Το λεξιλόγιο των «νοικοκύρηδων» κυνηγά ξανά τη ΝΔ

Η φράση δεν πεθαίνει, απλώς επιστρέφει με νέο ένδυμα κάθε φορά που κάποιος κυβερνητικός παράγοντας θελήσει να εξηγήσει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που τα καταφέρνουν και σε αυτούς που, κατά τη δική τους ανάγνωση, απλώς δεν προσπαθούν αρκετά. Ο διαχωρισμός «νοικοκύρηδες εναντίον κακομοίρηδων» έχει γίνει ήδη ετικέτα, και η οργή που προκαλεί δεν λέει να κοπάσει.

Η αφορμή δόθηκε από ανάρτηση χρήστη με αιχμή ευθεία προς τον πρωθυπουργό: «Αυτό το παρτάλι σας αποκάλεσε κακομοίρηδες. Όλα τα γελοία υποκείμενα τα έχει μαζέψει ο Μητσοτάκης μέσα στη ΝΔ».

Το αρχείο των ατακών

Πιο αναλυτικός στην κατηγορία στάθηκε ο Νίκος Μπογιόπουλος, ο οποίος συγκέντρωσε ένα ολόκληρο μωσαϊκό δηλώσεων που, αν μη τι άλλο, δείχνει πως το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο γλωσσικό ολίσθημα αλλά επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ο υφυπουργός Εξωτερικών Θεοχάρης να μιλά για κόμμα νοικοκύρηδων απέναντι σε κόμματα κακομοίρηδων, ο υπουργός Υγείας Γεωργιάδης να περιγράφει «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας», ο πρώην υπουργός Τσιάρας να εντοπίζει «υπερκατανάλωση» βλέποντας αυτοκίνητα στους δρόμους, η βουλευτής Αλεξοπούλου να λέει «ο τζάμπας πέθανε» για εκπαιδευτικούς με μισθό 800 ευρώ που δεν βγάζουν το νοίκι, και ο βουλευτής Κουλκουδίνας να προτείνει μετρό σε όσους δεν έχουν λεφτά για βενζίνη.

Ο αφρός πάνω από τη λαμαρίνα

Το σχόλιο του Μπογιόπουλου δεν σταματά στην απαρίθμηση· θυμίζει και τη φράση του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη, προτού καν γίνει πρωθυπουργός, ότι «δεν τρέφει αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση». Η σύνδεση είναι σαφής: το «νοικοκύρηδες εναντίον κακομοίρηδων» δεν είναι παραφωνία στελεχών που ξεφεύγουν, αλλά ιδεολογική συνέπεια με την κορυφή του κόμματος. Όσο πιο συχνά επαναλαμβάνεται η ίδια νοοτροπία από διαφορετικά στόματα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αποδοθεί σε ατυχή διατύπωση.

Ο ίδιος ο Μπογιόπουλος προλαβαίνει και την ένσταση της κόπωσης: «τέτοια πλέον λένε 100 την ημέρα, δεν τα συνήθισες;». Η απάντησή του είναι ουσιαστικά πολιτική θέση —η συνήθεια στην αλαζονεία είναι ο πρώτος βαθμός αποδοχής της.

Ό,τι κι αν πει η κυβερνητική επικοινωνία περί «κακής ερμηνείας» ή «βγαλμένου από τα συμφραζόμενα», το αρχείο δηλώσεων μεγαλώνει, όχι επειδή κάποιος το κατασκευάζει, αλλά επειδή τα ίδια τα στελέχη συνεχίζουν να το τροφοδοτούν. Η γλώσσα των νοικοκύρηδων, τελικά, μοιάζει λιγότερο με γλωσσικό ατύχημα και περισσότερο με πολιτική ταυτότητα που δεν διορθώνεται με δελτία Τύπου.