Το επίδομα ανεργίας «καίει» ξανά τον Μαρινάκη – και το Μαξίμου κρύβεται

Δύο χρόνια μετά την πρώτη προαγγελία, η ιστορία με το επίδομα ανεργίας ξαναγύρισε στο προσκήνιο, αυτή τη φορά μέσα από μια «προσωπική άποψη» που δεν έμοιαζε καθόλου τυχαία. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης τοποθετήθηκε για την αλλαγή στον τρόπο καταβολής του επιδόματος, προτείνοντας ουσιαστικά τη μετατροπή του σε εργαλείο επιδότησης θέσεων εργασίας. Το διευκρίνισε, λέγεται, τρεις φορές: ήταν άποψή του, όχι κυβερνητική πολιτική. Ο κόσμος της αντιπολίτευσης, ωστόσο, δεν συνηθίζει να κάνει τέτοιες διακρίσεις όταν μιλάει υπουργός.

Μια πρόταση, τρεις διαψεύσεις

Η ιδέα δεν είναι καινούρια. Πριν από δύο χρόνια η κυβέρνηση είχε προαναγγείλει ανάλογη μεταρρύθμιση στο επίδομα ανεργίας, με στόχο να λειτουργήσει ως επιδότηση της εργασίας και όχι ως παθητική παροχή. Η μεταρρύθμιση, όπως συχνά συμβαίνει με τις μεγάλες ανακοινώσεις, έμεινε στα χαρτιά. Τώρα, με τον Μαρινάκη να ξαναθίγει το θέμα, τα κόμματα της αριστεράς το «πήραν και το σήκωσαν», όπως ψιθυρίζεται στους διαδρόμους, ενώ το Μαξίμου φαίνεται να προτιμά τη σιωπή παρά το ρίσκο μιας αλλαγής λίγο πριν τις κάλπες.

Η κομπίνα που όλοι ξέρουν

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι αν κάποιος πραγματικά αγνοεί τη γνωστή πρακτική: ο εργαζόμενος προσλαμβάνεται εποχικά, δουλεύει, και παράλληλα ή αμέσως μετά επιδοτείται από το κράτος ως άνεργος. Ή ότι οι νεότεροι, σε γενικές γραμμές, βρίσκουν δουλειά σχετική με το αντικείμενο εκπαίδευσής τους χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Το θέμα, βέβαια, «χρήζει μελέτης», όπως λέγεται πάντα όταν κάτι είναι πολιτικά ευαίσθητο να αγγίξεις.

Το ζητούμενο δεν είναι αν ο Παύλος Μαρινάκης δικαιούται να εκφράζει προσωπική άποψη ως υπουργός -φυσικά δικαιούται, το ξεκαθάρισε αρκετές φορές. Το ζητούμενο είναι γιατί μια πρόταση που θα μπορούσε να συζητηθεί σοβαρά, καταλήγει κάθε φορά θαμμένη κάτω από τον φόβο του προεκλογικού κόστους. Το κοινωνικό κράτος αξίζει συζήτηση χωρίς εκλογικό ρολόι από πάνω του, ή μήπως αυτό είναι το μόνο ρολόι που μετράει πραγματικά;