Το δείπνο, η φωτιά και ο Τσίπρας: Τι ξεσκέπασε ένα καλοκαίρι παράκρουσης

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το τελευταίο δεκαήμερο έχω χάσει πολλές ώρες ύπνου παρακολουθώντας πώς ένα φαινομενικά ήσυχο καλοκαίρι μετατράπηκε σε πεδίο μάχης παρασκηνιακών πολέμων. Τηλεφωνώντας εδώ και εκεί, μαζεύοντας ψηφίδες από ανθρώπους που ξέρουν, κατέληξα σε ένα συμπέρασμα: ζούμε εποχή παράκρουσης, και όσο πλησιάζουμε στις κάλπες τόσο θα χειροτερεύει. Ελάτε να τα πάρουμε ένα-ένα.

Ο Τσίπρας βγάζει ειδήσεις σε τρεις συνέχειες

Από σήμερα Δευτέρα και για τρεις ημέρες, ο Αλέξης Τσίπρας μιλάει εκτενώς σε συνέντευξη που θα δημοσιεύεται σε συνέχειες. Μου λένε άνθρωποι που έχουν ήδη διαρροές από το περιεχόμενο ότι δεν πρόκειται για ρουτίνα καλοκαιρινής επικαιρότητας — ο πρώην πρωθυπουργός «βγάζει ειδήσεις», όπως μου το περιέγραψαν χαρακτηριστικά. Αν κατάλαβα καλά, μιλάει για όλα: παρόν, παρελθόν και το πολιτικό μέλλον που ετοιμάζεται να χαράξει.

Στο Μαξίμου, όπως πληροφορούμαι, ήδη έχουν βάλει επιτελείο να «σκανάρει» κάθε δήλωση από τη πρώτη κιόλας ανάρτηση. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι η συνέντευξη αυτή δεν είναι απλά ενδιαφέρουσα ανάγνωση — είναι πρόλογος για κάτι μεγαλύτερο. Περιμένουμε.

Τρύπιες δεξαμενές αντί για αντιπυρικές ζώνες

Δεν σας κρύβω ότι αυτό το θέμα με πείραξε πραγματικά. Στο εμπιστευτικό σχέδιο της Πυροσβεστικής για το φετινό καλοκαίρι αναφέρεται μαύρο στο άσπρο ότι στη Δυτική Αττική, εκεί όπου κάηκαν περίπου 150.000 στρέμματα, δεν υπήρχε ούτε μία αντιπυρική ζώνη. Το μοναδικό σημείο ανάσχεσης της φωτιάς, λέει το ίδιο σχέδιο, ήταν ο υπόγειος αγωγός φυσικού αερίου — όχι κάποιο έργο αντιπυρικής προστασίας, αλλά ένας σωλήνας.

Απίθανα πράγματα, έτσι; Γιατί την ίδια στιγμή, υπηρεσιακοί παράγοντες είχαν βγει και είχαν πει πως είχαν γίνει αντιπυρικές ζώνες κόστους 20 εκατομμυρίων ευρώ στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος. Ποιος λέει αλήθεια; Και κυρίως, ποιος θα λογοδοτήσει όταν καίγεται μισή Αττική;

Ο Πιερρακάκης γιορτάζει τα 43 του με… προεδρικές βλέψεις

Αυτή την εβδομάδα ο Κυριάκος Πιερρακάκης κλείνει τα 43 του χρόνια, και από όσο μαθαίνω είναι ο μόνος υπουργός που μπορεί να κοιμάται ήσυχος όποιο κι αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι ήδη εκλεγμένος πρόεδρος του Eurogroup μέχρι το 2028, και αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις εκλογές, έχει σοβαρές πιθανότητες να καταλήξει και πρόεδρος του Ecofin κατά την ελληνική προεδρία της Ε.Ε.

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό; Ο άνθρωπος βρέξει-χιονίσει έχει εξασφαλισμένο πολιτικό χρόνο και ρόλο. Άλλοι υπουργοί μετράνε αντίστροφα το τηλέφωνό τους περιμένοντας ανασχηματισμό, αυτός γιορτάζει με σιγουριά.

Το «φούσκωμα» της Ελληνικής Προεδρίας

Από έναν φίλο που παρακολουθεί από κοντά τα της Προεδρίας έμαθα κάτι που δεν μου άρεσε καθόλου. Το «Ελληνικό εξάμηνο» του 2027 παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως μεγάλο εθνικό στοίχημα, αλλά στην πραγματικότητα, όπως μου είπε χαρακτηριστικά κυβερνητική πηγή, είναι μια «φούσκα». Δεν υπάρχει κανένα μεγάλο ευρωπαϊκό ζήτημα να διαχειριστεί η Ελλάδα εκείνη την περίοδο — ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός έχει ήδη σε πολύ μεγάλο βαθμό κριθεί.

Άρα τι μένει; Η επικοινωνιακή εργαλειοποίηση, φυσικά. Το επιχείρημα «μόνο ο Μητσοτάκης μπορεί να το φέρει σε πέρας» φτιάχνεται εν κενώ, για εκλογική χρήση. Μπακαλίστικα λόγια θα μου πείτε, αλλά έτσι είναι.

Το δείπνο που έβαλε φωτιά στο παρασκήνιο

Δεν θα σταθώ στις λεπτομέρειες — άλλοι το κάνουν ήδη με μεγαλύτερη λεπτομέρεια. Αυτό που με εντυπωσίασε, όμως, ήταν η ένταση των αντιδράσεων μετά την αποκάλυψη για το δείπνο της συγκυβέρνησης. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε πει δημοσίως πριν εβδομάδες ότι μετά τις εκλογές θα επιδιώξει «κυβέρνηση ενός κόμματος αλλά όχι ενός χρώματος». Κανείς δεν το είχε πάρει σοβαρά τότε. Χρειάστηκε ένα δείπνο για να «ξυπνήσουμε».

Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, αυτό δείχνει πόσο ζωντανό είναι το σενάριο μετεκλογικής συνεργασίας, και πόσο νευρικά αντιδρά όποιος αγγίζει το θέμα. Τα τσακάλια του Μαξίμου δεν αντέχουν να ακούν τη λέξη.

Η επερχόμενη όξυνση: Χειρότερα από τα μνημόνια

Μου είπε φίλος γιατρός από τη Θεσσαλονίκη ότι φοβάται πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα μέχρι τις εκλογές. Η δική μου εκτίμηση, που την μοιράστηκα μαζί του, είναι πως θα δούμε μεγαλύτερη ένταση από την περίοδο 2010-2015. Τότε διακυβευόταν το εισόδημα εκατομμυρίων ανθρώπων. Τώρα διακυβεύονται καρέκλες, deals, εξουσίες και δικαστικές τύχες για ένα κομμάτι του πολιτικού κόσμου.

Τεράστια η διαφορά, και εξ αυτού εξηγείται ο αφρίζων λόγος κάθε φορά που κάποιος μιλάει για «κυβέρνηση παραγραφής». Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο πλησιάζουμε στις κάλπες, τόσο πιο βρώμικο θα γίνεται το παιχνίδι.

Η νεομακαρθική στράτευση που έρχεται

Αν νομίζετε ότι έχουμε δει τα χειρότερα σε ύφος και χαρακτηρισμούς, γελιέστε. Η αίσθηση που έχω, και μου την επιβεβαίωσαν άνθρωποι με πείρα στην πολιτική σκηνή, είναι ότι θα δούμε μοντέρνο νεομακαρθισμό εναντίον όσων εμποδίζουν το «αφήγημα» να προχωρήσει. Επίκληση εξωτερικού κινδύνου, φόβος ως εργαλείο εκλογικής καμπάνιας — όλα στο τραπέζι.

Δεν σας κρύβω πως αυτό με τρομάζει περισσότερο από κάθε οικονομικό δείκτη. Γιατί όταν ο φόβος γίνεται πολιτική στρατηγική, ο πολίτης πληρώνει διπλά.

Ο ελληνικός τουρισμός: Ρεκόρ στα χαρτιά, ψίχουλα στην τσέπη

Από πηγές που ασχολούνται με το θέμα έμαθα κάτι που πολύ λίγοι λένε δημόσια: μεγάλο κομμάτι των τουριστικών επιχειρήσεων σε δημοφιλείς προορισμούς έχει περάσει σε ξένα χέρια, κυρίως βαλκανικά συμφέροντα. Το αποτέλεσμα; Τα κέρδη φεύγουν στο εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα εισπράττει μόνο ΦΠΑ και μισθούς — όταν δεν μετακαλούνται και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι από έξω.

Στη Σαντορίνη μια εβδομάδα διακοπών φτάνει μέχρι και τα 6.000 ευρώ. Στο κέντρο της Αθήνας δυσκολεύεσαι να ακούσεις ελληνικά. Ρέει χρήμα, λένε οι στατιστικές. Ρέει, ναι, αλλά προς άλλες κατευθύνσεις.

Πιέτσα «κάθαρσης» και ξαφνική συνειδητοποίηση

Παρατήρησα κάτι περίεργο τις τελευταίες μέρες: ξαφνικά, πολιτικοί που χρόνια δεν χρησιμοποιούσαν τη λέξη «κάθαρση» άρχισαν να τη λένε ξανά και ξανά σε δηλώσεις τους. Δεν είναι τυχαίο. Είναι σημάδι νευρικότητας, μου εξήγησε άνθρωπος που παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις. Όποιος νιώθει ασφυξία, ανακαλύπτει ξαφνικά τη λέξη που τον σώζει επικοινωνιακά.

Προσέξτε ποιοι θα την επαναλάβουν τις επόμενες εβδομάδες. Θα καταλάβετε πολλά.

Δεκαήμερη άδεια Μαξίμου εν μέσω φωτιάς

Και κλείνω με κάτι που μου φάνηκε αστείο, αν δεν ήταν τραγικό: την ώρα που καίγεται η Αττική και ανοίγουν εσωκομματικά μέτωπα, το Μαξίμου μπαίνει σε δεκαήμερη «άδεια» επικοινωνιακά. Άνθρωπος που είδε το πρόγραμμα μου είπε πως η σιωπή είναι επιλεγμένη — περιμένουν να κατακάτσει η σκόνη πριν βγουν ξανά μπροστά. Στρατηγική σιωπή ή απλή αδράνεια; Εσείς αποφασίστε.

Κλείνοντας, δεν σας κρύβω ότι νιώθω κούραση από αυτό το καλοκαίρι παράκρουσης. Δεξαμενές τρύπιες, δείπνα που «αποκαλύπτονται», συνεντεύξεις σε συνέχειες και προεδρίες που «φουσκώνουν» επικοινωνιακά. Ένα πράγμα μόνο είναι σίγουρο: η πραγματικότητα, όσο κι αν προσπαθούν να τη βάψουν, βγαίνει πάντα στην επιφάνεια — συνήθως όταν έχει ήδη καεί το χωράφι.