AP: Παράσταση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής δίνει βήμα σε ηλικιωμένους και στις ιστορίες τους

Μια παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής έδωσε σε μια ομάδα ηλικιωμένων την ευκαιρία να ανέβουν στη σκηνή και να μοιραστούν τις ιστορίες τους, δείχνοντας ότι η τέχνη και η μάθηση δεν έχουν ηλικία, όπως μεταδίδει το Associated Press.

Όλα ξεκίνησαν το 2018, με ένα μάθημα που δίδασκε μια απλούστερη μέθοδο εκμάθησης κιθάρας. Η πρωτοβουλία προσέλκυσε τελικά περισσότερους από 100 ηλικιωμένους, οι οποίοι μάθαιναν να παίζουν και να τραγουδούν σε εβδομαδιαίες συναντήσεις στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής.

Οι συναυλίες στο τέλος κάθε περιόδου εξελίχθηκαν στην παράσταση της 23ης Οκτωβρίου, με μουσική, χορό και ιστορίες από τη δεκαετία του 1980. Ήταν μια δεκαετία μεγάλων ελπίδων και βαθιών απογοητεύσεων, που διαμόρφωσε καθοριστικά τη σύγχρονη Ελλάδα.

Οι εμπειρίες των περίπου 70 συμμετεχόντων αποτέλεσαν τη βάση της παράστασης «Αθεράπευτη αγάπη μου: Ραντεβού με την Ιστορία», μετατρέποντας τη σκηνή σε χώρο συλλογικής μνήμης και έκφρασης.

Η μάθηση και η δημιουργία μετά τη σύνταξη

«Έχουμε την προκατάληψη ότι, όσο μεγαλώνεις, σταματάς να μαθαίνεις και δεν θέλεις πια να μάθεις. Αυτό δεν ισχύει», δήλωσε στο AP η μαέστρος της παράστασης, Κική Κερζέλη. «Αυτό που έχουμε δει είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν λαχταρούν μόνο την ψυχαγωγία — διψούν και για μάθηση».

Ανάμεσά τους ήταν η 82χρονη Σάντρα Παλαιολόγου, μία από τις μεγαλύτερες σε ηλικία συμμετέχουσες. Τα πολλά χρόνια της ως ανώτερο στέλεχος πολυεθνικής φαρμακευτικής εταιρείας δεν της επέτρεπαν να αφοσιωθεί στα ενδιαφέροντά της: τη μουσική, τον χορό, το διάβασμα και τη ζωγραφική. Η σύνταξη, όμως, της έδωσε έναν νέο τρόπο ζωής.

«Άρχισα να ζω με κεφαλαίο Ζ μετά τη σύνταξή μου, γιατί τότε σταμάτησα να κάνω ό,τι πρέπει να κάνω και άρχισα να κάνω ό,τι θα ήθελα να κάνω. Και αυτό ήταν για μένα μια αναγέννηση», είπε, προσθέτοντας: «Η τέχνη δεν έχει απολύτως καμία ηλικία».

Όπως εξήγησε, μπορεί να ξυπνήσει νιώθοντας 20 ετών και, αν η μέρα είναι δύσκολη, μέχρι το μεσημέρι να αισθάνεται πάνω από 100. Έπειτα, μια ευχάριστη σκέψη, μια είδηση ή η ζωγραφική μπορούν να την κάνουν να νιώσει ξανά 40. «Μέσα σε μία μέρα, έχω τόσες πολλές ηλικίες», είπε.

Δύο παραστάσεις με αναμνήσεις από τη δεκαετία του 1980

Στο γεμάτο Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», στο κέντρο της Αθήνας, συγγενείς, φίλοι και άλλοι θεατές παρακολούθησαν δωρεάν δύο παραστάσεις διάρκειας 90 λεπτών. Είχαν προηγηθεί μήνες αφοσίωσης, προετοιμασίας και σκληρής δουλειάς.

Σε πρόβα την παραμονή της παράστασης, ο σκηνοθέτης διόρθωνε τις θέσεις ορισμένων συμμετεχόντων, ενώ ο χορογράφος περνούσε ανάμεσα στους χορευτές βοηθώντας τους με τα βήματα.

Στην παράσταση, η Παλαιολόγου ανέβηκε στη σκηνή με ένα μπλε φόρεμα με παγιέτες και μαύρες τιράντες για να αφηγηθεί μια ιστορία της: είχε θελήσει να γιορτάσει τα γενέθλιά της χορεύοντας με τον σύζυγό της, ενώ ήταν έγκυος οκτώ μηνών. Ένας υπάλληλος του νυχτερινού κέντρου της ζήτησε να φύγει από την πίστα, καθώς δεν είχαν διάθεση να ξεγεννήσουν εκεί το παιδί της. Εκείνη απομακρύνθηκε από το μικρόφωνο υπό γέλια και χειροκροτήματα και επέστρεψε χορεύοντας στη θέση της.

Ένας άλλος συμμετέχων, ο 68χρονος συνταξιούχος εκπαιδευτικός και ενεργός συνδικαλιστής Θέμης Κοτσιφάκης, εξακολουθεί να διεκδικεί τα δικαιώματα των συνταξιούχων. Στη σκηνή παρουσίασε έναν μονόλογο για τη συμμετοχή του σε συνδικαλιστικές διαδηλώσεις και ρώτησε τους υπόλοιπους γιατί θυμούνται τη δεκαετία του 1980. «Επειδή γέννησα τα παιδιά μου», απάντησε μία γυναίκα. «Επειδή βλέπαμε τη “Δυναστεία”», είπε μια άλλη.

«Είμαστε ακόμα εδώ. Είμαστε ακόμα ζωντανοί και ενεργοί», δήλωσε ο Κοτσιφάκης στο AP.