Το Ισραήλ ως εσωτερικό μέτωπο: κριτική στο Τελ Αβίβ, φόρτιση περί «τουρκικής ατζέντας»

Η στενή σχέση της κυβέρνησης Μητσοτάκη με το Ισραήλ, και ειδικότερα με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, χαρακτηρίζεται ως «υψηλού ρίσκου» επιλογή σε ανάλυση που έθεσε το ζήτημα εκ νέου στο τραπέζι. Η επιχειρηματολογία δεν αφορά κάποια στιγμιαία κρίση, αλλά δομικά χαρακτηριστικά της ισραηλινής πολιτικής σκηνής: την αυξανόμενη βαρύτητα των υπερορθόδοξων Χαρεντίμ —που ήδη ελέγχουν 18 έδρες στην Κνεσέτ μέσω δύο κομμάτων— και του ακραίου Θρησκευτικού Σιωνιστικού Κόμματος με τις 14 του έδρες, χωρίς τις οποίες ο Νετανιάχου δεν θα κυβερνούσε. Το συμπέρασμα της στήλης είναι ότι η ελληνική ταύτιση με ένα Ισραήλ που κινείται όλο και πιο δεξιά ενέχει κίνδυνο διεθνούς απομόνωσης, την ώρα που η αμερικανονατοϊκή αναβάθμιση της Τουρκίας εντάσσεται ακριβώς στη λογική περιορισμού της ισραηλινής ηγεμονίας στην περιοχή.

Η κατηγορία περί Άγκυρας

Η ανάλυση αυτή, ωστόσο, δεν έμεινε ασχολίαστη. Καταγγελία για κρυφή τουρκική ατζέντα πίσω από κάθε κριτική στο Ισραήλ διατυπώθηκε δημόσια, με έντονη πολιτική χροιά.

Η κατηγορία περί «ισλαμικής Αριστεράς» που δήθεν υπηρετεί όσα δεν μπορεί να επιβάλει ο Ερντογάν μεταθέτει τη συζήτηση από το γεωπολιτικό στο εσωτερικό-ιδεολογικό πεδίο: όποιος αμφισβητεί τη γραμμή Αθήνας-Τελ Αβίβ κατηγορείται ευθέως για ανθελληνισμό. Είναι μια οπτική που απαιτεί από το Μαξίμου να «ξεκαθαρίσει τη θέση του» χωρίς «βήμα πίσω» — δηλαδή να θωρακίσει, όχι να αναθεωρήσει, τη σχέση με τον Νετανιάχου.

Δύο αναγνώσεις, ένα δίλημμα

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι δύο θέσεις δεν συγκρούονται στα γεγονότα —τη σύνθεση της ισραηλινής Βουλής, τον ρόλο των Χαρεντίμ, την τουρκική αναβάθμιση— αλλά στην ερμηνεία τους. Η μία πλευρά βλέπει στρατηγικό κίνδυνο από την ταύτιση με φονταμενταλιστές που «επενδύουν στη διεθνή αποσταθεροποίηση». Η άλλη βλέπει σε κάθε τέτοια επιφύλαξη προδοσία εθνικού συμφέροντος υπέρ της Άγκυρας. Με τις ισραηλινές εκλογές να πλησιάζουν και ένα ενδεχόμενο κεντρώο ανασχηματισμό να μοιάζει αβέβαιο, η κυβέρνηση καλείται να διαλέξει: σοβαρή επαναξιολόγηση ή σιωπηλή εμμονή σε μια συμμαχία που όσο μεγαλώνει τόσο περισσότερους εσωτερικούς πολέμους φαίνεται να γεννά.