Ο λογαριασμός των μειωμένων εισφορών τον πληρώνουν όλοι μας

Η κυβέρνηση καυχάται, και δικαίως ως προς το τυπικό της υπόθεσης, πως τήρησε τη δέσμευση που είχε δώσει προεκλογικά το 2019: οι ασφαλιστικές εισφορές των μισθωτών μειώθηκαν κατά 5,4%, και με τη νέα μείωση που έχει εξαγγελθεί για τον Απρίλιο του 2027, το ποσοστό θα φτάσει το 5,9%. Ωραία ακούγεται σε κάθε προεκλογικό συνέδριο. Το ερώτημα που δεν ακούγεται εξίσου δυνατά είναι ποιος πληρώνει, στην πραγματικότητα, αυτή τη γενναιοδωρία.

Οι περικοπές αφορούσαν κυρίως τις εισφορές υπέρ της ΔΥΠΑ, λιγότερο τον ΕΟΠΥΥ και ακόμη λιγότερο τον επικουρικό κλάδο του ΕΦΚΑ. Για να μη «λυγίσουν» οι φορείς, το κράτος ανέλαβε να καλύπτει την τρύπα από τον προϋπολογισμό. Σύμφωνα με εκτιμήσεις αρμόδιων υπηρεσιακών στελεχών του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, αυτή η κάλυψη φτάνει σήμερα τα 2,5 με 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Με τις τρέχουσες εισφορές των ασφαλιστικών οργανισμών να αναμένεται φέτος στα 27,5 δισ. ευρώ, μιλάμε για ένα ποσοστό κοντά στο 10% που καλύπτεται όχι από εισφορές, αλλά από κρατική χρηματοδότηση — δηλαδή, εν τέλει, από τον φορολογούμενο.

Το μαξιλάρι που δεν λέγεται

Το κόλπο είναι λογιστικά κομψό: η ενίσχυση αυτή δεν καταγράφεται στις εισπράξεις από εισφορές, οπότε τα ταμεία δεν «μπάζουν» φανερά. Στην ουσία όμως πρόκειται για ένα μαξιλάρι του κράτους που κρύβει το πραγματικό έλλειμμα το οποίο άφησε πίσω της η προεκλογική εξαγγελία του 2019. Η αδήλωτη εργασία εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά μια βεβαιωμένη εισφορά μισθωτού σχεδόν πάντα καταβάλλεται από τον εργοδότη προς τον ΕΦΚΑ. Η πραγματική «διαρροή» έρχεται αλλού.

Οι ελεύθεροι επαγγελματίες που δεν πληρώνουν

Το 40% των ελεύθερων επαγγελματιών δεν πληρώνει τις βεβαιωμένες μηνιαίες εισφορές του. Αν εισπραττόταν κανονικά αυτό το ποσοστό, δεν θα χρειαζόταν καμία κρατική κάλυψη για τις μειώσεις στους μισθωτούς. Το γνωρίζουν καλά τα αρμόδια στελέχη του υπουργείου Οικονομικών. Απλώς αυτή η κουβέντα, εν όψει εκλογών, δεν είναι της μόδας. Θα γίνει, διαβεβαιώνουν οι ίδιες πηγές, μετά τις εκλογές — που σημαίνει, στη γλώσσα της ελληνικής πολιτικής, ίσως ποτέ, ή τουλάχιστον όχι πριν χρειαστεί να ξαναδοθεί κάποια νέα προεκλογική υπόσχεση.