Σεμπάστιαν Λέτο: Μίλησε για την προπονητική – «Αν μου έλεγες πριν 15 χρόνια ότι θα δίδασκα παίκτες δεν θα το πίστευα»

Ο Σεμπάστιαν Λέτο βρίσκεται για δεύτερη σεζόν στον πάγκο της Κηφισιάς στη Super League, με το εξαιρετικό ξεκίνημα της ομάδας να τον επαναφέρει στο προσκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Με αφορμή την πορεία του ως προπονητής της Κηφισιάς, μίλησε στην εκπομπή All In του ΣΚΑΪ, με την Έλενα Παπαδοπούλου, σε μια διαφορετική συνέντευξη για τη νέα καθημερινότητά του. Ο Αργεντινός αναφέρθηκε στην αλλαγή της ζωής του μετά τη μεγάλη καριέρα ως ποδοσφαιριστής, όταν αγωνίστηκε τόσο στον Ολυμπιακό όσο και στον Παναθηναϊκό.

Η συζήτηση του Σεμπάστιαν Λέτο

Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα επίθετο που να σε περιγράφει και να σε εκφράζει, ποιο θα ήταν;

Θα έλεγα πως είμαι καλός άνθρωπος. Έτσι με βλέπουν, τουλάχιστον, όσοι με γνωρίζουν και έρχονται σε επαφή με τον αληθινό Σεμπάστιαν.

Είπαμε πως θα είναι μια συνέντευξη με ενδιαφέρον. Δώσε μου μία λέξη.

Ο Σέμπα είναι… καλό παιδί.

Θα σε χαρακτήριζες τρελό;

Όχι, νομίζω ότι όλοι έχουμε την τρέλα μας. Υπάρχει κανείς που να μην είναι τρελός;

Για να περάσω στο θέμα, ρώτησα τον Κατσουράνη. Παρουσιάζουμε μαζί την εκπομπή και, όταν του είπα ότι θα πάρω συνέντευξη από τον Σεμπάστιαν Λέτο, γέλασε και είπε «Είναι τρελός!».

Ναι, με την καλή σημασία της λέξης.

Βέβαια, εννοώ με την καλή έννοια.

Με πιάνει τρέλα και με την καλή και κάποιες φορές με την κακή έννοια, όπως συμβαίνει σε όλους. Θεωρώ πως έκανα σπουδαία καριέρα, αν και χωρίς τα προβλήματα που αντιμετώπισα θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη. Πρέπει όμως να είμαι ειλικρινής: μου αρέσει πολύ η προπονητική και το να βρίσκομαι με τους παίκτες. Σε ακούνε και τους μαθαίνεις πράγματα. Αν πριν από 15 χρόνια ρωτούσες τον Σεμπάστιαν αν θα δίδασκε έναν παίκτη…

Τότε θα έβαζα στοίχημα ότι ο Σεμπάστιαν θα ακολουθούσε σίγουρα διαφορετικό δρόμο, αν μου έλεγες πως θα δίδασκε παίκτες. Τώρα, όμως, απολαμβάνω πάρα πολύ να είμαι κοντά τους και να δουλεύω ως προπονητής, ψάχνοντας τον καλύτερο τρόπο για να νικήσουμε ή να βελτιώσω το παιχνίδι τους. Όταν τα καταφέρνεις, νιώθεις κάτι μοναδικό. Η προπονητική προσφέρει περισσότερα σε εσωτερικό επίπεδο από το να είσαι παίκτης: μπορεί ως ποδοσφαιριστής να κερδίζεις έναν αγώνα, αλλά το μυαλό σου να βρίσκεται αλλού.

Ενώ ως προπονητής…

Είναι διαφορετικά… Ως παίκτης δεν σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο και, κάποιες φορές, οι ποδοσφαιριστές μπορεί να μην ξέρουν καν ποια ομάδα αντιμετωπίζουν. Δεν τους απασχολεί ποιος είναι ο αντίπαλος ή θεωρούν δεδομένο ότι θα πάρουν τους βαθμούς. Ως προπονητής, αντίθετα, γνωρίζω όλους τους παίκτες και τις ομάδες, ενώ έχω παρακολουθήσει ξανά δύο φορές τους αγώνες μας μετά τη λήξη τους. Το αποτέλεσμα με ενδιαφέρει πάρα πολύ, γι’ αυτό και μπορώ να πω ότι μου αρέσει πολύ η προπονητική.

Πιστεύω πως ένας παίκτης οφείλει να είναι εγωιστής· αν δεν είναι, κάτι σημαίνει. Πρέπει να έχει αυτή τη νοοτροπία. Βέβαια, το ποδόσφαιρο δεν είναι τένις. Ως παίκτης είχα συνεχώς στο μυαλό μου τη νίκη, χωρίς να με νοιάζει ποιος θα βρισκόταν απέναντί μου.

Και σήμερα σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο; Πώς αφήνει ο εγωιστής Λέτο τη θέση του στον προπονητή Λέτο; Μπορεί ο προπονητής να είναι εγωιστής;

Όχι, αυτό είναι αδύνατο. Ένας προπονητής δεν γίνεται να λειτουργεί εγωιστικά: χρειάζεται να έχει στο μυαλό του τους πάντες, από τους παίκτες μέχρι τους ανθρώπους που δουλεύουν στον σύλλογο, και να τους διαχειρίζεται όλους. Ο ποδοσφαιριστής, αν κάτι δεν τον αφορά, μπορεί να πει «εντάξει, δεν με νοιάζει» και να μην κοιτάξει το αποτέλεσμα. Εμείς, όμως, οφείλουμε να αναλύουμε τα πάντα και να νοιαζόμαστε για καθετί. Από τη δική μου πλευρά, ως παίκτης δεν ενδιαφερόμουν για τον εαυτό μου. Το να περάσω στην άλλη πλευρά ήταν, υποθέτω, μια τεράστια αλλαγή. 100%. Αυτό έγινε μετά τον τραυματισμό μου, στα 25 μου, όταν άλλαξαν η ζωή και η νοοτροπία μου…

Εννοείς ότι άλλαξε ο τρόπος που σκέφτεσαι…

Ναι, και στο γόνατο. Μετά έγινα πιο επαγγελματίας και άρχισα να δίνω μεγαλύτερη σημασία σε όσα κάνω. Σίγουρα, όμως, η κόρη μου με άλλαξε. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους όταν έρχεται ένα μωρό στη ζωή τους: πρέπει να νοιάζεσαι και για κάποιον άλλον… Αυτό είναι απολύτως η προτεραιότητά μου. Πλέον, ό,τι κάνω το σκέφτομαι έχοντας εκείνη στο μυαλό μου. Παλαιότερα ίσως έλεγα: “Πάμε να πιούμε κάτι”. Αυτό είναι το δίλημμα στη ζωή: από τη μία απολαμβάνεις τη στιγμή, από την άλλη, όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη να φροντίζεις κάποιον, πρέπει να κάνεις αυτή την αλλαγή.

Ποια ομάδα υποστηρίζει; Την ομάδα του Λέτο;

Ναι, 100%, είναι πολύ ωραίο. Φορά τη φανέλα της Κηφισιάς και φυσικά υποστηρίζει την ομάδα. Ήταν εδώ παντού όταν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα, και αυτή…

Παίζει ποδόσφαιρο;

Όχι, προσπαθώ να την παρακινήσω, αλλά δεν θέλει. Προτιμά τους καλλιτέχνες ή τους ζωγράφους. Όταν χάνουμε στους αγώνες, μου λέει: “Μην ανησυχείς, μην ανησυχείς, παίξατε καταπληκτικά”.

Κι έτσι, παρά την τρέλα και την οργή που νιώθω όταν μετά από έναν αγώνα δεν παίρνουμε το αποτέλεσμα που θέλω, αυτή η μικρή φράση μού δίνει ενέργεια και με ηρεμεί. Με βοηθά να καταλάβω πως, όσο σημαντική κι αν είναι μερικές φορές αυτή η δουλειά, ο προπονητής και ο ποδοσφαιριστής, πάνω απ’ όλα βρίσκονται η κόρη μου και η ζωή μου, καθώς και οι ζωές της οικογένειάς μου.

Είναι αριστερόχειρας ή δεξιόχειρας; Ο πατέρας της, άλλωστε, ήταν αριστεροπόδαρος.

Ναι, αλλά εγώ γράφω με το δεξί. Είμαι δεξιόχειρας και αριστεροπόδαρος: αριστερό πόδι, δεξί χέρι. Και στο τένις ή στο πάντελ παίζω με το δεξί.

Παίζεις τένις και πάντελ;

Ναι, παίζω.

Αυτό είναι το χόμπι σου;

Παλιά ήταν το χόμπι μου. Ήμουν πολύ καλός, πάρα πολύ καλός.

Στο τένις;

Σαν εγωιστής. Ναι, στο τένις, αλλά και στο πάντελ είμαι πολύ καλός.

Ζωγράφιζες επίσης παλιά;

Ναι, όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πάρα πολύ η ζωγραφική. Με τη Ρεμπέκα κάναμε πολλά έργα και της άρεσε κι εκείνης.

Χορεύεις επίσης;

Όχι.

Ξέρεις να χορεύεις…

Ξέρω, αλλά είμαι πολύ κακός στον χορό. Όπως κάθε Αργεντινός ή οποιοσδήποτε παίκτης από τη Νότια Αμερική, ξέρω να χορεύω.

Ποιον χορό;

Το ένα είναι να ξέρεις να χορεύεις και να πιστεύεις ότι ξέρεις, και το άλλο να χορεύεις καλά. Νομίζω ότι τα καταφέρνω πολύ καλά, όμως στην πραγματικότητα δεν ισχύει.

Ναι, ισχύει, αλλά εντάξει, υπάρχουν και οι στιγμές μου. Παίζει ρόλο η ώρα και το μέρος. Στη ντίσκο μού αρέσει το τάνγκο. Ξέρω να χορεύω τάνγκο, αλλά φυσικά προτιμώ τη σάλσα και το ρεγκετόν.