Τριαντόπουλος στο Ειδικό Δικαστήριο: η ευθύνη σταματά εκεί ή ανεβαίνει;

Ο Χρήστος Τριαντόπουλος βρίσκεται ενώπιον του Ειδικού Δικαστηρίου για την υπόθεση του μπαζώματος στα Τέμπη, και η παρουσία του εκεί αναζωπυρώνει ένα ερώτημα που το Μαξίμου προσπαθεί συστηματικά να αποφύγει: πόσο ψηλά φτάνει η αλυσίδα των αποφάσεων που οδήγησαν σε αυτό που πολλοί αποκαλούν συγκάλυψη.

Ο υφυπουργός δεν αποφασίζει μόνος

Η αιχμή είναι ευθεία και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας.

Το επιχείρημα πατά σε μια απλή διαπίστωση διοικητικής λογικής: ένας υφυπουργός δεν λαμβάνει μονομερώς αποφάσεις τέτοιου βάρους, με τέτοιες πολιτικές συνέπειες, χωρίς κάλυψη από ανώτερο επίπεδο. Το «μπάζωμα» -όπως έχει καθιερωθεί να αποκαλείται δημόσια η επέμβαση στο σημείο του δυστυχήματος- δεν είναι απόφαση ενός υφυπουργικού γραφείου που ενεργεί στο περιθώριο, αλλά κρίκος σε μια αλυσίδα εντολών που, σύμφωνα με το επιχείρημα, ανεβαίνει μέχρι το Μαξίμου.

Η στρατηγική των εξαρτημάτων

Η φράση «όσο κι αν θυσιάζετε τα εξαρτήματα» δεν είναι τυχαία επιλογή λέξης· περιγράφει μια πρακτική που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επαναλάβει σε αρκετές κρίσεις: η πολιτική ευθύνη να απορροφάται στα κατώτερα κλιμάκια, ενώ η κορυφή παραμένει ανέγγιχτη. Ο Τριαντόπουλος, ως υφυπουργός με αρμοδιότητα στη διαχείριση της κρίσης μετά τα Τέμπη, εμφανίζεται εδώ ως το πρόσωπο που καλείται να απαντήσει για επιλογές που δεν φαίνεται να ήταν αποκλειστικά δικές του.

Το ζήτημα δεν είναι αν ο υφυπουργός έχει ή δεν έχει προσωπική εμπλοκή -αυτό θα το κρίνει η δικαστική διαδικασία. Το ζήτημα είναι πολιτικό: γιατί, τρία χρόνια μετά την τραγωδία, η συζήτηση παραμένει προσηλωμένη σε πρόσωπα δεύτερης γραμμής, ενώ κανείς στην κορυφή δεν έχει κληθεί να λογοδοτήσει με τον ίδιο τρόπο.

Ο εντολέας που δεν παίρνει σειρά

Η κατακλείδα του επιχειρήματος είναι το πιο αιχμηρό σημείο: «ώρα να παίρνει σειρά και ο εντολέας». Είναι μια ευθεία πρόκληση προς την κυβερνητική αφήγηση που θέλει την υπόθεση Τεμπών να εξαντλείται σε διοικητικά σφάλματα και μεμονωμένες ευθύνες υφισταμένων. Όσο η δικαστική διαδικασία προχωράει με τους «εξαρτήματους» υφυπουργούς στο εδώλιο και η κορυφή της πυραμίδας παραμένει εκτός εμβέλειας, το ερώτημα για την πολιτική ευθύνη δεν κλείνει· απλώς μεταφέρεται στο επόμενο κεφάλαιο μιας υπόθεσης που η κυβέρνηση θα ήθελε να έχει ήδη κλείσει.