Το Δημόσιο ζητά συνέπεια, αλλά για τα χρέη του βρίσκει ψαλίδι

Η συνέπεια στις πληρωμές είναι αυτονόητη απαίτηση όταν ο οφειλέτης είναι πολίτης. Όταν όμως πρόκειται για δημόσιο φορέα, επιστρατεύονται υπουργικές υπογραφές, συμψηφισμοί και γενναία ψαλίδια. Η περίπτωση της ΔΕΥΑ Σκοπέλου προσφέρει ένα αποκαλυπτικό δείγμα αυτής της αντίφασης.

Η απόφαση που υπογράφουν ο Θεόδωρος Λιβάνιος, η Νίκη Κεραμέως και ο Αθανάσιος Πετραλιάς προβλέπει συμψηφισμό των οφειλών της επιχείρησης με την κρατική επιδότηση και μείωση των προσαυξήσεων κατά 90%. Το αποτέλεσμα είναι περιορισμός του συνολικού χρέους της προς το Δημόσιο κατά 66%. Η αριθμητική της τακτοποίησης έχει, προφανώς, τη δική της πολιτική γοητεία.

Το ζήτημα, πάντως, δεν εξαντλείται στη Σκόπελο. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο ΕΦΚΑ έχει εντείνει εδώ και καιρό τη διεκδίκηση οφειλών από φορείς της Γενικής Κυβέρνησης και νομικά πρόσωπα, δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, υπό δημόσια εποπτεία. Φορείς που συνήθιζαν να μεταθέτουν τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις τους στο τέλος της σειράς.

Μόνο που οι οφειλές προς τον ΕΦΚΑ υπόκεινται στον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων, όπως και οι φορολογικές. Δεν αποτελούν προαιρετική εκκρεμότητα επειδή ο πιστωτής ανήκει επίσης στο Δημόσιο.

Ορθώς ζητούνται από τον ασφαλιστικό φορέα λύσεις για συνταξιούχους, συντάξεις και παροχές. Εξίσου ορθώς —και εκ του νόμου— εκείνος απαιτεί να πληρωθεί. Το Δημόσιο δεν μπορεί να αξιώνει συνέπεια από τους άλλους και να αντιμετωπίζει τη δική του ως υπόθεση ειδικής διευθέτησης.