Ευρωπαϊκό ψήφισμα: οι ψήφοι δεν είναι πιστοποιητικό σκοταδισμού

Η απόσταση ανάμεσα στην κριτική μιας κοινοβουλευτικής στάσης και στην κατηγορία ότι ένα κόμμα ανέχεται τον θρησκευτικό σκοταδισμό δεν καλύπτεται με ένα «λογικά». Χρειάζεται τεκμηρίωση. Η αιχμή για το ευρωπαϊκό ψήφισμα περί ισλαμιστικού εισοδισμού και επιρροής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην ΕΕ αποδίδει αποχή στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ, καταψήφιση στο ΚΚΕ και στην Πλεύση Ελευθερίας. Και από εκεί περνά κατευθείαν στην ετυμηγορία: δεν τους ενοχλεί ο σκοταδισμός του Ισλάμ. Μόνο που η ψήφος και το κίνητρό της δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Πρώτα το κείμενο, μετά η ετυμηγορία

Το πρώτο πρόβλημα είναι απολύτως συγκεκριμένο: το διαθέσιμο υλικό δεν περιλαμβάνει ούτε το πλήρες ψήφισμα ούτε τον επίσημο πίνακα της ψηφοφορίας. Δεν δίνει ημερομηνία, αριθμό ψηφίσματος ή επιμέρους διατυπώσεις. Συνεπώς, οι αποδιδόμενες κομματικές στάσεις αποτελούν ισχυρισμό προς έλεγχο, όχι επαληθευμένο δεδομένο πάνω στο οποίο μπορεί να στηθεί πολιτικό κατηγορητήριο.

Ακόμη και αν οι ψήφοι επιβεβαιωθούν, παραμένει το ουσιαστικό ερώτημα: τι ακριβώς τέθηκε προς έγκριση; Ένας τίτλος περιγράφει το αντικείμενο, όχι ολόκληρο το περιεχόμενο. Πρέπει να εξεταστούν οι προβλέψεις του κειμένου, οι ενδεχόμενες τροπολογίες και οι αιτιολογήσεις ψήφου, εφόσον υπάρχουν. Η απόρριψη ενός ψηφίσματος δεν αποδεικνύει αυτομάτως απόρριψη κάθε στόχου που αναγράφεται στην επικεφαλίδα του.

Η αποχή δεν είναι ομολογία

Υπάρχει και δεύτερο άλμα: η αποχή και η καταψήφιση μπαίνουν στο ίδιο πολιτικό σακί. Όμως πρόκειται για διαφορετικές κοινοβουλευτικές στάσεις, οι οποίες χρειάζονται χωριστή εξέταση. Η ενιαία καταδίκη βολεύει την αιχμή, αλλά αφαιρεί ακριβώς εκείνη τη διάκριση που θα έκανε την κριτική σοβαρότερη.

Ο ισχυρότερος αντίλογος είναι ότι τα κόμματα οφείλουν να εξηγούν καθαρά τις επιλογές τους σε ζητήματα θρησκευτικού εξτρεμισμού και πολιτικής επιρροής. Σωστά. Εάν οι αποδιδόμενες ψήφοι επιβεβαιωθούν, δικαιούνται και οφείλουν να απαντήσουν για αυτές. Η απαίτηση λογοδοσίας, όμως, δεν δίνει άδεια να συντάσσεται προκαταβολικά η απάντησή τους ως δήθεν ανοχή στον σκοταδισμό.

Η αντιμετώπιση του ισλαμιστικού εισοδισμού, η επιρροή μιας συγκεκριμένης οργάνωσης και η συνολική κρίση για το Ισλάμ επίσης δεν είναι ταυτόσημα ζητήματα. Η μετάβαση από τα δύο πρώτα στο τρίτο διευρύνει την κατηγορία χωρίς να προσθέτει απόδειξη.

Το συμπέρασμα δεν είναι ασυλία για κανένα κόμμα. Είναι έλεγχος πριν από την καταδίκη. Όποιος ζητά εξηγήσεις έχει ισχυρότερο επιχείρημα όταν παρουσιάζει το κείμενο και τις ψήφους. Διαφορετικά, αντί να αποκαλύπτει πολιτική υποκρισία, απλώς μοιράζει πιστοποιητικά σκοταδισμού με συνοπτικές διαδικασίες.