Απατεώνας αρραβωνιάστηκε 170 γυναίκες – Εξαφανιζόταν με την προίκα

Στην εποχή μας θα τον χαρακτήριζαν «γύπα», απατεώνα σχέσεων ή επαγγελματία χειριστή. Τότε, όμως, η δράση του προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση, καθώς είχε μετατρέψει τον αρραβώνα σε οργανωμένο τρόπο εξαπάτησης.

Με βασικό πεδίο δράσης τη Θεσσαλονίκη, αλλά και άλλες περιοχές της Βόρειας και Κεντρικής Ελλάδας, φέρεται να αρραβωνιάστηκε περίπου 170 γυναίκες συνολικά. Από τις οικογένειές τους αποσπούσε χρήματα και περιουσιακά στοιχεία.

Το όνομά του δεν έγινε ευρέως γνωστό, ωστόσο ο Τύπος της εποχής κατέγραψε την ιστορία του ως μία από τις πιο εντυπωσιακές ερωτικές απάτες. Οι αναφορές κάνουν λόγο για σχέσεις με περίπου 400 γυναίκες, χωρίς να φτάσουν όλες στον αρραβώνα. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι ίδιες ή οι συγγενείς τους αντιλήφθηκαν εγκαίρως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και διέκοψαν τη σχέση πριν προχωρήσει περισσότερο το σχέδιο.

Η δράση του ακολουθούσε συγκεκριμένο σχέδιο και δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης. Φέρεται να στόχευε κυρίως γυναίκες άνω των 30 ετών, σε μια κοινωνία όπου η πίεση για γάμο ήταν εντονότερη απ’ ό,τι σήμερα και οι ανύπαντρες γυναίκες κινδύνευαν εύκολα να στιγματιστούν. Αξιοποιώντας αυτή την πραγματικότητα, εμφανιζόταν ως σοβαρός, μορφωμένος και ιδανικός υποψήφιος σύζυγος.

Ο «γαμπρός» που έμοιαζε ιδανικός

Ανάλογα με την περίσταση, παρουσίαζε διαφορετική ταυτότητα για να κερδίσει την εμπιστοσύνη. Μπορούσε να συστηθεί ως τελειόφοιτος Νομικής, στρατιωτικός ή λιμενικός. Επέλεγε, δηλαδή, ιδιότητες που τότε συνδέονταν με το κύρος, την επαγγελματική ασφάλεια και την αξιοπιστία.

Δεν άφηνε να περάσει πολύς καιρός από τη γνωριμία πριν κάνει την επόμενη κίνησή του. Πήγαινε στο σπίτι της γυναίκας, ζητούσε επίσημα να την παντρευτεί και πολλές φορές εμφανιζόταν με έτοιμο δαχτυλίδι αρραβώνων, ώστε να πείθει για τις προθέσεις του. Οι περιγραφές αναφέρουν επίσης ότι δεν επέμενε σε ερωτικές σχέσεις, γεγονός που ενίσχυε την εντύπωση πως ήταν «σεμνός» και άξιος εμπιστοσύνης.

Το ουσιαστικό του σχέδιο, ωστόσο, ξεκινούσε αμέσως μετά.

Μόλις γινόταν ο αρραβώνας, ζητούσε χρήματα ή ένα μέρος της προίκας. Επινόησε διαφορετικές προφάσεις, ανάλογα με το επάγγελμα που είχε επικαλεστεί: έλεγε, για παράδειγμα, ότι έπρεπε να «λαδώσει» καθηγητή, να εξασφαλίσει μετάθεση στην υπηρεσία του ή να διευθετήσει επαγγελματικό ζήτημα προτού παντρευτεί.

Από τη στιγμή που η οικογένεια είχε ήδη εγκρίνει τον αρραβώνα, η πειθώ γινόταν πολύ ευκολότερη.

Έπαιρνε, λοιπόν, τα χρήματα ως υποψήφιος γαμπρός και στη συνέχεια εξαφανιζόταν.

Οι 169 γυναίκες που τον εμπιστεύτηκαν

Η μέθοδος φαίνεται πως επαναλήφθηκε πολλές φορές. Σύμφωνα με την ιστορία που έχει διασωθεί, 169 γυναίκες και οι οικογένειές τους πλήρωσαν ακριβά την εμπιστοσύνη τους στον «γαμπρό». Κινούνταν στη Θεσσαλονίκη, τις Σέρρες, τη Λάρισα και τον Βόλο, αλλάζοντας περιοχή ώστε να βρίσκει νέα θύματα χωρίς να αποκαλύπτεται αμέσως η δράση του.

Ο αριθμός μοιάζει εντυπωσιακός και σήμερα, όμως η εποχή εκείνη είχε διαφορετικές συνθήκες. Δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ηλεκτρονικά αρχεία ή εύκολοι τρόποι για να ελέγξει μια οικογένεια έναν άγνωστο. Ένας καλοντυμένος και πειστικός άνδρας, που παρουσιαζόταν με ένα φαινομενικά αξιόλογο επάγγελμα, μπορούσε πολύ ευκολότερα να κατασκευάσει μια εντελώς πλαστή ταυτότητα.

Η απάτη σταμάτησε όταν γνώρισε τη γυναίκα που επρόκειτο να γίνει η 170ή αρραβωνιαστικιά του.

Η 170ή αρραβωνιαστικιά τον υποψιάστηκε

Η τελευταία γυναίκα φαίνεται πως εντόπισε αντιφάσεις στις ιστορίες του και άρχισε να αμφιβάλλει. Αυτή τη φορά, απέναντί του δεν βρισκόταν μόνο μια οικογένεια που ήθελε να πιστέψει ότι είχε βρει τον τέλειο γαμπρό.

Ένας συγγενής της υπηρετούσε ως αξιωματικός στην Αστυνομία Θεσσαλονίκης.

Κατά τη διάρκεια συνάντησης για καφέ οργανώθηκε η παγίδα και ο άνδρας συνελήφθη. Τότε άρχισε να αποκαλύπτεται μια υπόθεση πολύ πιο εκτεταμένη από μια μεμονωμένη απάτη. Οι αρχές κατάλαβαν ότι επί μακρόν επαναλάμβανε την ίδια πρακτική, αλλάζοντας κάθε φορά πόλη, επάγγελμα και γυναίκα.

Μια υπόθεση τέτοιας έκτασης θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια θεαματική δίκη, αλλά τελικά αυτό δεν έγινε.

Ο λόγος που δεν οδηγήθηκε σε δίκη

Ίσως το πιο αξιοσημείωτο μέρος της ιστορίας αφορά όσα ακολούθησαν τη σύλληψη. Οι εξαπατημένες γυναίκες φέρεται να μην ήθελαν να καταθέσουν ενόρκως εναντίον του, επειδή φοβούνταν τον κοινωνικό στιγματισμό.

Για μια γυναίκα της εποχής, η δημόσια παραδοχή ότι ένας άνδρας με τον οποίο είχε αρραβωνιαστεί την εξαπάτησε μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ σοβαρότερες συνέπειες από την απώλεια χρημάτων. Οι ανύπαντρες γυναίκες αντιμετώπιζαν πολύ αυστηρότερη κοινωνική στάση, ενώ μια υπόθεση που σήμερα θα θεωρούνταν κυρίως οικονομική απάτη ήταν τότε δυνατό να επιβαρύνει ολόκληρη την οικογένεια.

Φαίνεται πως η σιωπή των γυναικών που έπεσαν θύματά του ήταν τελικά η μεγαλύτερη προστασία του, περισσότερο κι από κάθε τέχνασμα που χρησιμοποίησε.

Η ιστορία προκαλεί εντύπωση όχι μόνο για το πόσες γυναίκες εξαπάτησε, αλλά και για τις κοινωνικές συνθήκες που του επέτρεψαν να δράσει: τον καθοριστικό ρόλο του γάμου και της προίκας, τη σημασία του κοινωνικού κύρους και τον φόβο της δημόσιας έκθεσης.

Δεν ήταν μόνο την εμπιστοσύνη των θυμάτων του που εκμεταλλεύτηκε αυτός ο άνδρας.

Στην πραγματικότητα, εκμεταλλεύτηκε ολόκληρη την εποχή του.