Το «Σύμφωνο της Μέκκας» και το σχέδιο διπλών εκλογών που ψιθυρίζεται στις βεγγέρες του Μαξίμου

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το δεκαπενταύγουστο πέρασε αλλά το βάρος δεν έφυγε. Τηλεφωνώντας σε ένα-δυο πρόσωπα που ξέρουν να διαβάζουν τα πράγματα πίσω από τις ανακοινώσεις, κατάλαβα ότι φέτος το φθινόπωρο θα είναι από τα πιο… φορτισμένα των τελευταίων ετών. Από τη Σαουδική Αραβία μέχρι τις βεγγέρες των υπουργών στην Αθήνα, όλα δείχνουν προς μία κατεύθυνση: κάτι μαγειρεύεται, κι όπως πάντα, εμείς θα το μάθουμε τελευταίοι. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Το «σαουδαραβικό παράδοξο» που άδειασε την κυβέρνηση

Δεν σας κρύβω ότι όταν έμαθα τις λεπτομέρειες του «Συμφώνου της Μέκκας» ένιωσα να επιβεβαιώνεται κάτι που πολλοί υποψιάζονταν εδώ και καιρό. Η Ελλάδα έστειλε πυροβολαρχία Patriot και πάνω από εκατό στρατιωτικούς στη Σαουδική Αραβία, χωρίς ομπρέλα διεθνούς δικαίου, χωρίς κάλυψη ΟΗΕ, με μόνο αντάλλαγμα… τίποτα. Και τώρα το Ριάντ υπογράφει αμυντική συμφωνία με την Τουρκία και το Πακιστάν, με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής ανάλογη του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ. Αν αυτό δεν είναι μια πολιτική «αδειάσματος» δεν ξέρω τι είναι.

Άνθρωπος που παρακολουθεί στενά τα αμυντικά μας ζητήματα μού έλεγε ότι η μηνιαία ανανέωση της αποστολής -που το Υπουργείο Άμυνας παρουσιάζει ως «διαδικαστική»- λειτουργεί στην πραγματικότητα ως έμμεσο μήνυμα πίεσης προς το Ριάντ. Δηλαδή, καταλάβαμε καθυστερημένα ότι δεν μπορούμε να θεωρούμε δεδομένη μια συμμαχία που η ίδια η Σαουδική Αραβία υπονομεύει, στρεφόμενη προς την Άγκυρα. Ο Αλέξης Τσίπρας το είχε προειδοποιήσει από το 2020, ζητώντας μάλιστα Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών. Σήμερα μοιάζει προφητικός.

Ο εφιάλτης της Αιγύπτου που στοιχειώνει το Μαξίμου

Αν αυτό που άκουσα είναι σωστό, ο μεγαλύτερος φόβος στο Υπουργείο Εξωτερικών δεν είναι τόσο η ίδια η συμφωνία Ριάντ-Άγκυρας-Ισλαμαμπάντ, όσο το ενδεχόμενο να παρασυρθεί και το Κάιρο. Ο Χακάν Φιντάν το είπε ανοιχτά: η Αίγυπτος είναι «φυσικός εταίρος» και μπορεί να ενταχθεί όταν λυθούν «τεχνικά ζητήματα». Αν συμβεί αυτό, η ελληνική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο παθαίνει πλήγμα που δύσκολα επουλώνεται.

Η βιαστική τηλεφωνική επικοινωνία Γεραπετρίτη με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, λίγο πριν την επίσκεψη Φιντάν στο Κάιρο, δεν είναι τυχαία – είναι αμυντική κίνηση διπλωματικού πανικού. Όσο κι αν το ΥΠΕΞ το βαφτίζει «στρατηγική εταιρική σχέση», εγώ διαβάζω αγωνία.

Ο Ισραηλινός συναγερμός και η ελληνική… ευκαιρία

Άνθρωπος που παρακολουθεί τα ισραηλινά ΜΜΕ μού επεσήμανε ότι ο υπουργός Διασποράς Αμιχάι Τσίκλι κάλεσε ανοιχτά την ισραηλινή κυβέρνηση να εμβαθύνει τις σχέσεις με Ελλάδα, Κύπρο, ΗΑΕ και Σομαλιλάνδη, μπροστά στον φόβο του «μουσουλμανικού ΝΑΤΟ». Ωραία θεωρητικά. Στην πράξη όμως, όσο η ελληνική εξωτερική πολιτική παραμένει προσηλωμένη αποκλειστικά στον άξονα Ισραήλ-ΗΠΑ, χάνουμε έδαφος με τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο. Και αυτό το πληρώνουμε ήδη.

Οι βεγγέρες του Μαξίμου και το σενάριο «Τζαννετάκης»

Εδώ αρχίζουν τα πιο πικάντια. Έμαθα, από άνθρωπο που κινείται σε κύκλους κοντά σε υπουργούς, ότι σε βραδινές συζητήσεις -σε πολυκατοικίες όπου κάποτε έμεναν εμβληματικοί Πρόεδροι της Βουλής, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ- συζητιέται σοβαρά το σενάριο ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ακολουθήσει τη «συνταγή» του πατέρα του από το 1989. Δηλαδή, τριπλές εκλογικές αναμετρήσεις με ενδιάμεση μεταβατική κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας – κόμματος Σαμαρά – ΠΑΣΟΚ, με άλλον προσωρινό πρωθυπουργό. Ένας σύγχρονος «Τζαννετάκης» ή «Ζολώτας», αν προτιμάτε.

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο κι αν ακούγεται σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, η ιστορία επαναλαμβάνεται με έναν τρόπο που δεν είναι καθόλου τυχαίος. Στόχος; Η φθορά του Αντώνη Σαμαρά και του ΠΑΣΟΚ μέσα από το σοκ της αστάθειας, ώστε στο τέλος να μείνει όρθιος μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με αυτοδυναμία που σήμερα φαντάζει μακρινή.

Γιατί οι εκλογές μετατίθενται για την άνοιξη του 2027

Δεν είναι μόνο η Ευρωπαϊκή Προεδρία το πρόσχημα, όσο κι αν επίσημα ακούγεται έτσι. Αν κατάλαβα καλά από συζητήσεις με ανθρώπους που ξέρουν το εσωτερικό του Μαξίμου, ο πραγματικός λόγος είναι η δίκη των υποκλοπών τον προσεχή Δεκέμβριο. Άμεσοι συνεργάτες του πρωθυπουργού φοβούνται πως αν προκύψει άλλη κυβέρνηση -ακόμα και υπηρεσιακή- στο ενδιάμεσο, ο αρμόδιος εισαγγελέας θα μπορεί να καλέσει στο εδώλιο όποιον θέλει. Ακόμα και τον Αντώνη Σαμαρά. Ακόμα και τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Απίθανα πράγματα, έτσι; Τρεις εισαγγελείς έχουν ήδη αρχειοθετήσει την υπόθεση, ο τελευταίος μάλιστα άφησε ανοιχτή πόρτα με τη φράση «προς το παρόν». Και τώρα το ερώτημα είναι αν μια αλλαγή στην κορυφή της εξουσίας θα ανοίξει αυτή την πόρτα διάπλατα.

Ο Σαμαράς από… 3% σε «σοβαρός αντίπαλος»

Θυμάμαι πολύ καλά -και μου το επιβεβαίωσαν κι άλλοι- ότι την άνοιξη του 2026, στις πρωινές συσκέψεις του Μαξίμου, η πιθανότητα ίδρυσης κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά σχολιαζόταν με ειρωνεία. Κάποιος γνωστός δημοσκόπος είχε μάλιστα πάει να τον «συμβουλεύσει» να μην το κάνει, «για το καλό του», γιατί τον έδειχναν στο 3%. Λίγους μήνες μετά, το ίδιο Μαξίμου τον αποκαλεί πλέον «σοβαρό πολιτικό αντίπαλο». Στερνή του γνώση, θα έλεγε κανείς. Εγώ λέω ότι κάποιοι στο περιβάλλον του πρωθυπουργού ζουν σε φούσκα και το ανακαλύπτουν πάντα με καθυστέρηση.

Το ΠΑΣΟΚ σε αναβρασμό μετά τη ΔΕΘ

Πληροφορία «υπό καθεστώς ανωνυμίας» -όπως λένε- θέλει κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ να ετοιμάζουν πρόταση για έκτακτο συνέδριο αμέσως μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, αν δεν υπάρξει άνοδος στις δημοσκοπήσεις. Στόχος; Να αλλάξει η στάση του κόμματος υπέρ συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, θα δούμε πραγματικό σεισμό στο κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος ήδη περπατάει σε τεντωμένο σχοινί.

Νέα Αριστερά και Βαρουφάκης: Ο Τσακαλώτος θυσιάζεται

Ενδιαφέρον στοιχείο από τον χώρο της Αριστεράς τώρα. Η προσπάθεια της Ρένας Δούρου για συνεργασία Νέας Αριστεράς με ΣΥΡΙΖΑ δεν προχωράει, καθώς ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης βλέπει πιο πρόσφορο έδαφος στη συνεργασία με τη ΜέΡΑ25. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος -«κόκκινο πανί» για τον Γιάνη Βαρουφάκη λόγω παρελθόντος- προσφέρεται να μην είναι καν υποψήφιος αν αυτό διευκολύνει τη συνεργασία. Δεν έχουμε συνηθίσει τέτοιου είδους αυτοθυσίες στην ελληνική πολιτική σκηνή τελευταία, οπότε σημειώστε το.

21 δισεκατομμυριούχοι, 82.000 εκατομμυριούχοι και το ΑΕΠ που «κλαίει»

Κλείνω με ένα στοιχείο που μου έκοψε την ανάσα. Η χώρα μας διαθέτει 21 δισεκατομμυριούχους και 82.000 εκατομμυριούχους, σύμφωνα με έκθεση της Boston Consulting Group για το 2026. Ταυτόχρονα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ βρίσκεται 25% χαμηλότερα από το υψηλό του 2009 και 32% χαμηλότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ των 27. Αν αυτό δεν είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι το «success story» αφορά ελάχιστους, δεν ξέρω τι άλλο χρειάζεται για να το καταλάβουμε. Τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα απλώς παρακολουθούν το πάρτι από έξω, με τη μύτη κολλημένη στο τζάμι.

Κλείνοντας, δεν σας κρύβω πως όλα αυτά μαζί -τα Patriot που κρέμονται, οι βεγγέρες με σενάρια «Τζαννετάκη», οι δισεκατομμυριούχοι που πολλαπλασιάζονται ενώ το ΑΕΠ μαραζώνει- μου δημιουργούν την εντύπωση μιας χώρας που ζει σε παράλληλο σύμπαν με τους πολίτες της. Εποχή παράκρουσης, τι άλλο να πω.