Το Μαξίμου χρεώνεται την απόσταση από την αριστεία στη διαφθορά

Το Μαξίμου, στον όγδοο χρόνο της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν λογαριασμό που δύσκολα μεταφέρεται στους προηγούμενους: την απόσταση ανάμεσα στην υπόσχεση αριστείας και στην κριτική για διαφθορά. Η κυβέρνηση που διεκδίκησε την εξουσία υποσχόμενη διαφάνεια καλείται πλέον να υπερασπιστεί τη δική της διαχείριση. Και η απάντησή της μετακινήθηκε από τις ευθύνες του Αλέξη Τσίπρα στις χρόνιες παθογένειες και κατόπιν στο «βαθύ κράτος».

Αυτή η διαδοχή έχει πολιτική σημασία. Στην αρχή, η σύγκριση με τον προκάτοχο πρόσφερε ένα βολικό καταφύγιο. Όσο όμως παρατείνεται η παραμονή στην εξουσία, τόσο η επίκληση μιας κληρονομιάς γίνεται ομολογία ότι η υποσχεμένη αλλαγή εκκρεμεί. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ανέλαβε να περιγράψει τις δυσλειτουργίες του κράτους, αλλά να τις αντιμετωπίσει. Η κριτική πλέον τον εγκαλεί όχι για μεμονωμένες αστοχίες, αλλά για τον τρόπο κατανομής των κονδυλίων και τις σχέσεις εξουσίας και οικονομικών συμφερόντων.

Το Μαξίμου αλλάζει υπεράσπιση

Οι ευρωεκλογές του 2024 καταγράφονται ως καμπή αυτής της φθοράς. Στο μεταξύ, οι ευρωπαϊκές έρευνες που τοποθετούν περίπου στο 98% την αντίληψη των Ελλήνων ότι η διαφθορά αποτελεί πρόβλημα περιγράφουν ένα εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον για κυβερνητικές διαβεβαιώσεις. Πρόκειται για την αντίληψη των πολιτών — και αυτή ακριβώς είναι που μετατρέπει το ζήτημα από επικοινωνιακή ενόχληση σε πολιτική χρέωση.

Η νεότερη άμυνα είναι η προβολή άλλων σκανδαλωδών υποθέσεων, παλιών και πρόσφατων, απέναντι σε υποθέσεις με κυβερνητική διάσταση. Το Μαξίμου επιλέγει έτσι να συζητήσει ποιος άλλος ελέγχεται, την ώρα που ο δικός του απολογισμός έχει ήδη οκτώ χρόνια υλικό. Αρκετά μεγάλη θητεία για να επιστρατεύονται ακόμη οι προηγούμενοι ως ελαφρυντικό.