Ιράν: Το χωριό Μαχουνίκ με τους Λιλιπούτειους κατοίκους (Vid)

Στο ανατολικό Ιράν, δίπλα στα σύνορα με το Αφγανιστάν, βρίσκεται το Μαχουνίκ (Makhunik), ένας οικισμός που θυμίζει άλλες εποχές.

Το Μαχουνίκ έχει αποκτήσει το προσωνύμιο «χωριό των Λιλιπούτειων», χάρη στα πολύ μικρά σπίτια του, τις χαμηλές πόρτες και τις αφηγήσεις για παλαιότερους κατοίκους με ασυνήθιστα μικρό ύψος.

Στην ξηρή και απομονωμένη επαρχία του Νότιου Χορασάν, οι δύσκολες συνθήκες επηρέασαν τόσο τη ζωή των κατοίκων όσο και τον τρόπο κατασκευής του οικισμού. Ξεχωρίζουν τα παραδοσιακά σπίτια του Μαχουνίκ: κάποιες είσοδοι έχουν ύψος μόλις 50-70 εκατοστά και όποιος θέλει να μπει πρέπει να σκύψει σχεδόν ως το έδαφος.

Πέτρα, πηλός και άλλα υλικά που υπήρχαν στην περιοχή χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστούν μικρές κατοικίες, η μία δίπλα στην άλλη. Σε ορισμένα σπίτια το δάπεδο βρίσκεται κάτω από την εξωτερική επιφάνεια του εδάφους. Η διαμόρφωση αυτή συνδέεται με την ανάγκη προστασίας από τις καιρικές συνθήκες, οικονομίας στα υλικά και καλύτερης αξιοποίησης του περιορισμένου χώρου. Οι χαμηλές πόρτες, πάντως, ενίσχυσαν και τον ισχυρισμό ότι τα σπίτια προορίζονταν αποκλειστικά για ανθρώπους με ύψος γύρω στο ένα μέτρο.

Οι ιστορίες για το ανάστημα των παλαιότερων γενεών αποτελούν βασικό μέρος της φήμης του χωριού. Τοπικές αφηγήσεις τοποθετούν την εγκατάσταση των προγόνων των σημερινών κατοίκων στην περιοχή περίπου 400 χρόνια πριν και συνδέουν την καταγωγή τους με το σημερινό Αφγανιστάν. Ως πιθανοί παράγοντες που επηρέασαν την ανάπτυξη έχουν αναφερθεί η απομόνωση, η περιορισμένη διατροφή και η μικρή ποικιλία τροφίμων. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, αρκετά επιστημονικά δεδομένα που να επιβεβαιώνουν ότι όλοι οι κάτοικοι είχαν ύψος περίπου ενός μέτρου ή ότι υπήρχε μία συγκεκριμένη γενετική αιτία για το χαμηλό ανάστημα. Σήμερα οι περισσότεροι έχουν συνηθισμένο ύψος, καθώς η διατροφή, η υγειονομική περίθαλψη και οι συγκοινωνίες έχουν βελτιωθεί, αλλάζοντας σημαντικά τις συνθήκες διαβίωσης.

Το χωριό συνδέεται και με ιδιαίτερες παραδόσεις. Σύμφωνα με ορισμένες ιστορικές περιγραφές, οι κάτοικοι παλαιότερων εποχών απέφευγαν το τσάι, το κρέας, το κυνήγι και το κάπνισμα· αυτές οι συνήθειες, πάντως, δεν ήταν απαραίτητα κοινές σε όλους. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν εντοπιστεί αρχαιολογικά κατάλοιπα και βραχογραφίες, ενώ αρκετές πτυχές της πρώιμης ιστορίας του οικισμού παραμένουν άγνωστες.

Το Μαχουνίκ δεν τεκμηριώνει την ύπαρξη κάποιας μυστηριώδους φυλής μικροσκοπικών ανθρώπων, παρά τους υπερβολικούς ισχυρισμούς που κυκλοφορούν σε ορισμένες διαδικτυακές αναρτήσεις. Παραμένει, ωστόσο, χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η απομόνωση, οι λιγοστοί πόροι και οι τοπικές παραδόσεις μπορούν να οδηγήσουν στη δημιουργία ενός οικισμού με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική και μιας ιστορίας που εξακολουθεί να κεντρίζει το ενδιαφέρον.

Δείτε βίντεο ΕΔΩ κι ΕΔΩ και φωτογραφίες ΕΔΩ