Γραμμή 4: Ο μετροπόντικας κοιμάται, το ρολόι του κόστους τρέχει

Τέσσερις μήνες μετά την ακινητοποίησή του, το τρυπάνι της Γραμμής 4 συνεχίζει να κάθεται κάτω από την Κυψέλη, ενώ τέσσερις ακόμη πολυκατοικίες περιμένουν να δουν αν θα προστεθούν στον κατάλογο των ζημιών. Η επανεκκίνηση δεν βιάζεται, και καλά κάνει. Το πρόβλημα είναι ότι το χρονοδιάγραμμα δεν φαίνεται να συμμερίζεται την ίδια σοφία.

Ο υφυπουργός Υποδομών Νίκος Ταχιάος έχει διατυπώσει μια θέση που δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει επί της αρχής: καμία εντολή επανεκκίνησης χωρίς απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξουν νέες επιπτώσεις σε κτίρια. Ωραία αρχή. Μόνο που «απόλυτη βεβαιότητα» σε υπόγειο έργο κάτω από κατοικημένη περιοχή είναι έννοια που δύσκολα συμβαδίζει με συγκεκριμένες ημερομηνίες – και η τεχνική λύση για τη συνέχιση της διάνοιξης έχει μετατεθεί, στην καλύτερη περίπτωση, για τα τέλη Σεπτεμβρίου.

Δύο μέτωπα, μία εκκρεμότητα

Η Κυψέλη δεν είναι το μόνο σημείο όπου η Γραμμή 4 έχει κολλήσει. Στον Ευαγγελισμό η νέα Τεχνική Περιβαλλοντική Μελέτη δεν έχει καν κατατεθεί, οι πρόδρομες εργασίες δεν έχουν ξεκινήσει και η προηγούμενη μελέτη δεν πήρε το πράσινο φως από το ΥΠΕΝ. Δηλαδή δύο διαφορετικές εκκρεμότητες τρέχουν παράλληλα σε ένα ήδη πολύπλοκο έργο, με τα Εξάρχεια να στέκουν ως ακόμη ένα δύσκολο κεφάλαιο στη χάραξη. Το «όχι μία ημέρα νωρίτερα από ό,τι επιτρέπουν οι μελέτες» ακούγεται σαν διαβεβαίωση ασφάλειας. Ακούγεται όμως και σαν ομολογία ότι κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς θα προχωρήσει το έργο.

Ποιος πληρώνει το «απρόβλεπτο»

Η δέσμευση ότι ο ανάδοχος θα καλύψει εξ ολοκλήρου την αποκατάσταση των ζημιών στα κτίρια είναι το ελάχιστο που οφείλεται στους ιδιοκτήτες. Δεν λύνει όμως το ακανθωδέστερο ερώτημα: ποιος θα πληρώσει την παράταση του ίδιου του έργου. Ο υπουργός Υποδομών Χρίστος Δήμας προτίμησε πρόσφατα να μην προδικάσει αν η AVAX θα διεκδικήσει αποζημιώσεις για καθυστερήσεις χωρίς δική της ευθύνη. Αποφυγή που μοιάζει λογική τακτικά, αλλά δεν εξαφανίζει το ζήτημα – απλώς το αναβάλλει. Όσο η ακινησία παρατείνεται, τόσο μεγαλώνει η πίεση στο τελικό κόστος και στον τελικό χρόνο παράδοσης. Και όσο η κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι η ασφάλεια είναι αδιαπραγμάτευτη, τόσο πιο επιτακτικό γίνεται το ερώτημα ποιος, τελικά, θα κληθεί να βγάλει το πορτοφόλι όταν κλείσει ο λογαριασμός.