Οι τάξεις των 25–27 μαθητών στριμώχνουν την κυβερνητική υπόσχεση

Οι τάξεις με 25 έως 27 μαθητές βάζουν ένα καθόλου βολικό μέτρο στην κυβερνητική υπόσχεση για ποιοτική εκπαίδευση: τον χρόνο που διαθέτει ο εκπαιδευτικός για κάθε παιδί. Οι συγχωνεύσεις μπορούν να εμφανίζονται διοικητικά ως μια τακτοποιημένη ανακατανομή. Μόνο που οι κατάλογοι ενώνονται, η διδακτική ώρα δεν μεγαλώνει. Στην ίδια αίθουσα συνυπάρχουν παιδιά που προχωρούν γρήγορα, άλλα που χρειάζονται βοήθεια και μαθητές που δυσκολεύονται χωρίς να ζητούν τον λόγο.

Οι τάξεις πέρα από τους καταλόγους

Εδώ δυσκολεύεται η ωραία κυβερνητική περιγραφή. Η προσαρμογή του μαθήματος στις διαφορετικές ανάγκες απαιτεί υλικό, υποστήριξη και δυνατότητα παρακολούθησης κάθε ομάδας. Όταν αυξάνονται οι μαθητές, ιδίως όπου λείπει προσωπικό ή ο χώρος είναι περιορισμένος, η απαίτηση αυτή φορτώνεται στον ίδιο εκπαιδευτικό. Καλείται να οργανώσει διαφορετικές εργασίες και ταυτόχρονα να εντοπίσει ποιος έχει χάσει το νήμα.

Το πιο άβολο στοιχείο για μια διοίκηση που μετρά τμήματα είναι ακριβώς το παιδί που δεν προκαλεί αναστάτωση. Μπορεί να αντιγράφει, να παραμένει ήσυχο και να έχει σταματήσει να κατανοεί. Για να εντοπιστεί αυτή η υποχώρηση χρειάζονται παρατήρηση, συζήτηση και διαφορετικός τρόπος προσέγγισης. Η ήσυχη αίθουσα δεν είναι πιστοποιητικό επιτυχίας, όσο κι αν βολεύει μια αποτίμηση που σταματά στους αριθμούς.

Τα 27 λεπτά της προσοχής

Η αριθμητική είναι ενοχλητικά απλή: από ένα λεπτό προσωπικής συζήτησης για 27 παιδιά χρειάζονται 27 λεπτά. Το μάθημα ασφαλώς περιλαμβάνει συλλογική δουλειά, αλλά κάποια στιγμή χρειάζεται και η ατομική παρέμβαση. Έπειτα έρχονται τα περισσότερα γραπτά, η παρακολούθηση της προόδου και οι επαφές με τις οικογένειες. Για να υπηρετήσει την κυβερνητική υπόσχεση μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο εκπαιδευτικός φορτώνεται δουλειά πριν και μετά το κουδούνι.