Ο Μπακέλας διάλεξε την πιο άβολη μέρα για να θάψει τις υποκλοπές

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι η χθεσινή μέρα με άφησε με μια πικρή γεύση, από αυτές που δεν φεύγουν εύκολα. Ήταν μέρα μνήμης, μέρα οδύνης για έναν άνθρωπο που πέρασε πολλά στην πολιτική του ζωή, και κάποιοι επέλεξαν να τη χρησιμοποιήσουν για δικούς τους σκοπούς. Θα σας τα πω με τη σειρά, γιατί έχω αρκετά να μοιραστώ σήμερα.

Ο Δένδιας στο μνημόσυνο και η αποκατάσταση μιας σχέσης

Στο κοιμητήριο, για το ετήσιο μνημόσυνο της Λένας Σαμαρά, βρέθηκε πλήθος κόσμου. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο γιος του Κώστας, βαθιά συγκινημένοι, όπως ήταν αναμενόμενο. Αλλά αυτό που μου τράβηξε την προσοχή, και δεν ήμουν ο μόνος, ήταν η παρουσία του Νίκου Δένδια. Όσοι θυμούνται τα χίλια κύματα που πέρασε η σχέση των δύο ανδρών ξέρουν ότι δεν ήταν αυτονόητη αυτή η στιγμή. Ο υπουργός Άμυνας επέλεξε να είναι εκεί, και αυτό, μου είπαν άνθρωποι που τον ξέρουν καλά, δεν ήταν τυπική κίνηση αλλά ουσιαστική χειρονομία. Αποκατάσταση πλήρης, λένε. Ας το δούμε στην πράξη τους επόμενους μήνες.

Τα τηλεφωνήματα που δεν έγιναν παρουσίες

Κώστας Καραμανλής και Προκόπης Παυλόπουλος δεν παραβρέθηκαν, όμως τηλεφώνησαν στον Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώτος, όπως έμαθα, βρισκόταν εκτός Ελλάδος εκείνη τη στιγμή. Μικρές λεπτομέρειες αυτές, αλλά σε τέτοιες στιγμές δείχνουν πολλά για το ποιος θυμάται ποιον και πώς.

Ο Κυρανάκης που δεν ξέχασε

Θετική εντύπωση μου έκανε η απόφαση του Κωνσταντίνου Κυρανάκη να παραστεί. Ο νέος γραμματέας της ΝΔ, όσο και να θέλει κάποιος να τον βάλει σε καλούπια καθαρά «μητσοτακικά», δεν ξέχασε ποιος έπαιξε ρόλο στην πολιτική του ανάδειξη. Και αυτό, ανθρώπινα τουλάχιστον, τον τιμά. Πολιτικά, ας το κρίνουν άλλοι.

Ο Μπακέλας και η ώρα που διάλεξε

Κάπου εδώ αρχίζω να σκέφτομαι ότι κάποιοι στη Δικαιοσύνη δεν διαβάζουν καν ημερολόγιο πριν πάρουν αποφάσεις. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Μπακέλας επέλεξε ακριβώς τη μέρα του μνημοσύνου της Λένας Σαμαρά για να ανακοινώσει ότι δεν ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών. Αν αυτό δεν είναι εξαιρετικά άκομψο, δεν ξέρω τι είναι. Ο συνειρμός είναι αναπόφευκτος: μια στιγμή βαθιάς προσωπικής οδύνης για τον Αντώνη Σαμαρά επιλέγεται για να περιοριστεί η αντίδρασή του. Ακόμη κι αν δεν ήταν αυτή η πρόθεση, ο κ. Μπακέλας όφειλε να το σκεφτεί δύο φορές.

Το σκεπτικό που δεν πείθει

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ζήτησε απλώς επανεξέταση νέων στοιχείων. Ζήτησε πλήρη διερεύνηση της παγίδευσής του με το Predator, κάτι που είχε ζητήσει επανειλημμένα από την κυβέρνηση χωρίς απάντηση. Το να λες «δεν υπάρχουν νέα στοιχεία» σε έναν πρώην πρωθυπουργό που καταγγέλλει παρακολούθηση με κατασκοπευτικό λογισμικό είναι, ας το πούμε έτσι, μπακαλίστικη λογική για τόσο σοβαρή υπόθεση. Ποιος παρήγγειλε, ποιος οργάνωσε, ποιος ωφελήθηκε; Αυτά τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, και ο κ. Μπακέλας, αντί να διαλύσει τις σκιές, τις πυκνώνει.

Τα drones πάνω από το Αιγαίο δεν πάνε διακοπές

Ενώ όλοι μιλούσαν για μνημόσυνα και αρχεία, στο Αιγαίο η Τουρκία δεν σταμάτησε λεπτό. Στις 30 Ιουλίου, τουρκικό drone πέταξε πάνω από το Φαρμακονήσι, την επόμενη μέρα της επίσκεψης του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Αγαθονήσι. Δεν είναι σύμπτωση, μου λένε άνθρωποι που παρακολουθούν στενά τέτοια θέματα. Είναι μήνυμα. Και τα μηνύματα αυτά συνεχίστηκαν με αλλεπάλληλες παραβιάσεις, με σχηματισμούς F-16, με ελιγμούς αερομαχίας. Όσο κάποιοι στην Αθήνα μιλούν για «ήρεμα νερά», η πραγματικότητα δείχνει κάτι πολύ διαφορετικό.

Ο Ερντογάν θέλει να «τελειώσει τη δουλειά»

Θυμάστε τη φράση του Ερντογάν πριν λίγους μήνες; Ήθελε «να τελειώσουμε τη δουλειά». Όσο βλέπει ότι δεν προχωρούν τα πράγματα με την ταχύτητα που θέλει, τόσο κλιμακώνει. Κι όσο η ελληνική πλευρά επιμένει σε πολιτικές κατευνασμού, τόσο η Άγκυρα νιώθει ότι μπορεί να πιέσει παραπάνω. Δεν χρειάζεται να είσαι στρατηγικός αναλυτής για να το καταλάβεις αυτό, αρκεί να διαβάσεις τους αριθμούς των παραβιάσεων του τελευταίου τριμήνου.

Το καλώδιο προς Κύπρο και οι ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν

Στο Μέγαρο Μαξίμου υπογράφηκε η συμφωνία με τον γαλλικό όμιλο Meridiam για το GSI, το καλώδιο διασύνδεσης με την Κύπρο. Ωραία και καλά, ρέει χρήμα, υπάρχει κίνηση. Όμως, αν κατάλαβα καλά, κανείς δεν εξήγησε ακόμα ποιος θα μισθώνει τα ερευνητικά σκάφη και ποιος θα μιλήσει με την Τουρκία αν η Άγκυρα απαιτήσει άδειες. Θα αποσυρθεί το κράτος τεχνηέντως, αφήνοντας την κοινοπραξία μόνη της απέναντι σε πολεμικά πλοία; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, είναι υπαρξιακό για το ίδιο το έργο.

Η Nexans στέλνει μήνυμα που δεν ακούγεται

Η κατασκευάστρια εταιρεία του καλωδίου, η Nexans, δεν συμπεριέλαβε το έργο στις οικονομικές της προβλέψεις για το πρώτο εξάμηνο του 2026. Στην ενημέρωση προς τους μετόχους της άφησε να εννοηθεί, χωρίς περιστροφές, ότι αν το GSI δεν προχωρήσει γρήγορα, θα δοθεί προτεραιότητα αλλού. Ο χρόνος, λένε, δουλεύει εις βάρος του έργου. Και όσο η ελληνική κυβέρνηση δεν ξεκαθαρίζει τι θα κάνει αν η Τουρκία ξαναστείλει πολεμικά πλοία όπως έκανε στο παρελθόν μεταξύ Κάσου και Καρπάθου, τόσο μεγαλώνει η ανασφάλεια των επενδυτών.

Κλείνοντας, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η ατυχής σύμπτωση χρόνου γίνεται κανόνας και όχι εξαίρεση. Άλλοι θάβουν υποθέσεις τη μέρα που πρέπει να σιωπήσουν οι αντιδράσεις, άλλοι υπογράφουν συμφωνίες χωρίς να έχουν απαντήσει στα βασικά ερωτήματα κυριαρχίας, κι άλλοι πετούν πάνω από τα νησιά μας σαν να μην τρέχει τίποτα. Απίθανα πράγματα, έτσι; Τα λέμε σύντομα.