Λονδίνο: Οστά από το Αβαείο του Ουέστμινστερ ίσως ανήκουν σε μεσαιωνικό ηγούμενο

Η ταφή σε ρωμαϊκή σαρκοφάγο που ανακαλύφθηκε το 1869 στο ιστορικό Αβαείο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο ίσως ανήκει σε έναν μεσαιωνικό ηγούμενο του μοναστηριού.

Η ταυτότητα του ανθρώπου που είχε ενταφιαστεί εκεί παρέμενε άγνωστη για περισσότερα από 150 χρόνια.

Οι πρώτες εκτιμήσεις συνέδεαν τη σορό με τον Βαλέριο Αμανδίνο (Valerius Amandinus), έναν εύπορο άνδρα που, σύμφωνα με αναφορές, έζησε στο Λονδίνο από το 300 έως το 400 μ.Χ.

Νεότερα συμπεράσματα, ωστόσο, προέκυψαν από την εξέταση της σαρκοφάγου και δεν επιβεβαίωσαν αυτή την εκδοχή.

Στο κάλυμμά της υπάρχει χαραγμένος λατινικός σταυρός, ο οποίος χρονολογείται στον 10ο ή τον 11ο αιώνα. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι η σαρκοφάγος χρησιμοποιήθηκε για ταφή αρκετά αργότερα από την περίοδο που υποδεικνύει η αρχική επιγραφή.

Οι αρχαιολόγοι, λαμβάνοντας υπόψη τα νέα ευρήματα, θεωρούν πιθανό τα οστά να είναι ενός από δύο ηγουμένους του αβαείου: του Άελφγουιγκ (Aelfwig) ή του Γουλνοθ (Wulnoth).

Ο καθηγητής Γουόργουικ Ρόντγουελ (Warwick Rodwell), αρχαιολογικός σύμβουλος στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, ανέφερε ότι δύο πρόσωπα θεωρούνται πιθανοί υποψήφιοι για τον άνθρωπο που βρέθηκε στη σαρκοφάγο.

Οι δύο ηγούμενοι ως πιθανοί υποψήφιοι

Σύμφωνα με την ανάλυση, ο νεκρός ήταν άνδρας, ύψους περίπου 1,75 μέτρων, ενώ εκτιμάται πως πέθανε σε ηλικία 35 έως 49 ετών.

Η ηλικία και τα υπόλοιπα ευρήματα ταιριάζουν με τις ιστορικές πληροφορίες για τους δύο ηγουμένους, παρότι δεν έχουν διασωθεί στοιχεία για το πότε γεννήθηκαν.

Πριν αναλάβει ηγούμενος, ο Άελφγουιγκ ήταν μοναχός στο Αβαείο του Ουέστμινστερ, που εκείνη την εποχή λειτουργούσε ως βενεδικτινό μοναστήρι. Πέθανε γύρω στο 1020.

Στη θέση του ανέλαβε ο Γουλνοθ, ο οποίος απεβίωσε το 1049 και εκτιμάται ότι ενταφιάστηκε επίσης στο αβαείο.

Ο καθηγητής Ρόντγουελ σημείωσε ότι τα ανθρωπολογικά δεδομένα θα μπορούσαν να αφορούν οποιονδήποτε από τους δύο, εάν έγιναν ηγούμενοι σε νεαρή ηλικία και έφτασαν περίπου τα 50 όταν πέθαναν.

Το ότι ο Άελφγουιγκ είχε ήδη ενταχθεί ως μοναχός στο συγκεκριμένο αβαείο μπορεί να κάνει πιθανότερη τη δική του ταυτοποίηση. Ωστόσο, δεν υπάρχει επιβεβαίωση για το ποιος ήταν ο νεκρός, ενώ ο Γουλνοθ εξακολουθεί να εξετάζεται ως ενδεχόμενο.

Η ρωμαϊκή σαρκοφάγος και η χρήση της για νέα ταφή

Ενδείξεις για την προέλευση της ταφής παρέχει και η ίδια η κατασκευή. Η προσεγμένη πέτρινη σαρκοφάγος φανερώνει ότι ο νεκρός έτυχε ιδιαίτερης μεταχείρισης, στοιχείο που ταιριάζει με το ενδεχόμενο να είχε υψηλό εκκλησιαστικό αξίωμα.

Μέσα στη σαρκοφάγο είχε τοποθετηθεί ξύλινο φέρετρο. Στο αρχαίο κάλυμμα είχαν γίνει νέες λαξεύσεις, ώστε να σχηματιστεί ο μεγάλος λατινικός σταυρός.

Από αυτά προκύπτει ότι ένα αντικείμενο της ρωμαϊκής περιόδου χρησιμοποιήθηκε ξανά για χριστιανική ταφή.

Το εύρημα είχε εντοπιστεί πριν από την επίσημη καταγραφή του, το 1869. Η σαρκοφάγος ήρθε στο φως το 1820, όταν εκτελούνταν εργασίες στη βόρεια πλευρά του αβαείου. Οι εργάτες έσπασαν τότε κατά λάθος το κάλυμμα σε έξι τμήματα, τα οποία αργότερα επισκευάστηκαν.

Οι νεότερες έρευνες αποκάλυψαν επίσης ίχνη ορθογώνιας κατασκευής, που αναγνωρίστηκαν από λευκά κατάλοιπα ασβέστη. Ο ασβέστης αποτελούσε παραδοσιακό υλικό για τις ταφές.

Κατά την εκτίμηση του καθηγητή Ρόντγουελ, η κατασκευή ήταν ξύλινο φέρετρο. Αυτό αποσυντέθηκε ολοκληρωτικά στα περίπου επτά εκατοντάδες χρόνια που η σαρκοφάγος έμεινε θαμμένη στην αυλή του σκευοφυλακίου.

Αν και οι νέες ενδείξεις προσφέρουν στοιχεία, η ταυτότητα του νεκρού δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί. Σήμερα η σαρκοφάγος βρίσκεται στις Queen’s Diamond Jubilee Galleries του Αβαείου του Ουέστμινστερ και είναι διαθέσιμη στους επισκέπτες, που μπορούν να δουν από κοντά το ιστορικό εύρημα.