Το Πεντάγωνο θυμήθηκε τους νεκρούς, η Χαριλάου Τρικούπη ξέχασε τον Έβρο

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το αυγουστιάτικο χαλάρωμα κάποιους τους έχει πιάσει πιο βαθιά απ’ ό,τι θα έπρεπε. Και δεν εννοώ τους παραθεριστές. Εννοώ κάτι κομματικά επιτελεία που, ενώ έχουν στα χέρια τους μια βόμβα, κάνουν πως κοιμούνται το μεσημέρι. Καθίστε αναπαυτικά, έχουμε αρκετά να πούμε σήμερα.

Το ΠΑΣΟΚ ξύπνησε για τον Μπένο, αλλά με πόση καθυστέρηση;

Από το Σάββατο που ο Σταύρος Μπένος κατήγγειλε την εγκατάλειψη του σχεδίου ανασυγκρότησης του Έβρου μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2023, η Χαριλάου Τρικούπη είχε βουλιάξει σε μια σιωπή που, αν κατάλαβα καλά, δεν ήταν καθόλου τυχαία. Χρειάστηκε να περάσουν μέρες, να γίνει το θέμα πρωτοσέλιδο, για να αποφασίσουν επιτέλους ο Μανώλης Χριστοδουλάκης και ο Παναγιώτης Δημόπουλος να βγάλουν κοινή δήλωση ζητώντας ενημέρωση από την κυβέρνηση και επιστροφή στο αρχικό Master Plan των 3 δισ. ευρώ.

Ρωτήστε με γιατί άργησαν τόσο. Το καλό σενάριο είναι η ραστώνη του Αυγούστου. Το κακό σενάριο, όμως, είναι ότι κάποιοι στο κόμμα δεν ήθελαν να ανοίξουν αυτό το θέμα γιατί… δεν ξέρω, ίσως φοβούνται πού θα τους οδηγήσει. Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ περίμενε στήριξη κι αντί γι’ αυτήν βρήκε βουβαμάρα. Καλά κάνατε τώρα, αλλά αργήσατε πολύ, παιδιά.

Η «Αυγή» που… ξέχασε τον Τσίπρα

Εδώ σας ομολογώ ότι γέλασα πικρά. Μεσημέρι Τρίτης, ο Αλέξης Τσίπρας δίνει συνέντευξη στο in.gr, γεγονός που κανονικά θα έπρεπε να πλημμυρίζει κάθε ιστότοπο της Αριστεράς. Στην ηλεκτρονική «Αυγή» όμως, ούτε λέξη. Ούτε καν από το πρώτο μέρος της συνέντευξης, αν ψάξαμε καλά.

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σε μια εφημερίδα που κάποτε τιμούσαν με την υπογραφή τους ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Μανώλης Γλέζος. Σημεία των καιρών, λένε. Εγώ θα έλεγα σημεία ρήξης που δεν χρειάζονται δελτίο τύπου για να γίνουν αντιληπτά.

Το στοίχημα των 183 κατηγορουμένων που κοιμάται σε συρτάρι

Από φίλο που παρακολουθεί δικαστικά πράγματα έμαθα λεπτομέρειες που δεν σας κρύβω με ξένισαν. Η υπόθεση του παράνομου στοιχηματισμού και της χειραγώγησης αγώνων, με 183 κατηγορούμενους -πρόεδρους και στελέχη ΠΑΕ της Super League 2, ποδοσφαιριστές, προπονητές, ακόμα και δύο αστυνομικούς- παραμένει «παγωμένη» πεντέμισι χρόνια μετά την έναρξη της έρευνας από την Europol.

Στην Αυστρία, απ’ όπου ξεκίνησε η ίδια υπόθεση, μέσα σε έξι μήνες είχαν βγει καταδικαστικές αποφάσεις. Εδώ, τρεις ανακρίτριες πέρασαν διαδοχικά τη δικογραφία -η Αλεξάνδρα Τραιανίδου, η Μαρία-Ζωή Σαραντοπούλου, η Ειρήνη Κουτρουμπή- και καμία δεν πρόλαβε να ξεκινήσει την κύρια ανάκριση. Η κ. Κουτρουμπή μάλιστα αναχωρεί στις 16 Σεπτεμβρίου, οπότε θα έρθει και τέταρτη διάδοχος. Αν αυτό δεν είναι μεθοδική αναβλητικότητα, τότε τι είναι; Και μη σας πω για το παράλληλο πόρισμα-καταπέλτη του Χαράλαμπου Βουρλιώτη με τα 60 πρόσωπα και το 1,5 δισ. ζημιάς στο Δημόσιο, που κι αυτό κάπου έχει «σταθεί».

Ο Βαρώτσος, το Πεντάγωνο και η πολιτισμική έκπληξη

Ομολογώ ότι διάβασα με προσοχή τη συνέντευξη του Κώστα Βαρώτσου, γιατί έχει κάτι το ασυνήθιστο: υπουργείο Άμυνας που παραγγέλνει μνημείο μνήμης με 121.992 ονόματα πεσόντων και το εμπιστεύεται σε έναν από τους σημαντικότερους γλύπτες μας. Ο Νίκος Δένδιας, λένε όσοι τον ξέρουν, θέλησε κάτι που «δεν έχει ξαναγίνει στον κόσμο».

Ο ίδιος ο Βαρώτσος δεν κρύβει την αιχμή προς άλλα υπουργεία: «Αυτό σε πόσα υπουργεία συμβαίνει;» ρωτάει, κι εγώ σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει. Θα δούμε αν ακολουθήσουν κι άλλοι θεσμοί ή αν μείνει μοναχική η πρωτοβουλία του Πενταγώνου.

Ο θάνατος του Στέλιου Ράμφου και οι «βολικοί» που τον ξέχασαν

Δεν σας κρύβω ότι η είδηση του θανάτου του Στέλιου Ράμφου με βρήκε να σκέφτομαι πόσο εύκολα ξεχνάμε ανθρώπους όσο ζουν και πόσο γρήγορα τους θυμόμαστε όταν πεθαίνουν. Ο άνθρωπος που κάποτε καλούνταν παντού να μιλήσει για λαϊκισμό, παραγκωνίστηκε τη στιγμή που εξέφρασε αντίθεση στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Και τώρα, μετά θάνατον, όλοι σπεύδουν να τον εξυμνήσουν. Βολικό, έτσι; Να αποφεύγεις κάποιον όσο σε ενοχλεί και να τον αγιοποιείς όταν δεν μπορεί πια να σε φέρει σε δύσκολη θέση.

Το βάρος των baby boomers που κληρονομούν οι νέοι

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι τη γενιά μου και τι αφήνει πίσω της. Η ανάλυση για τη γενεακή ανισότητα στην Ευρώπη -με τους νέους να μένουν στο πατρικό μέχρι τα 30, τα ενοίκια να τρέχουν πιο γρήγορα από τους μισθούς και το χρέος να μεταφέρεται στα παιδιά- δεν είναι θεωρία, είναι η καθημερινότητα γύρω μας.

Δεν φταίνε προσωπικά οι baby boomers, αλλά κάποιος πρέπει επιτέλους να μιλήσει ανοιχτά για το πώς οι θεσμοί αδυνατούν να προσαρμοστούν. Στην Ελλάδα, μάλιστα, το φαινόμενο είναι ακόμα πιο έντονο. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να το θέσει ως προτεραιότητα, αντί να μιλάει μόνο για επιδόματα;

Η ραστώνη της κυβέρνησης απέναντι στον Έβρο

Από άνθρωπο που παρακολουθεί το θέμα από κοντά έμαθα ότι το «Έβρος μετά», σχέδιο 3 δισ. ευρώ κατά βάση από κοινοτικά κονδύλια, έχει ουσιαστικά μπει στο ράφι. Η κυβέρνηση δεν έχει δώσει καμία επίσημη εξήγηση, ενώ το θέμα έχει γίνει πρωτοσέλιδο.

Αν αληθεύει αυτό που ψιθυρίζεται, ότι δηλαδή τα κονδύλια «διαχύθηκαν» σε άλλες προτεραιότητες, τότε μιλάμε για κάτι πολύ πιο σοβαρό από απλή καθυστέρηση γραφειοκρατίας. Περιμένω απαντήσεις, όχι μπακαλίστικα λόγια περί «προγραμματισμού».

Ο Τσίπρας μιλάει, το πηγαδάκι σχολιάζει

Η συνέντευξη Τσίπρα στο in.gr έγινε αντικείμενο συζήτησης σε κάθε πηγαδάκι που πέρασα τις τελευταίες μέρες. Αν κατάλαβα καλά από άνθρωπο που παρακολούθησε στενά την υποδοχή της, το ενδιαφέρον δεν εστιάστηκε τόσο στο περιεχόμενο όσο στο timing και στο ποιοι επέλεξαν να μη σχολιάσουν καθόλου.

Η αμηχανία σε συγκεκριμένους κύκλους της Αριστεράς είναι απτή. Όποιος έχει μάτια, βλέπει.

Οι ανακρίτριες που… παραιτούνται μόνες τους

Επιστρέφοντας στο θέμα του στοιχηματισμού, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η αιφνίδια παραίτηση της πρώτης ανακρίτριας, Αλεξάνδρας Τραιανίδου, από το Δικαστικό Σώμα. Σύμπτωση; Ίσως. Αλλά σε μια χώρα όπου οι συμπτώσεις σπάνια είναι απλές συμπτώσεις, το ερώτημα μένει ανοιχτό.

Με τον κίνδυνο παραγραφής πλημμεληματικών αδικημάτων να είναι πλέον ορατός, κάποιοι θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί μια υπόθεση με τόσο βαρύ φορτίο -1,5 δισ. ευρώ ζημιά στο Δημόσιο- αντιμετωπίζεται με τέτοια χαλαρότητα.

Ο «Δρομέας» ως καθρέφτης της εποχής

Κλείνω με κάτι πιο φιλοσοφικό, γιατί το χρειαζόμαστε. Ο Βαρώτσος λέει ότι ο «Δρομέας» γεννήθηκε το 1998 μέσα σε κλίμα αισιοδοξίας για την Ευρώπη, μια αισιοδοξία που σήμερα, όπως παραδέχεται κι ο ίδιος, έχει διαψευστεί πλήρως.

«Αυτό που έγινε στην Ελλάδα με τα Μνημόνια ήταν χειρότερο και από εμφύλιο», λέει χαρακτηριστικά. Δεν ξέρω αν συμφωνείτε μαζί του, αλλά σίγουρα αξίζει να το σκεφτούμε όσο ακόμα προλαβαίνουμε.

Και με αυτές τις σκέψεις σας αφήνω για σήμερα. Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, όσο ακόμα η πολιτική επιτρέπει να το χαρούμε ήσυχα.