Η Μαριζέτα Αντωνοπούλου βάζει το 1981 στην προίκα του 2015

Η Μαριζέτα Αντωνοπούλου έβαλε στην ίδια ιστορική ζυγαριά το 1981 και το 2015, σε συνέντευξή της, και ο Αλέξης Τσίπρας φρόντισε λίγες ημέρες αργότερα να δώσει στην εξίσωση κομματική σφραγίδα. Παρουσίασε τις δύο εκλογικές νίκες ως αντίστοιχες ευκαιρίες δημοκρατικής και προοδευτικής διακυβέρνησης. Έτσι, μια τοποθέτηση στελέχους της ΕΛΑΣ έγινε διεκδίκηση πολιτικής κληρονομιάς, με τον Ανδρέα Παπανδρέου να επιστρατεύεται για τις ανάγκες της νέας προσπάθειας του πρώην πρωθυπουργού.

Η Μαριζέτα Αντωνοπούλου και η συγκόλληση

Η σύγκριση βολεύει επικοινωνιακά, αλλά δυσκολεύει μόλις μπουν στο κάδρο οι συγκεκριμένες διαδρομές. Το ΠΑΣΟΚ έφτασε στην κυβέρνηση έχοντας οικοδομήσει μαζική οργάνωση και κοινωνικούς δεσμούς σε συνδικάτα, αυτοδιοίκηση, αγροτικούς συλλόγους και πανεπιστήμια. Ο Τσίπρας κυβέρνησε το 2015 με εταίρο τον Πάνο Καμμένο. Η παράλειψη του κυβερνητικού εταίρου κάνει ασφαλώς ευκολότερη την οικογενειακή φωτογραφία με την «Αλλαγή», όχι όμως και πειστικότερη τη συγγένεια.

Υπάρχει και ο απολογισμός που μεσολάβησε: το 32% του 2019 και η εκλογική κατάρρευση του 2023. Ο Τσίπρας είχε εκλογικό κεφάλαιο για να διεκδικήσει την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, αλλά η διαδρομή κατέληξε σε ήττα. Τώρα επιχειρεί μια νέα αρχή, ενσωματώνοντας στελέχη του χώρου από τον οποίο προέρχεται, ενώ ταυτόχρονα επικρίνει τη σημερινή επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κρατική χρηματοδότηση και στις κοινοβουλευτικές έδρες.

Εδώ βρίσκεται και η δυσκολία της ΕΛΑΣ: θέλει να ενώσει διαφορετικές πολιτικές παραδόσεις, αλλά ξεκινά μοιράζοντας αναδρομικά κοινά παράσημα. Η Αντωνοπούλου άνοιξε τη συζήτηση και ο Τσίπρας την ανέβασε στο επίπεδο της κομματικής ταυτότητας. Μόνο που η κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι διαθέσιμο οργανωτικό υλικό για κάθε καινούργιο ξεκίνημα.