Η ταινία αφηγείται την ιστορία της πτήσης 243 της Paradise Airlines, η οποία πετούσε από τη Χονολουλού στο Χίλο και υπέστη μια τρομακτική εκρηκτική αποσυμπίεση όταν ένα μεγάλο τμήμα της μπροστινής οροφής εκτινάχθηκε.

Μετά τη μάχη του πιλότου να κρατήσει το τζετ στον αέρα, το επιβατικό αεροσκάφος τελικά προσγειώνεται και οι τρομοκρατημένοι επιβάτες εκκενώνονται με ασφάλεια. Στη συνέχεια, ανακαλύπτεται ότι μία από τις αεροσυνοδούς αγνοείται αφού αναρροφήθηκε έξω από το αεροσκάφος κατά τη διάρκεια της έκρηξης.

Αλλά η ταινία «Miracle Landing» ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή δραματική ταινία γυρισμένη για την τηλεόραση. Η απεικόνιση της πτήσης 243 της Paradise Airlines στην οθόνη βασίστηκε στα πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην πτήση 243 της Aloha Airlines στις 28 Απριλίου 1988.

Μια όμορφη μέρα για πτήση
Ήταν η συνηθισμένη ηλιόλουστη χαβανέζικη μέρα στο Διεθνές Αεροδρόμιο Χίλο (ITO), όπου το Boeing 737-297 (N73711) της Aloha Airlines, με το όνομα Queen Liliuokalani, το 152ο Boeing 737, ετοιμαζόταν για μια ακόμη πτήση από το νησί προς το Διεθνές Αεροδρόμιο της Χονολουλού (HNL).

Η Aloha Airlines ιδρύθηκε το 1946 και εκτελούσε τις διανησιωτικές διαδρομές του αρχιπελάγους της Χαβάης μέχρι την κατάρρευσή της το 2008. Η πτήση από το Χίλο στη Χονολουλού ήταν μια δημοφιλής πτήση, με πολλούς τακτικούς ταξιδιώτες που γνώριζαν καλά το πλήρωμα.

Εκείνη την ημέρα, τους 89 επιβάτες φρόντιζε η βετεράνος αεροσυνοδός Clarabelle (CB) Lansing. Η Lansing πετούσε για 37 χρόνια και, αφού αποφοίτησε από το λύκειο, έγινε μια από τις πρώτες αεροσυνοδούς της Aloha. Η CB ήταν πολύ δημοφιλής στους επιβάτες και τους συναδέλφους της και εμφανιζόταν σε διαφημίσεις αεροπορικών εταιρειών. «Ήταν πολύ ευγενική. Σου θυμίζει τις κορυφαίες αεροσυνοδούς που βλέπεις στις μεγάλες αεροπορικές εταιρείες» , δήλωσε ο Dale Randles, κάτοικος της Χονολουλού που πετούσε με την Aloha στο Μάουι μία φορά την εβδομάδα.

Την Λάνσινγκ στην καμπίνα βοηθούσαν η Τζέιν Σάτο-Τομίτα και η Μισέλ Χόντα, οι οποίες εργάζονταν για την Aloha επί 14 χρόνια. Στο θάλαμο διακυβέρνησης, ο κυβερνήτης Ρόμπερτ Σόρνσταϊνερ είχε τη βοήθεια της πρώτης αξιωματικού Μαντλίν «Μίμι» Τόμπκινς και στο ζευγάρι στο αναπαυτικό κάθισμα προστέθηκε ένας ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας της FAA.

Οι επιβάτες άρχισαν σιγά σιγά να επιβιβάζονται και να παίρνουν τις θέσεις τους για τη σύντομη πτήση. Καθώς μια κυρία έμπαινε στο τζετ από την μπροστινή πόρτα, παρατήρησε κάτι που έμοιαζε με μεγάλη ρωγμή στην άτρακτο. Μη θέλοντας να προκαλέσει φασαρία, δεν είπε τίποτα και κάθισε στη θέση της.

Στις 13:25 τοπική ώρα, η πτήση 243 απογειώθηκε από το Χίλο και σύντομα έφτασε στο υψόμετρο πτήσης των 24.000 ποδιών. Το πλήρωμα άρχισε γρήγορα να εργάζεται εκτελώντας την εν πτήσει υπηρεσία στην καμπίνα. Η Μισέλ Χόντα είχε τελειώσει τα καθήκοντά της και αποφάσισε να φάει λίγο μεσημεριανό.

Το πλήρωμά της γνώριζε ότι η Λάνσινγκ ήταν αρκετά «συντηρητικός άνθρωπος», οπότε η Χόντα επέστρεψε στη θέση του πληρώματος αντί να κάθεται με τους συναδέλφους της στην κουζίνα. «Επειδή (η Λάνσινγκ) τήρησε τους κανόνες και τους κανονισμούς, νομίζω ότι αυτό μου έσωσε τη ζωή. Δεν ήμασταν συγκεντρωμένοι. Ήμουν στη θέση μου. Η Τζέιν ήταν στη δική της», εξήγησε αργότερα.

Από τη θέση της, η Χόντα εντόπισε τη Λάνσινγκ σε έναν καθρέφτη κουζίνας, να μαζεύει ακόμα ποτήρια στην καμπίνα. «Σκέφτηκα, “Θεέ μου”, και έβγαλα τη μικρή μου μωβ πλαστική σακούλα. Δεν σήκωσα το βλέμμα μου. Ένιωθα ενοχές επειδή καθόμουν, και κατέβηκα στον διάδρομο και γύρισα για να κοιτάξω προς την πίσω πλευρά, ώστε να μην χρειαστεί να την κοιτάξω στα μάτια».

Και τότε, γύρω στις 13:48, συνέβη. Η έκρηξη χτύπησε τη Χόντα στον αριστερό ώμο και την έσπρωξε στο έδαφος. Ακούστηκαν κραυγές και μετά σιωπή.

Η άτρακτος είχε ξεκολλήσει προς τα πίσω ακριβώς μπροστά από την πτέρυγα
Η εκρηκτική αποσυμπίεση είχε αποσπάσει ένα μεγάλο τμήμα της οροφής, που αποτελούνταν από ολόκληρο το πάνω μισό του περιβλήματος του αεροσκάφους, που εκτεινόταν ακριβώς πίσω από το πιλοτήριο μέχρι την περιοχή της μπροστινής πτέρυγας, σε μήκος περίπου 5,6 μέτρων.

Η πρώτη αξιωματικός Τόμπκινς πετούσε το αεροσκάφος όταν ξαφνικά άκουσε έναν δυνατό ήχο «σφυρίσματος» και παρατήρησε κομμάτια γκρίζας μόνωσης να αιωρούνται πάνω από την καμπίνα. Ο κυβερνήτης Σόρνστχάιμερ ένιωσε το αεροσκάφος να κυλάει αριστερά και δεξιά και τα χειριστήρια χαλάρωσαν. Καθώς γύρισε για να δει τι είχε συμβεί, μπορούσε να δει «γαλάζιο ουρανό εκεί που βρισκόταν η οροφή της πρώτης θέσης».

Καθώς η Χόντα ήταν ξαπλωμένη στο πάτωμα, η εκπαίδευσή της τής έδειξε ότι το αεροσκάφος βρισκόταν σε μια γρήγορη αποσυμπίεση. «Υπήρχε ένας ατμός σαν καπνός σε όλα τα συντρίμμια που πετούσαν τριγύρω» , εξήγησε αργότερα.

Τρομοκρατημένη, άρπαξε τις μεταλλικές μπάρες κάτω από τα καθίσματα των επιβατών και κρατήθηκε για να σωθεί. «Η πρώτη μου ανησυχία ήταν να κρατήσω την αναπνοή μου ρηχή επειδή δεν μπορούσα να βρω μάσκα οξυγόνου», είπε. «Μπορείς να λιποθυμήσεις. Δεν ήθελα να φτάσω σε αυτό το σημείο».

Συνειδητοποίησε ότι το αεροσκάφος εξακολουθούσε να πετάει και ότι είχε δουλειά να κάνει. «Θυμάμαι ότι ήμουν στο πάτωμα» , είπε αργότερα στην Washington Post. «Σέρνομαι στον διάδρομο σκαλί-σκαλί, λέγοντας στους ανθρώπους να φορέσουν σωσίβια. Θυμάμαι να κοιτάζω τους ανθρώπους ανάσκελα και να τους τηλεφωνώ και να τους βοηθάω να βγάλουν τα γιλέκα. Μια μητέρα μου ζήτησε να βοηθήσω τον γιο της. Ήταν στην απέναντι πλευρά του διαδρόμου σε μια θέση Β. Ήταν φοβισμένος, αλλά δεν είπε τίποτα. Μπορούσες να το δεις στο πρόσωπό του. Τα μάτια του ήταν ερευνητικά. Νομίζω ότι όλοι είχαν αυτό το βλέμμα».

Η Χόντα μετά βίας μπορούσε να κινηθεί κόντρα στον άνεμο. «Οι επιβάτες άπλωναν το χέρι τους και με κρατούσαν καθώς περνούσα, και τους άρπαζαν τα χέρια. Όσο πιο κοντά πλησίαζες στην τρύπα, τόσο πιο έντονος ήταν ο άνεμος. Δεν ήξερα αν θα είχα μείνει στο αεροσκάφος αν το άφηνα, και ούτε επρόκειτο να το μάθω».

Η συνάδελφός της, Τζέιν Σάτο-Τομίτα, έπεσε αναίσθητη και αιμορραγούσε στον διάδρομο, στο πιο εκτεθειμένο σημείο του αεροσκάφους. «Την πρώτη φορά που την είδα, νόμιζα ότι ήταν νεκρή. Ήταν ακριβώς στα όρια της τρύπας. Το κεφάλι της ήταν σκισμένο στο πίσω μέρος και ήταν κάτω από τα συντρίμμια» , είπε η Χόντα. «Η κεντρική μου σκέψη ήταν να μεταφέρω την Τζέιν στο πίσω μέρος του αεροσκάφους. Προσπάθησα να την μετακινήσω και να την σύρω πίσω, αλλά δεν μπορούσα να την πάρω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ήταν αναίσθητη». Αντ’ αυτού, ζήτησε από τους επιβάτες γύρω της να την κρατήσουν κάτω.

Η ίδια η καμπίνα είχε υποστεί εκτεταμένες ζημιές. Μερικές από τις μάσκες οξυγόνου είχαν πέσει αλλά δεν λειτουργούσαν. Δύο μεγάλα πάνελ οροφής είχαν επίσης χαλαρώσει, και προσγειώθηκαν στα κεφάλια των επιβατών, τα οποία η Honda κατάφερε να ρίξει στις άδειες σειρές στο πίσω μέρος του αεροπλάνου.

Κάτω από την έντονη καταπόνηση, το πάτωμα είχε λυγίσει, εμποδίζοντας τη θέα του πιλοτηρίου. Μάλιστα, ένας επιβάτης ρώτησε ακόμη και αν ήταν ακόμα εκεί. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η Χόντα επεξεργαζόταν σχολαστικά τη λίστα ελέγχου έκτακτης ανάγκης. Δεν είχε καν σκεφτεί τους πιλότους. Τώρα, της ήρθε στο μυαλό η τρομακτική προοπτική ότι είχαν εκτιναχθεί στην έκρηξη.

«Υποθέτω ότι είναι τόσο βαθιά ριζωμένο το γεγονός ότι απογειωνόμαστε και προσγειωνόμαστε, και το πιλοτήριο μας είναι εκεί, που δεν σκέφτηκα καν, “Πετάνε έτσι;” Υπέθεσα ότι ήταν εκεί καθώς κάναμε στροφές», είπε.

Καθώς σύρθηκε προς τα πίσω, η Χόντα προσπάθησε να καλέσει τους πιλότους, αλλά η έκρηξη έκοψε τα καλώδια ενδοεπικοινωνίας. Επέστρεψε στον διάδρομο και ρώτησε έναν άντρα αν ήξερε πώς να πετάει για λόγους που δεν καταλάβαινε.

«Όταν (οι επιβάτες) είχαν χρόνο να αρχίσουν να κάνουν ερωτήσεις, ένιωσα ότι υπήρχε πιθανότητα υστερίας», είπε η Honda. «Ο άντρας στο κάθισμα F άρχισε να φαίνεται ανήσυχος αφού δεν μπόρεσα να μιλήσω στο πιλοτήριο».

Έπειτα, στο βάθος, το νησί Μάουι υψωνόταν μπροστά του. Ο Χόντα εξήγησε: «Στην αρχή νόμιζα ότι θα πηγαίναμε κατευθείαν στην κορυφή του Μάουι. Τότε είδα το αεροπλάνο να στρίβει προς τα δεξιά και ήξερα ότι θα προσγειωνόμασταν στο Μάουι».

Στο πιλοτήριο, οι Schornstheimer και Tompkins πάλευαν με τα χειριστήρια του αεροσκάφους που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές. Καθώς κατέβαιναν επικίνδυνα προς το αεροδρόμιο Kahului (OGG), ο κινητήρας νούμερο ένα έπαθε βλάβη λόγω των συντριμμιών που είχαν καταποθεί μετά την αποσυμπίεση.

Η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή που έριξε τα παπούτσια της Χόντα στα σκουπίδια. Αργότερα τα βρήκε στον διάδρομο, αλλά οι κάλτσες της ήταν σκισμένες και η φούστα και η μπλούζα της ήταν καλυμμένες με αίμα. Άνοιγε τα μάτια της μόνο σε μικροσκοπικές σχισμές από φόβο μήπως εκτοξευτούν συντρίμμια, τα οποία μπήκαν στο λαιμό της κάθε φορά που φώναζε μια εντολή. Όταν άρχισε να φωνάζει, «Κάτω τα κεφάλια!», δεν έβγαινε κανένας ήχος. «Σκέφτηκα, “Φωνητικές εντολές;” Ναι, σωστά.»

Καθώς το 737 πλησίαζε στο έδαφος, η Χόντα σύρθηκε πίσω στον διάδρομο και ξάπλωσε δίπλα στην αναίσθητη Σάτο-Τομίτα. «Άρπαξα τη ζώνη και τη μέση της και κράτησα τις μεταλλικές μπάρες συγκράτησης» .

Το τζετ άνοιξε τον διάδρομο προσγείωσης στις 13:58 HST, λίγο περισσότερο από δέκα λεπτά αφότου είχε ξεκινήσει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Όταν τελικά σταμάτησαν, η Honda φώναξε: «Τα καταφέραμε! Τα καταφέραμε!»

Ένα μέλος του πληρώματος εκτός υπηρεσίας, οηΈιμι Τζόουνς-Μπράουν, κατάφερε να ελευθερωθεί από τη θέση της και άρχισε να βοηθά τη Χόντα με την εκκένωση.

Η σκηνή στο έδαφος ήταν φρικτή. Οι επιβάτες που κάθονταν κοντά στην τρύπα ήταν καλυμμένοι με αίματα αφού είχαν χτυπηθεί και τραυματιστεί από ιπτάμενα συντρίμμια. Η Χόντα θυμήθηκε την αγωνία της για μια 84χρονη γυναίκα που καθόταν μπροστά όταν ξεκίνησε η πτήση και τώρα πάλευε για τη ζωή της με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι.

Η Τζέιν Σάτο-Τομίτα τραυματίστηκε σοβαρά. Αιμορραγώντας και αποπροσανατολισμένη, εκκενώθηκε μαζί με τους άλλους επιβάτες.

Μόνο τώρα, αφού όλοι είχαν δραπετεύσει, συνειδητοποίησαν με τρομακτική τρόπο ότι η Λάνσινγκ αγνοούνταν. «Κανείς δεν την είδε να φεύγει», δήλωσε αργότερα συγκινημένη η Χόντα στον Τύπο.

Ένα ζευγάρι που καθόταν στην πρώτη θέση αργότερα μελέτησε μια φωτογραφία της Λάνσινγκ και είπε ότι ήταν αυτή που τους σέρβιρε ένα ποτό όταν η οροφή του αεροπλάνου εκτινάχθηκε.

Ο επιβάτης Γουίλιαμ Φλάνιγκαν εξήγησε: «Αυτή (η Λάνσινγκ) μόλις έδινε στη γυναίκα μου ένα ποτό. Είχε σταματήσει και μας είπε ότι αυτή ήταν η τελευταία κλήση. Θα κατεβαίναμε. Και μετά, ουάου! Είχε φύγει».

Η επακόλουθη έρευνα αποκάλυψε ότι το 19 ετών Boeing 737 είχε συσσωρεύσει 35.496 ώρες πτήσης πριν από το ατύχημα. Αυτές οι ώρες περιελάμβαναν πάνω από 89.680 κύκλους πτήσης (απογειώσεις και προσγειώσεις), λόγω της χρήσης του σε σύντομες πτήσεις. Αυτό ισοδυναμούσε με περισσότερο από το διπλάσιο αριθμό κύκλων για τους οποίους είχε σχεδιαστεί. Οι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ρωγμές λόγω κόπωσης γύρω από τα πριτσίνια. Το αεροσκάφος ήταν ένα ατύχημα που αναμενόταν να συμβεί.

Αλλά μια άλλη, πιο οδυνηρή υπόθεση σχετικά με την καταστροφική αποσυμπίεση του αεροπλάνου διατυπώθηκε από τον μηχανικό δοχείων πίεσης Ματ Όστιν. Ισχυρίστηκε ότι η άτρακτος μπορεί αρχικά να είχε παρουσιάσει βλάβη όπως είχε προβλεφθεί, ανοίγοντας έναν τετράγωνο αεραγωγό μερικών εκατοστών. Καθώς ο πεπιεσμένος αέρας στην καμπίνα έβγαινε με ταχύτητα άνω των 1100 χλμ/ώρα, το CB Lansing σφηνώθηκε σε αυτήν την τρύπα αντί να εκτοξευθεί μακριά.

Αυτό δημιούργησε μια σφράγιση που εμπόδιζε προσωρινά τη διαφυγή του αέρα, προκαλώντας μια απότομη αύξηση της πίεσης του αέρα που συσσωρεύτηκε ξανά στο αεροπλάνο. Αυτό προκάλεσε περαιτέρω ζημιά στην ήδη εύθραυστη άτρακτο πριν την σκίσει σαν τενεκεδένιο κουτί.

Οι αρχές έψαχναν για τη σορό της Λάνσινγκ για τρεις ημέρες. Αλλά δεν βρέθηκε ποτέ. «Ήταν μια υπέροχη υπάλληλος, μια υπέροχη κυρία. Οι επιβάτες μας την λάτρευαν», δήλωσε αργότερα η Στέφανι Άκερμαν, εκπρόσωπος της Aloha.

Όπως πολλά μέλη του πληρώματος καμπίνας, η Μισέλ Χόντα αργότερα περιέγραψε πώς ένας από τους μεγαλύτερους φόβους της ήταν ότι θα πανικοβαλλόταν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και θα ξεχνούσε τις ασκήσεις και τις διαδικασίες της.

Ωστόσο, παρέμεινε τόσο ήρεμη που μπορούσε ακόμη και να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα του περιστατικού μπροστά στην 11χρονη κόρη της. «Της είπα – η μαμά έχει μηχανικό πρόβλημα και δεν θα είμαι σπίτι για λίγο καιρό».

Οι Μισέλ Χόντα, Τζέιν Σάτο-Τομίτα και Έιμι Τζόουνς-Μπράουν επαίνεσαν επίσης τους επιβάτες τους. «Έχει δοθεί μεγάλη προσοχή στις προσπάθειές μας και στις γενναίες προσπάθειες των πιλότων, αλλά θα θέλαμε επίσης να ευχαριστήσουμε τους επιβάτες που βοήθησαν να παραμείνουμε στο αεροσκάφος».

Δείτε ΦΩΤΟ ΕΔΩ