Η ΝΔ έχει σκάνδαλα, η βάση της έχει… συνωμοσίες εναντίον της πρόοδου

Υπάρχει ένα άρθρο ενός ομότιμου καθηγητή που επιχειρεί να αναλύσει την «αλαζονεία ως ιδεολογία» εστιάζοντας αποκλειστικά στον Αλέξη Τσίπρα και στην ΕΛΑΣ. Το επιχείρημα είναι γνωστό: ο Τσίπρας συγκρότησε προσωποπαγές κόμμα, δεν επιθυμεί συνεργασίες παρά μόνο εντάξεις υπό τη «Συμπαράταξή» του, και με δηλώσεις όπως το «ή εμείς ή κανείς» καλλιεργεί μια αλαζονική αφήγηση που —σύμφωνα με τον συγγραφέα— εξυπηρετεί βολικά το ίδιο το κοινωνικοπολιτικό καθεστώς, αφού αφανίζει την Αριστερά και συσπειρώνει γύρω από έναν «ακίνδυνο» ηγέτη.

Η αλαζονεία που δεν αναλύθηκε

Το ενδιαφέρον είναι πως, ενώ το άρθρο μιλάει για ιδεολογικά κλίματα που δικαιώνουν την αλαζονεία ενός πολιτικού, η πραγματική αλαζονεία-ιδεολογία εκδηλώνεται αλλού, και μάλιστα με μεγαλύτερη σαφήνεια. Στα ψηφιακά πηγαδάκια της κυβερνητικής υποστήριξης, η λογική είναι πλέον απλή: όποιος μιλάει για σκάνδαλο δεν είναι πολίτης που ζητά λογοδοσία, είναι εχθρός της προόδου.

Χαρακτηριστική η ανάρτηση που κυκλοφορεί έντονα τις τελευταίες ώρες:

Το σχήμα είναι αποκαλυπτικό: δημοσιεύματα, σκάνδαλα, διαρροές δεν αντιμετωπίζονται ως ζητήματα δημοσίου ενδιαφέροντος αλλά ως τακτική επιχείρηση επί επτά χρόνια για να «ρίξουν» μια κυβέρνηση που, υποτίθεται, έχει το μονοπώλιο της κίνησης «μπροστά». Η κάθε αποκάλυψη μετατρέπεται αυτομάτως σε συνωμοσία εναντίον της πατρίδας. Αν αυτή δεν είναι αλαζονεία ως ιδεολογία, τότε τι είναι;

Trash-ΝΔ, λέει ο παρατηρητής

Το κλίμα αυτό δεν περνάει απαρατήρητο από όσους παρακολουθούν την πολιτική επί δεκαετίες. Όπως σημειώνει καυστικά ο Greco Baglama:

Τριάντα χρόνια παρατήρησης πολιτικής σκηνής και η διαπίστωση είναι κατηγορηματική: κάτι έχει αλλάξει προς το χειρότερο στον τρόπο που η κυβερνητική βάση αντιδρά σε κάθε κριτική. Δεν πρόκειται για απλή υπερβολή ενθουσιασμού· είναι μια συστηματική αναγωγή κάθε αμφισβήτησης σε εχθρική επιβουλή.

Το άρθρο του καθηγητή εντόπισε σωστά ένα φαινόμενο, αλλά ίσως κοίταξε προς τη λάθος κατεύθυνση. Η αλαζονεία ως ιδεολογία δεν χρειάζεται μονοπρόσωπο κόμμα για να ανθίσει· αρκεί μια κυβερνητική βάση πεπεισμένη ότι κάθε σκάνδαλο είναι επίθεση και κάθε δημοσιογραφική αποκάλυψη «διαρροή εχθρών της προόδου». Το «πάρτε το απόφαση, η χώρα θα πάει μπροστά» ακούγεται λιγότερο σαν πολιτική θέση και περισσότερο σαν εντολή σιωπής.