Πλειοδοσία στον κατώτατο μισθό, σιωπή στο 1,18 δισ. των συμβούλων

Ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε προεκλογικά βασικό μισθό στα 1.000 ευρώ μεικτά και μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης στα 1.800, από τα σημερινά 920 και 1.516 αντίστοιχα. Δεν αιφνιδιάζει κανέναν: είναι πολύ πιθανό ο βασικός μισθός να έχει ήδη φτάσει τα 1.000 ευρώ πριν από τις εκλογές του 2027 από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που ίσως πλειοδοτήσει στα 1.020. Δύο κόμματα, μία κούρσα, ένας αριθμός.

Το πρόβλημα δεν είναι το αν θα αυξηθεί ο κατώτατος μισθός —πρέπει, προφανώς— αλλά το πώς αυτή η αύξηση πουλιέται ως λύση. Το 60,8% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα αμείβεται με έως 1.200 ευρώ μεικτά, το 25% εξ αυτών ακριβώς με τον κατώτατο, οι περισσότεροι πλήρους απασχόλησης. Και το ποσοστό χαμηλόμισθων στην Ελλάδα είναι κατά 48% υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, σύμφωνα με τη Eurostat. Οκτώ δεκάρικα παραπάνω δεν αλλάζουν αυτή την εικόνα· την επιδιορθώνουν κοσμητικά.

Το κόστος της πλειοδοσίας

Ενόσω το πολιτικό σύστημα διαπραγματεύεται τρία ευρώ πάνω-κάτω στον κατώτατο, υπάρχει και μια άλλη συζήτηση που φουντώνει παράλληλα και δεν είναι καθόλου κολακευτική για την κυβέρνηση. Πληροφορίες που κυκλοφορούν έντονα το τελευταίο διάστημα, με αναφορά σε στοιχεία των Vouliwatch και Solomon, θέλουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη να έχει διαθέσει 1,18 δισ. ευρώ σε συμβουλευτικές υπηρεσίες μέσα σε μόλις δύο χρόνια, το 2024 και το 2025.

Η αντιπαράθεση του ποσού με τις εξαγγελίες Τσίπρα για αυξήσεις 300 ευρώ σε εκπαιδευτικούς και 500 σε γιατρούς δεν είναι τυχαία επιλογή χρονισμού — είναι ακριβώς το είδος της σύγκρισης που πονάει πολιτικά, γιατί βάζει δίπλα-δίπλα το τι δίνεται σε ανθρώπους που δουλεύουν και το τι δίνεται σε όσους συμβουλεύουν όσους κυβερνούν.

Χρέη, βιογραφικά και ερωτηματικά

Η κριτική δεν σταματά εκεί.

Το σχόλιο συνδυάζει δύο διαφορετικά μεγέθη —το χρέος του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και το κονδύλι για συμβούλους— σε μία αφήγηση για το πώς διαχειρίζεται τα οικονομικά η κυβέρνηση που καμαρώνει για τη δημοσιονομική της πειθαρχία. Το «βιογραφικό» που επικαλείται ειρωνικά η ανάρτηση παραπέμπει ευθέως στην εικόνα του τεχνοκράτη πρωθυπουργού που τη διαχειρίζεται η ίδια η Νέα Δημοκρατία ως κύριο πολιτικό της κεφάλαιο.

Το ζητούμενο, βέβαια, παραμένει άλυτο και στις δύο πλευρές: κανείς δεν εξηγεί πώς η ελληνική οικονομία θα σταματήσει να παράγει χαμηλόμισθους αντί απλώς να ανεβάζει κατά λίγα ευρώ τον πάτο. Πλειοδοσία στον μισθό, σιωπή στο παραγωγικό μοντέλο, και ένα δισεκατομμύριο σε συμβούλους που κάποιος θα έπρεπε να εξηγήσει σε τι ακριβώς συμβούλεψαν.