο. Δίπλα στην πόρτα, σε ένα τραπέζι, καθόταν και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, χωρίς ωστόσο να προσέξω αν είχαν κάποια συνομιλία», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο μάρτυρας αναφέρει ακόμη ότι περίμενε περίπου πέντε λεπτά, χωρίς να επιστρέψει κανείς από τους δύο στο εσωτερικό του καταστήματος, και τότε βγήκε έξω για να δει τι συνέβαινε.

«Τους είδα να κάθονται λίγο πιο δεξιά από το μαγαζί και να συνομιλούν. Όλα έδειχναν ήρεμα, όταν ξαφνικά βλέπω τον πορτιέρη, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, να χτυπάει τον Γιάννη με γροθιά στο πρόσωπο. Ο Γιάννης έπεσε κάτω κι εγώ έσπευσα να τον σηκώσω. Προσπάθησα να τον ηρεμήσω και να τον πείσω να φύγουμε, να πάμε σπίτι. Εκείνος, όμως, δεν ήθελε. Επέμενε να μάθει για ποιον λόγο του συμπεριφέρονταν έτσι και ζητούσε να μιλήσει με τον ιδιοκτήτη. Του πρότεινα να πάμε μαζί και να τον φωνάξω εγώ. Του ζήτησα να περιμένει στην είσοδο και μπήκα ξανά μέσα.

Μέσα σε αυτά τα δύο με τρία λεπτά εμφανίζεται ένας άλλος κύριος, άνω των 50 ετών. Πιάνει τον Γιάννη αγκαζέ, με ήρεμο τρόπο, και μαζί αρχίζουν να κινούνται ξανά προς τα πάνω. Δεν τον γνώριζα και τους ακολούθησα. Τότε είδα ότι άρχισε και εκείνος να τον χτυπάει με δυνατές σφαλιάρες. Μπήκα στη μέση για να τους χωρίσω. Ο 50χρονος με άρπαξε από τον γιακά και με έσπρωξε, επιχειρώντας να με χτυπήσει.

Μόλις κατάφερα να σηκωθώ, τον είδα να ανεβαίνει στο μηχανάκι του και να απομακρύνεται. Λίγο πιο κοντά στο μαγαζί είδα τον Γιάννη πεσμένο στο έδαφος, μέσα στα αίματα, με τα μάτια κλειστά. Η κατάστασή του ήταν πολύ άσχημη. Στο μεταξύ, είχε βγει έξω όλος ο κόσμος. Οι δύο κατηγορούμενοι εξαφανίστηκαν αμέσως μετά το περιστατικό», καταλήγει ο μάρτυρας.

Άλλος μάρτυρας περιγράφει:

«Είδα τον Γιάννη να έρχεται προς την είσοδο του μαγαζιού, με το πρόσωπό του γεμάτο αίματα. Εκεί συναντήθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον πορτιέρη. Δεν αντάλλαξαν κουβέντα. Εκείνος απλώς τον σήκωσε και τον έριξε με δύναμη κάτω, με το κεφάλι. Άκουσα κάποιους να λένε ότι έσπαγε ποτήρια και μπουκάλια, αλλά εγώ δεν είχα δει κάτι τέτοιο. Τον είδα γύρω στις 3:30 τα ξημερώματα. Τι είχε προηγηθεί, δεν το γνωρίζω. Ούτε τον ξυλοδαρμό που προηγήθηκε είχα δει.»

Με έναν φίλο πήγαμε να ζητήσουμε ασθενοφόρο, όμως μας ενημέρωσαν ότι θα έφτανε σε σαράντα λεπτά. Η αναμονή τελικά παρατάθηκε, ενώ στο μεταξύ είχε συγκεντρωθεί έξω όλος ο κόσμος. Τον πορτιέρη τον ήξερα από το Λύκειο, καθώς ήμασταν συμμαθητές. Ξέρω, επίσης, ότι εργαζόταν στο συγκεκριμένο μπαρ τους δύο τελευταίους μήνες πριν από το μοιραίο περιστατικό. Ασχολούνταν με το τζούντο και το ακόντιο. Μετά το συμβάν χάθηκε. Οι αστυνομικοί δεν πήραν καταθέσεις από κανέναν μας, αλλά εγώ πήγα και τους μίλησα για το χτύπημα που είχα δει», λέει χαρακτηριστικά.

Ολοκληρώνοντας την περιγραφή του, μιλά για τον Γιάννη ως έναν κοινωνικό και ευχάριστο άνθρωπο, ήρεμο στον χαρακτήρα, ο οποίος, όπως επισημαίνει, ήταν αδύνατο να βλάψει κάποιον.

Οι πιέσεις από τον ιδιοκτήτη του κέντρου: «Καν΄τον να μην γυρίσει ξανά»

Στην εκπομπή, ένας ακόμη μάρτυρας που είχε συναντήσει τον 18χρονο βασικό κατηγορούμενο μίλησε για όσα, όπως λέει, του εκμυστηρεύτηκε σχετικά με τις συνθήκες που οδήγησαν στον θάνατο του οικογενειάρχη.

Η συνάντηση, όπως την περιγράφει, κύλησε δύσκολα. Ο 18χρονος κρατούσε το κεφάλι χαμηλά, δεν ήθελε να συζητήσει και φαινόταν διστακτικός να μιλήσει για την υπόθεση. Μετά από αλλεπάλληλες ερωτήσεις, ωστόσο, ο μάρτυρας κατάφερε να ακούσει την αλήθεια.

Εκείνο που πρώτα του προκάλεσε εντύπωση ήταν ότι ο νεαρός επέμενε πως ούτε γνώριζε τον Γιάννη Ηλιάδη ούτε είχε βρεθεί ποτέ ξανά μαζί του. Σύμφωνα με όσα φέρεται να είπε, δεν είχε προηγηθεί προσωπική αντιπαράθεση ανάμεσά τους.

Στη συνέχεια, όμως, προχώρησε σε μια αποκάλυψη που προκαλεί ανατριχίλα.

«Μου είπε ότι το αφεντικό του δεν τον ήθελε στο μαγαζί και του είπε: “Κάν’ τον να μην ξαναγυρίσει”. Τώρα, τι εννοούσε με αυτό, δεν ξέρω. Να τον διώξει, να τον χτυπήσει ή να τον σκοτώσει, δεν ξέρω. Αυτά, όμως, μου είπε», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο 18χρονος τού παραδέχθηκε στη συζήτησή τους ότι δούλευε ως πορτιέρης στο συγκεκριμένο κατάστημα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με όσα φέρεται να είχε πει στις Αρχές, ότι είχε πάει εκεί μόνο ως θαμώνας.

Ο νεαρός, όπως μεταφέρει ο μάρτυρας, ισχυρίστηκε από την πλευρά του πως δεν ήθελε να σκοτώσει τον Γιάννη και πως εκείνη την ώρα δεν καταλάβαινε ακριβώς τις πράξεις του.

Άλλος εργαζόμενος δήλωσε ότι την επομένη οι υπεύθυνοι της επιχείρησης ασκούσαν πιέσεις στο προσωπικό, ζητώντας του να πει πως πορτιέρης δεν υπήρχε.

«Έμαθα ότι δόθηκε εντολή σε όλους όσοι δουλεύαμε εκεί να μην αναφέρουμε ότι υπήρχε πορτιέρης στο μαγαζί. Ήθελαν να το κρύψουν. Μας πίεζαν συνέχεια να μην το πούμε πουθενά και κυρίως στην Αστυνομία»

Για εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά σε βάρος νέων ποντιακής καταγωγής μιλά στενός φίλος του Γιάννη Ηλιάδη.

«Ο Γιάννης δεν μπόρεσε να μιλήσει γιατί με το που τον έσκασε ο άλλος σαν καρπούζι κάτω, έπεσε σε κώμα. Δεν συνήλθε ποτέ και δεν αντιδρούσε σε κανένα ερέθισμα».

Ο ίδιος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συγκάλυψης, εκτιμώντας ότι μπορεί να υπάρχουν δεσμοί με ανθρώπους που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας.

Οι ισχυρισμοί των κατηγορουμένων στις απολογίες τους

Κατά τις πρώτες απολογίες τους στην ανακρίτρια Αλεξανδρούπολης, οι δύο κατηγορούμενοι —ο 18χρονος πορτιέρης και ο θαμώνας— αρνήθηκαν πως είχαν ευθύνη για τον θανάσιμο τραυματισμό του πατέρα τεσσάρων ανήλικων παιδιών.

Οι δύο κατηγορούμενοι ισχυρίστηκαν ότι το θύμα ήταν μεθυσμένο και δημιουργούσε επεισόδια. Οι εκδοχές τους, ωστόσο, δεν συνέπιπταν ως προς τα γεγονότα και το πρόσωπο που κατάφερε το τελευταίο χτύπημα. Ο βασικός κατηγορούμενος, τον οποίο μαρτυρίες παρουσιάζουν ως πορτιέρη του κλαμπ, αρνήθηκε ότι προκάλεσε τον θανάσιμο τραυματισμό του Ηλιάδη.

Τι είπε στην απολογία του ο πορτιέρης

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 18χρονος ανέφερε μεταξύ άλλων στην απολογία του: «Ήμουν στο κατάστημα ως θαμώνας όταν ο Ηλιάδης άρχισε να φέρεται επιθετικά. Είχε προηγηθεί επεισόδιο με άλλα άτομα και προσπάθησα να παρέμβω, ώστε να σταματήσει η ένταση.

Ο Ηλιάδης ήρθε προς το μέρος μου και αποπειράθηκε να με χτυπήσει. Εγώ προσπάθησα να αποφύγω τα χτυπήματα και να τον απωθήσω. Μέσα στη συμπλοκή έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο οδόστρωμα.

«Δεν χρησιμοποίησα λαβή πολεμικών τεχνών για να χτυπήσω το κεφάλι του στο τσιμέντο, όπως αναφέρεται στις μαρτυρικές καταθέσεις. Δεν είχα πρόθεση να τον τραυματίσω».

Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αλεξανδρούπολης, πάντως, απέρριψε την εκδοχή ότι επρόκειτο για απλή πτώση.Στο παραπεμπτικό βούλευμα αναφέρεται πως ο τότε 18χρονος πορτιέρης άρπαξε τον Ηλιάδη από τον αυχένα και τον έριξε με σφοδρότητα στο οδόστρωμα, προκαλώντας τις πολύ βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που επέφεραν τον θάνατό του.

Το δικαστικό συμβούλιο, ωστόσο, δεν του αποδίδει ανθρωποκτονία, αν και κρίνει πως μπορούσε να προβλέψει τον κίνδυνο πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης.

Η απόφαση είναι να παραπεμφθεί στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη με θανατηφόρο αποτέλεσμα.

Ο δεύτερος κατηγορούμενος, 47 ετών και κάτοικος της περιοχής, είπε ότι βρισκόταν στο κατάστημα ως θαμώνας. Στην απολογία του υποστήριξε πως ο Ηλιάδης προκαλούσε αναστάτωση και ενοχλούσε τους παρευρισκομένους.

Η απολογία του 47χρονου «θαμώνα»

Όπως αναφέρουν πληροφορίες, στην απολογία του είπε: «Όταν επιχείρησα να απομακρύνω τον Ηλιάδη, εκείνος κινήθηκε απειλητικά εναντίον μου, με έβρισε και προσπάθησε να με χτυπήσει.

«Αντέδρασα αμυντικά. Χρησιμοποίησα τα χέρια μου για να προστατευθώ και να τον απωθήσω.

«Δεν προκάλεσα εγώ τις θανατηφόρες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και δεν είχα πρόθεση να τραυματίσω τον Ηλιάδη».

Αφού εξέτασε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, το δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε να μην απαγγείλει σε βάρος του κατηγορία συναυτουργίας στη θανατηφόρα βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη.

Τα ερωτήματα της οικογένειας παραμένουν αναπάντητα και βασανίζουν τόσο τους δικούς του όσο και ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Έδωσε κάποιος εντολή στον πορτιέρη, ο οποίος αποδεικνύεται ότι εργαζόταν στην επιχείρηση και δεν ήταν απλός θαμώνας, όπως είχε αρχικά παρουσιαστεί, να επιτεθεί με τέτοια αγριότητα στον Γιάννη Ηλιάδη; Και, αν συνέβη αυτό, ποιος ήταν;

Η οικογένεια του Γιάννη Ηλιάδη διεκδικεί δικαίωση

Η αδελφή του Γιάννη Ηλιάδη καταγγέλλει ότι ο άνθρωπος που χτύπησε μέχρι θανάτου τον αδελφό της, πατέρα τεσσάρων παιδιών, παραμένει ελεύθερος και συνεχίζει τη ζωή του σαν να μη συνέβη τίποτα.

«Πως κοιμάται, πως νιώθει αυτός ο άνθρωπος; Να βλέπει τέσσερα παιδιά χωρίς πατέρα! Αυτός άνετος, τα καφεδάκια του, κυκλοφορεί σαν να μην έγινε τίποτα! Αυτό με εξοργίζει, με πονάει πιο πολύ που υπάρχει τέτοια αναισθησία», δήλωσε οργισμένη.

Για το περιστατικό που οδήγησε στην άγρια επίθεση, είπε ότι είχε προηγηθεί μια παρεξήγηση για ασήμαντη αφορμή.

«Είχε γίνει μια φάση, λένε για ασήμαντο λόγο. Είχε πάει ο αδερφός μου στο χειμερινό μαγαζί με τους κουμπάρους και ζήτησε ένα ποντιακό τραγούδι και ο ιδιοκτήτης ενοχλήθηκε. Από τότε τον είχε λίγο στο μάτι», ανέφερε, αποδίδοντας ευθύνες και στον ιδιοκτήτη που δεν έκανε κάτι για να σταματήσει την κατάσταση.

«Ξεκινάμε από τον ιδιοκτήτη, ο βασικός, ο οποίος έπρεπε να κάνει κάτι να μην φτάσουν μέχρι εδώ. Ήταν και τρεις αστυνομικοί εκεί μέσα. Το δεύτερο, έχω μια απορία, όχι μόνο εγώ όλος ο κόσμος των Φερών. Για ποιο λόγο έχουμε μπράβο στις Φέρες; Όλοι αυτό μου λένε. Εμείς στέλνουμε τα παιδιά μας! Οπότε για ποιο λόγο; Πες ότι δεν ήταν ο Γιάννης και ήταν ένα παιδάκι, τι θα γινόταν;», πρόσθεσε.

Ελπίζει να μιλήσουν όλοι όσοι ήταν μάρτυρες εκείνο το μοιραίο βράδυ, αλλά δεν ανοίγουν το στόμα τους επειδή φοβούνται.

Η σύζυγός του, εμφανώς συγκλονισμένη, μιλά για τον άντρα που έχασε, τα τέσσερα παιδιά τους που μεγαλώνουν χωρίς τον πατέρα τους και τον αγώνα της οικογένειας να δικαιωθεί.

«Δεν άξιζε στον άντρα μου να φύγει έτσι από τη ζωή. Θέλουμε δικαιοσύνη, όπως θα ήθελε ο κάθε άνθρωπος. Σήμερα μπορεί να είναι ο άντρας μου, αύριο κάποιος άλλος. Να βγεις για να πιεις ένα ποτό και να μη γυρίζεις σπίτι. Δεν ήρθε κανείς να μας πει ούτε συλλυπητήρια ούτε συγγνώμη. Αλλά και να γινόταν αυτό, τι να το κάνω; Ο άντρας μου δεν γυρίζει πίσω, ούτε ο πατέρας των παιδιών μου», λέει και λυγίζει.

Όπως εξηγεί, η απουσία του είναι δυσβάσταχτη για την οικογένεια και το χωριό, όπου κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως ο Γιάννης είχε τόσο τραγικό τέλος. Τον περιγράφει ως υπέροχο άνθρωπο, σύζυγο, πατέρα και φίλο, που αγαπούσε τους δικούς του και βρισκόταν πάντα στο πλευρό τους.

«Θέλω δικαίωση για τις τέσσερις κόρες μου. Γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη και μέσα σε δύο ώρες κλεφτήκαμε. Το συνηθίζουμε εμείς οι Πόντιοι αυτό. Ήμασταν είκοσι δύο χρόνια μαζί. Ζήσαμε έναν χρόνο στη Θεσσαλονίκη και μετά ήρθαμε εδώ, όταν πήραμε το σπίτι».

Η σύζυγός του γυρίζει στον μοιραίο Δεκαπενταύγουστο και αφηγείται τις τελευταίες ώρες πριν από τον τραυματισμό του. Ο Γιάννης είχε πάει στο πανηγύρι με τα παιδιά τους και τα πεθερικά της. Εκείνη δεν τον συνόδευσε, αφού είχε υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση λίγες ημέρες νωρίτερα.

«Κατά τις δώδεκα με μία γύρισε, άφησε τα κορίτσια και την πεθερά μου και μετά πήγε πίσω για να βρει τους φίλους του, τα αδέλφια του και τον πεθερό μου. Το πρωί, στις επτά που σηκώθηκα, δεν τον βρήκα στο σπίτι. Τον πήρα τηλέφωνο στο κινητό, αλλά δεν ήταν διαθέσιμος. Δεν μπορούσα να φανταστώ αυτό που είχε συμβεί. Όπως μου είπαν αργότερα, ήταν ήδη κλινικά νεκρός. Ήταν τόσο ξαφνικό και τόσο άδικο το τέλος του, που ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω ότι ζούμε κάτι τέτοιο», καταλήγει.