Χάρι Χουντίνι: Ο γιος ραβίνου από την Ουγγαρία που έγινε διάσημος στις ΗΠΑ

Από δεκάδες χειροπέδες, κλειδωμένα κελιά φυλακών, δεξαμενές γεμάτες νερό και αλυσίδες που θα ήταν μοιραίες για άλλους, ο Χάρι Χουντίνι κατάφερνε να ξεφύγει και να βγει ζωντανός.

Στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων που τον παρακολουθούσαν, ο Χάρι Χουντίνι ήταν ένας άνθρωπος ικανός να υπερβεί ακόμη και τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Στις 31 Οκτωβρίου 1926, μια ημέρα σαν τη σημερινή, ο πιο διάσημος ταχυδακτυλουργός και δεξιοτέχνης των αποδράσεων της εποχής του πέθανε σε νοσοκομείο του Ντιτρόιτ, μόλις 52 ετών.

Παρότι είχε στηρίξει την καριέρα του σε επικίνδυνα εγχειρήματα που κρατούσαν το κοινό σε αγωνία, ο άνθρωπος αυτός δεν μπόρεσε τελικά να διαφύγει από τη μοίρα του.

Έναν αιώνα μετά, η διαδρομή και η ζωή του παραμένουν αντικείμενο ενδιαφέροντος. Πέρα από τα εντυπωσιακά επιτεύγματά του, συζητούνται ακόμη και οι συνθήκες του θανάτου του, που για δεκαετίες γέννησαν θεωρίες και εικασίες.

Χάρι Χουντίνι: Ο μάγος που αψηφούσε τον θάνατο, οι επικίνδυνες αποδράσεις και ο θάνατός του σε ηλικία 52 ετών

Από την Ουγγαρία και τη Βουδαπέστη στις Ηνωμένες Πολιτείες

Στη Βουδαπέστη, στις 24 Μαρτίου 1874, γεννήθηκε ο Χάρι Χουντίνι ως Έριχ Βάις. Προερχόταν από πολυμελή εβραϊκή οικογένεια που αναζητούσε μια καλύτερη ζωή και ήταν γιος του ραβίνου Μάγερ Σάμουελ Βάις και της Σεσίλια Στάινερ.

Η οικογένεια Βάις έφυγε το 1878 για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν ο Έριχ ήταν τεσσάρων ετών, και εγκαταστάθηκε στο Άπλετον του Ουισκόνσιν. Η μετανάστευση δεν έλυσε τα οικονομικά τους προβλήματα: ο πατέρας του δεν έβρισκε σταθερή δουλειά και ο μικρός Έριχ χρειάστηκε από νωρίς να συμβάλει στα έξοδα της οικογένειας.

Η σωματική δύναμη, η ευλυγισία και η αγάπη του για τα ακροβατικά φάνηκαν από μικρή ηλικία. Στα εννέα του χρόνια ανέβαινε ήδη στη σκηνή ως ακροβάτης, με το καλλιτεχνικό όνομα «Έριχ, ο πρίγκιπας του αέρα».

Καθοριστική για την πορεία του στάθηκε η ανακάλυψη της ταχυδακτυλουργίας. Θαυμάζοντας τον γνωστό Γάλλο μάγο Ζαν Εζέν Ρομπέρ-Ουντέν, διάλεξε το επώνυμο Χουντίνι. Στη συνέχεια υιοθέτησε και το όνομα Χάρι, σχηματίζοντας την καλλιτεχνική ταυτότητα με την οποία θα γινόταν παγκοσμίως γνωστός.

Η Μπες, συνεργάτιδα στη σκηνή και σύντροφος στη ζωή

Το 1894 ο Χουντίνι παντρεύτηκε τη Βιλελμίνε Μπεατρίς Ράνερ, που ήταν γνωστή ως Μπες. Εκείνη έγινε τόσο σύντροφός του στη ζωή όσο και παρτενέρ του στις παραστάσεις.

Αρχικά, οι δυο τους εμφανίζονταν σε παραστάσεις βαριετέ και περιόδευαν με μικρούς θιάσους, επιδιώκοντας να τραβήξουν το ενδιαφέρον των θεατών. Ανάμεσα στα πρώτα τους εντυπωσιακά νούμερα ήταν η «Μεταμόρφωση».

Στο νούμερο αυτό, ο Χουντίνι δεχόταν να τον δέσουν και να τον κλειδώσουν σε έναν σάκο μέσα σε μεγάλο μπαούλο. Η Μπες στεκόταν πάνω από το μπαούλο και, μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, οι δυο καλλιτέχνες βρίσκονταν ο ένας στη θέση του άλλου, με τρόπο που φαινόταν αδύνατος.

Η αναγνώριση άργησε να έρθει. Ο Χουντίνι για χρόνια έδινε παραστάσεις σε μικρές αίθουσες, πανηγύρια και περιοδεύοντες θιάσους, ώσπου διαπίστωσε πως οι αποδράσεις εντυπωσίαζαν το κοινό περισσότερο από τα συνηθισμένα ταχυδακτυλουργικά του κόλπα.

Η σταδιοδρομία του πήρε την ανιούσα το 1899, όταν ο θεατρικός επιχειρηματίας Μάρτιν Μπεκ αντιλήφθηκε τις δυνατότητές του.

Η πρόκληση προς την αστυνομία να τον κρατήσει στη φυλακή

Η φήμη του Χουντίνι χτίστηκε κυρίως χάρη στον τρόπο με τον οποίο έκανε κάθε απόδραση ένα δημόσιο θέαμα.

Σε αστυνομικά τμήματα πόλεων της Ευρώπης και της Αμερικής, καλούσε τους αστυνομικούς να δοκιμάσουν πάνω του τις ασφαλέστερες χειροπέδες τους. Σε άλλες περιπτώσεις, ζητούσε να τον κλειδώσουν σε κελί φυλακής, υποστηρίζοντας πως θα έβγαινε χωρίς να τον βοηθήσει κανείς απ’ έξω.

Με αυτόν τον τρόπο οι προκλήσεις του γίνονταν και ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό διαφημιστικό μέσο. Οι τοπικές εφημερίδες έγραφαν για τα κατορθώματά του, ενώ πλήθος κόσμου μαζευόταν για να δει αν ο μυστηριώδης καλλιτέχνης θα κατάφερνε πράγματι να αποδράσει.

Από το 1900, οπότε ξεκίνησε την ευρωπαϊκή του περιοδεία, γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το όνομά του συνδέθηκε με αποδράσεις που έμοιαζαν αδύνατες και ο ίδιος έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους καλλιτέχνες των πρώτων χρόνων του 20ού αιώνα.

Πίσω από τα θεάματα κρυβόταν μεθοδική δουλειά. Μελετούσε πώς λειτουργούσαν οι κλειδαριές, γυμναζόταν και εξασκούσε το σώμα του, ενώ ανέπτυσσε τεχνικές απελευθέρωσης και αξιοποιούσε την παραπλάνηση, που αποτελεί βασικό γνώρισμα της ταχυδακτυλουργίας.

Οι υδάτινες αποδράσεις που κρατούσαν τους θεατές σε αγωνία

Όσο η φήμη του εξαπλωνόταν, ο Χουντίνι ανέβαζε τον πήχη και παρουσίαζε ολοένα πιο επικίνδυνα θεάματα.

Το 1908 παρουσίασε το εντυπωσιακό κόλπο με το μεγάλο μεταλλικό δοχείο γάλακτος, το οποίο είχε γεμίσει με νερό. Αφού κλειδωνόταν μέσα, οι θεατές ήξεραν πως είχε λίγο χρόνο για να διαφύγει, πριν τελειώσει το οξυγόνο.

Μια από τις πιο διάσημες αποδράσεις του έγινε το 1912 στον Ιστ Ρίβερ της Νέας Υόρκης. Ο Χουντίνι κατάφερε να βγει από ένα σφραγισμένο κιβώτιο, το οποίο είχε βυθιστεί στο ποτάμι.

Εκείνη τη χρονιά παρουσίασε και το νούμερο που ταυτίστηκε περισσότερο με το όνομά του: την «Κινεζική δεξαμενή βασανιστηρίων με νερό».

Δεμένος από τα πόδια σε μηχανισμό συγκράτησης, ο Χουντίνι κρεμόταν ανάποδα και κατέβαινε με το κεφάλι σε μια στενή, γεμάτη νερό δεξαμενή. Έπειτα έπρεπε να καταφέρει να ελευθερωθεί, ενώ το κοινό παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα.

Παρότι η παράσταση είχε οργανωθεί με εξαιρετική ακρίβεια, ο κίνδυνος ήταν πραγματικός και δεν μπορούσε να αποκλειστεί.

Για τον ίδιο, την επιτυχία δεν την εξασφάλιζε μόνο η απόδραση, αλλά και η αγωνία που προηγούνταν. Με τον τρόπο του έκανε τους θεατές να νομίζουν πως έβλεπαν έναν άνθρωπο να αγωνίζεται για να σωθεί.

Ο Χουντίνι είχε και άλλες πλευρές πέρα από τη μαγεία

Ο Χουντίνι δεν ασχολούνταν μόνο με τις αποδράσεις· τον ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι νέες τεχνολογίες, με ξεχωριστή θέση να έχει η αεροπορία.

Στην Αυστραλία, το 1910, πραγματοποίησε πτήσεις και καταγράφηκε ανάμεσα στους πρωτοπόρους της μηχανοκίνητης αεροπορίας της χώρας. Ασχολήθηκε επίσης με τον κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε βωβές ταινίες δράσης, οι οποίες αξιοποιούσαν τη φήμη του ως ανθρώπου που μπορούσε να ξεφύγει από κάθε παγίδα.

Δεν ήταν μόνο οι τεχνικές δεξιότητές του που εξηγούσαν την επιτυχία του. Ο Χουντίνι είχε καταλάβει πόσο σημαντική ήταν η δημοσιότητα, πολύ πριν αναπτυχθεί η σύγχρονη βιομηχανία προβολής των διασημοτήτων.

Για κάθε νέο νούμερο επιστρατεύονταν αφίσες και δημοσιεύματα, ενώ ο ίδιος απηύθυνε δημόσιες προκλήσεις. Σταδιακά, η προσωπικότητά του έγινε από μόνη της μέρος του θεάματος.

Η αντιπαράθεση του Χουντίνι με τα μέντιουμ και τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ

Μια λιγότερο γνωστή πτυχή της δράσης του ήταν ο αγώνας του κατά όσων υποστήριζαν ότι επικοινωνούσαν με νεκρούς.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο πνευματισμός γνώρισε μεγάλη απήχηση, ιδίως μετά τις τεράστιες ανθρώπινες απώλειες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Χιλιάδες άνθρωποι κατέβαλλαν χρήματα σε μέντιουμ, με την ελπίδα να έρθουν σε επαφή με αγαπημένα τους πρόσωπα.

Έχοντας βαθιά γνώση των τεχνικών εξαπάτησης, ο Χουντίνι άρχισε να παρακολουθεί πνευματιστικές συνεδρίες. Στη συνέχεια αποκάλυπτε τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούσαν ορισμένοι απατεώνες.

Η δράση του τον έφερε σε αντιπαράθεση και με τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, τον συγγραφέα του Σέρλοκ Χολμς, που πίστευε στα υπερφυσικά φαινόμενα.

Παρότι οι δύο άνδρες ήταν φίλοι, είχαν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις για το κατά πόσο τα μέντιουμ ήταν αξιόπιστα.

Η αμφισβήτηση του Χουντίνι είχε και προσωπικό υπόβαθρο. Η μητέρα του ήταν πολύ σημαντική για εκείνον και ο θάνατός της το 1913 τον συγκλόνισε. Αν και ήθελε να πιστέψει πως ήταν δυνατή η επικοινωνία με τους νεκρούς, δεν αποδέχθηκε ποτέ χωρίς αποδείξεις όσα ισχυρίζονταν οι επαγγελματίες πνευματιστές.

Χάρι Χουντίνι: Οι επικίνδυνες αποδράσεις του θρυλικού μάγου και ο θάνατός του σε ηλικία 52 ετών

Τα χτυπήματα στην κοιλιά και το τραγικό τέλος του Χουντίνι

Τον Οκτώβριο του 1926, ο Χουντίνι πραγματοποιούσε περιοδεία στον Καναδά.

Στις 22 Οκτωβρίου, φοιτητές τον επισκέφθηκαν στα παρασκήνια του θεάτρου στο Μόντρεαλ όπου εμφανιζόταν. Ανάμεσά τους βρισκόταν ο Τζόσελιν Γκόρντον Γουάιτχεντ, 30 ετών και φοιτητής στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ. Σύμφωνα με μαρτυρίες, τον ρώτησε αν μπορούσε πράγματι να δεχθεί δυνατά χτυπήματα στην κοιλιά.

Ο Γουάιτχεντ αναφερόταν επί χρόνια ως ερασιτέχνης πυγμάχος, χωρίς όμως να υπάρχουν αξιόπιστες αποδείξεις ότι είχε ασχοληθεί όντως με το άθλημα.

Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, ο Χουντίνι απάντησε θετικά και ο νεαρός τον χτύπησε αρκετές φορές στην κοιλιά. Ο καλλιτέχνης ήταν ξαπλωμένος και δεν είχε προλάβει να σφίξει τους κοιλιακούς του μυς.

Παρά τον έντονο πόνο που αισθάνθηκε, ο Χουντίνι συνέχισε να εκπληρώνει τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις.

Η υγεία του χειροτέρευε τις επόμενες ημέρες: ανέβασε υψηλό πυρετό και υπέφερε από έντονους πόνους στην κοιλιά. Παρ’ όλα αυτά, επέμεινε να ανεβαίνει στη σκηνή.

Παρότι ήταν ήδη σοβαρά άρρωστος, στις 24 Οκτωβρίου έδωσε στο Ντιτρόιτ την τελευταία παράσταση της ζωής του.

Στη συνέχεια οδηγήθηκε σε νοσοκομείο. Οι γιατροί διαπίστωσαν ρήξη σκωληκοειδούς απόφυσης και περιτονίτιδα. Έγινε χειρουργική επέμβαση, όμως η λοίμωξη είχε ήδη εξαπλωθεί.

Ο Χουντίνι πέθανε επτά ημέρες αργότερα, στις 31 Οκτωβρίου 1926.

Η «συμφωνία» του Χουντίνι με τη γυναίκα του για επικοινωνία μετά θάνατον

Ο θάνατος και η κηδεία του Χουντίνι δεν έβαλαν τέλος στην ιστορία του.

Ο Χουντίνι, που είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στην αποκάλυψη των ψεύτικων μέντιουμ, είχε συνεννοηθεί με τη σύζυγό του, Μπες: αν εκείνος πέθαινε πρώτος, θα προσπαθούσε να της στείλει ένα μήνυμα από τον άλλο κόσμο, το οποίο είχαν ορίσει εκ των προτέρων.

Για χρόνια, η Μπες λάμβανε μέρος σε πνευματιστικές συνεδρίες, περιμένοντας να παρουσιαστεί κάποιο σημάδι επικοινωνίας.

Ύστερα από μια τελευταία δημόσια προσπάθεια, το 1936 εγκατέλειψε την αναζήτηση, αφού δεν είχε εμφανιστεί καμία πειστική απόδειξη.