Η ιστορία της ηχογράφησης άλλαξε από ένα παράξενο βιολί του 1900

Στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς η μουσική βιομηχανία έκανε τα πρώτα βήματα στην ηχογράφηση, οι μουσικοί βρέθηκαν μπροστά σε ένα απρόσμενο τεχνικό εμπόδιο:

Τα συμβατικά ξύλινα βιολιά δεν είχαν αρκετή ένταση για τα ακουστικά φωνογραφικά μηχανήματα εκείνης της περιόδου. Χωρίς ηλεκτρικά μικρόφωνα και ενισχυτές, απαιτούνταν ήχος αρκετά ισχυρός ώστε να κινήσει τη μεμβράνη και τη βελόνα, η οποία χάραζε τον δίσκο. Έτσι, η απαλή και γλυκιά μελωδία του παραδοσιακού βιολιού σχεδόν δεν ακουγόταν.

Το 1899 ο Γερμανός εφευρέτης John Matthias Augustus Stroh επινόησε μια λύση στο πρόβλημα, δημιουργώντας ένα από τα πιο παράξενα αλλά και έξυπνα μουσικά όργανα: το περίφημο βιολί Stroh. Αντί για το συνηθισμένο ξύλινο ηχείο, κατασκεύασε έναν μηχανισμό που μετέφερε τις δονήσεις των χορδών, μέσω ειδικής γέφυρας, σε διάφραγμα αλουμινίου και από εκεί διοχέτευε τον ήχο σε μεταλλικό χωνί.

Με αυτή την κατασκευή, ο βιολιστής μπορούσε να στείλει τον ήχο απευθείας στη χοάνη ηχογράφησης. Το αποτέλεσμα ήταν πρωτόγνωρη ένταση και καθαρότητα, μαζί με έναν ιδιαίτερο, «τραγουδιστό» ρετρό τόνο που έγινε χαρακτηριστικό των ηχογραφήσεων της εποχής.

Η εμφάνιση των ηλεκτρικών μικροφώνων τη δεκαετία του 1920 έβγαλε το βιολί Stroh από τα στούντιο, χωρίς όμως να σημάνει και την εξαφάνισή του. Το όργανο γνώρισε μια δεύτερη, απρόσμενη πορεία στη λαϊκή μουσική: επειδή ακουγόταν δυνατά και καθαρά σε υπαίθριους χώρους χωρίς ηλεκτρική ενίσχυση, αγαπήθηκε ιδιαίτερα στα βαλκανικά πανηγύρια. Εντάχθηκε επίσης στην ελληνική δημοτική και ρεμπέτικη μουσική, όπου έγινε γνωστό με τις ονομασίες «βιολοκίθαρο» ή «τζάζι».

Μια πρακτική λύση για τις πρώτες ηχογραφήσεις εξελίχθηκε, έτσι, σε ένα μουσικό υβρίδιο με δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα και διαχρονική παρουσία.

Ακούστε το ΕΔΩ και δείτε το ΕΔΩ κι ΕΔΩ