Η πρέσβης και το ημερολόγιο της αναμονής

Στην υπόθεση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η Αθήνα κοιτούσε όχι μόνο τις καταγγελίες, αλλά και το αμερικανικό εκλογικό ημερολόγιο. Η κυβερνητική εκτίμηση ήταν ότι μια απόφαση απομάκρυνσης της Αμερικανίδας πρέσβεως δύσκολα θα ερχόταν γρήγορα. Υπάρχει, όμως, μια κρίσιμη υποσημείωση: αυτή η εικόνα είχε διαμορφωθεί πριν από τη δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ. Δεν αποτελεί, επομένως, αποτίμηση όσων ακολούθησαν.

Μέχρι εκείνο το σημείο, στην κυβέρνηση δεν είχαν φτάσει ξεκάθαρες ενδείξεις από την Ουάσιγκτον ότι επίκειται αντικατάσταση. Η αίσθηση ήταν πως η αποπομπή δεν αποτελούσε εύκολη επιλογή, καθώς θα έπρεπε προηγουμένως να τεκμηριωθούν οι καταγγελίες εις βάρος της. Άλλο η ύπαρξη καταγγελιών και άλλο η απόδειξή τους· αυτή ήταν η διάκριση πάνω στην οποία στηριζόταν ο ελληνικός υπολογισμός.

Ακόμη και στο ενδεχόμενο επιβεβαίωσής τους, πάντως, η Αθήνα δεν ανέμενε βιαστικές κινήσεις από τη διοίκηση Τραμπ. Το ορόσημο ήταν οι ενδιάμεσες εκλογές. Η εκτίμηση ήταν ότι μια απομάκρυνση πριν από αυτές θα μπορούσε να εκληφθεί ως παραδοχή ύπαρξης διαφθοράς στο κυβερνητικό περιβάλλον του Αμερικανού προέδρου. Και τέτοια μηνύματα έχουν το δικό τους πολιτικό κόστος.

Πρόκειται, λοιπόν, για εκτίμηση αναμονής, όχι για διαβεβαίωση παραμονής. Ούτε οι καταγγελίες παρουσιάζονταν ως αποδεδειγμένες ούτε η απουσία σαφούς σήματος ισοδυναμούσε με οριστική απόφαση. Η Αθήνα διάβαζε τις πιθανές κινήσεις μέσα από τον χρόνο των εκλογών. Στη διπλωματία, άλλωστε, το ημερολόγιο μπορεί να βαραίνει όσο και ο φάκελος.