Σαν σήμερα το 1972: Η συντριβή της Ολυμπιακής στη Βούλα με 37 νεκρούς

Στις 21 Οκτωβρίου 1972, η αεροπορική τραγωδία της Ολυμπιακής στη Βούλα κόστισε τη ζωή σε 37 ανθρώπους, όταν αεροσκάφος της εταιρείας έπεσε στη θάλασσα ανοιχτά της περιοχής. Πρόκειται για μία από τις πιο τραγικές αεροπορικές καταστροφές στην ιστορία της Ελλάδας.

Το αεροσκάφος κατέπεσε στο νερό ενώ εκτελούσε την πτήση Κέρκυρα – Αθήνα και απείχε λίγα χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο του Ελληνικού. Από τους 53 ανθρώπους που επέβαιναν, οι 16 διασώθηκαν.

Η συντριβή έγινε το βράδυ του Σαββάτου, με τον καιρό να είναι δυσμενής. Η ακριβής αιτία του δυστυχήματος παραμένει μέχρι σήμερα χωρίς πλήρη διευκρίνιση.

Στις 19:55 το ιαπωνικής κατασκευής δικινητήριο NAMC YS-11A αναχώρησε από την Κέρκυρα, έχοντας στο εσωτερικό του 49 επιβάτες και τέσσερα μέλη πληρώματος.

Οι καταιγίδες και οι αναταράξεις έκαναν δύσκολη την προσέγγιση στην Αθήνα, ενώ ο ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας έχανε ξανά και ξανά την εικόνα του αεροσκάφους στο ραντάρ.

Με κυβερνήτη τον Πάτροκλο Θωμαδάκη, το αεροπλάνο κατευθυνόταν προς τον διάδρομο 33 και διατηρούσε επικοινωνία με τον πύργο ελέγχου.

Όπως αναφέρθηκε σε διαλόγους που είδαν το φως της δημοσιότητας στον Τύπο της εποχής, φέρεται να δήλωσε: «Αυτή τη στιγμή μπαίνω στο σύννεφο. Μόλις βγω προσγειώνομαι αμέσως».

Σύντομα χάθηκε το στίγμα του αεροσκάφους και, παρά τις προσπάθειες του ελεγκτή να καλέσει το πλήρωμα, δεν υπήρξε απάντηση. Η πτήση 506 είχε ήδη πέσει στη θάλασσα, περίπου 250 μέτρα από την ακτή της Βούλας.

Η σύγκρουση προκάλεσε εκτεταμένες φθορές στην άτρακτο, με αποτέλεσμα το νερό να πλημμυρίσει την καμπίνα.

Τα ιατροδικαστικά στοιχεία που δημοσιεύθηκαν εκείνη την περίοδο έδειξαν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από πνιγμό. Κάποιοι βρέθηκαν ακόμη δεμένοι στα καθίσματά τους.

Ο Μιχάλης Κανταρτζόπουλος ήταν ανάμεσα σε όσους επέζησαν. Όπως είχε πει, λίγο πριν από τη συντριβή είδε από το παράθυρο τα φώτα της Βούλας ψηλότερα από το αεροπλάνο, ενώ κατάφερε να διαφύγει από την πίσω πόρτα και να φτάσει σε ασφαλές σημείο.

Επιζών ήταν και ο ζωγράφος Νίκος Στεφάνου, ο οποίος αφαίρεσε τα ρούχα του για να κολυμπήσει πιο εύκολα και έφτασε στην ακτή ύστερα από περίπου 20 λεπτά.

Αφού βγήκε στη στεριά, κατευθύνθηκε στο ΠΙΚΠΑ της Βούλας και ενημέρωσε τις νοσοκόμες για την πτώση. Το αεροπλάνο κατέληξε στον βυθό, σε βάθος περίπου 12 μέτρων.

Οι πραγματογνώμονες απέδωσαν ευθύνες στον κυβερνήτη, κάνοντας λόγο για λανθασμένους χειρισμούς στην κάθοδο, ελλιπή έλεγχο των οργάνων και καθυστέρηση να εγκαταλείψει την προσπάθεια προσγείωσης.

Ο Θωμαδάκης οδηγήθηκε σε δίκη με κατηγορίες για ανθρωποκτονίες και σωματικές βλάβες από αμέλεια. Στην υπεράσπισή του υποστήριξε πως τα μετεωρολογικά δεδομένα που είχε στη διάθεσή του δεν επαρκούσαν.

Τον Σεπτέμβριο του 1974, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών τον έκρινε αθώο, καθώς δεν αποδείχθηκαν παραλείψεις ή λανθασμένες ενέργειες από την πλευρά του. Η απόφαση έγινε δεκτή με χειροκροτήματα και ο κυβερνήτης συγκινήθηκε.

Η έρευνα κατέληξε ότι το αεροσκάφος είχε βρεθεί χαμηλότερα από το ασφαλές ύψος προσέγγισης, χωρίς να εξακριβωθεί οριστικά τι προκάλεσε την κάθοδό του. Η τραγωδία στη Βούλα έμεινε στη μνήμη για τους 37 ανθρώπους που σκοτώθηκαν τόσο κοντά στον προορισμό τους.