Οι φιέστες της ΟΝΝΕΔ και ο λογαριασμός που ζητά ο Κασσελάκης

Οι κομματικές εκδηλώσεις έχουν σκηνή, ακροατήριο και πολιτικά μηνύματα. Έχουν όμως και λογαριασμό. Εκεί ακριβώς μεταφέρει τη συζήτηση ο Στέφανος Κασσελάκης, βάζοντας στο στόχαστρο πρόσφατη εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ: ποιος πληρώνει τις φιέστες και πώς συνυπάρχει η διοργάνωσή τους με τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας; Η αιχμή του δεν αφορά το δικαίωμα ενός κόμματος να συγκεντρώνει τα στελέχη του. Αφορά την υποχρέωσή του να εξηγεί τον λογαριασμό.

Το ταμείο πίσω από τη σκηνή

Ο Κασσελάκης επικαλείται κομματικό χρέος που υπερβαίνει το μισό δισεκατομμύριο ευρώ και επιστρατεύει μια σκωπτική εικόνα: θα έδιναν οι παρευρισκόμενοι από εκατό ευρώ για την αποπληρωμή του; Δεν πρόκειται για χρηματοοικονομική πρόταση. Είναι ένας τρόπος να αντιπαραβάλει την άνεση της κομματικής διοργάνωσης με το βάρος των υποχρεώσεων που περιγράφει.

Το ουσιαστικό ερώτημα, πάντως, βρίσκεται πριν από την ειρωνεία: από ποιους πόρους χρηματοδοτείται η εκδήλωση; Το διαθέσιμο υλικό δεν περιλαμβάνει στοιχεία για το κόστος, τους χρηματοδότες ή τους όρους κάλυψής του. Συνεπώς, δεν τεκμηριώνει κάποια παρατυπία. Τεκμηριώνει την πολιτική απαίτηση να υπάρχουν καθαρές εξηγήσεις, αντί η κομματική βιτρίνα να θεωρείται επαρκής απάντηση για όσα βρίσκονται πίσω της.

Ρύθμιση δεν σημαίνει εξήγηση

Η παρέμβαση γίνεται προσωπικότερη όταν ο Κασσελάκης ζητά από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να δημοσιοποιήσει τις προσωπικές δανειακές ρυθμίσεις του και τις κομματικές ρυθμίσεις που του αποδίδει. Αμφισβητεί, μάλιστα, κατά πόσο τα χρέη που εμφανίζονται ως ρυθμισμένα αποπληρώνονται. Πρόκειται για τη δική του καταγγελτική διατύπωση, όχι για αποδεικτικό στοιχείο σχετικά με την εξυπηρέτηση των δανείων.

Εδώ βρίσκεται και η κρίσιμη διάκριση: άλλο η ύπαρξη ρύθμισης και άλλο η διαφάνεια των όρων της. Μια ρύθμιση δεν αποδεικνύει από μόνη της προνομιακή μεταχείριση. Ούτε, όμως, η επίκλησή της απαντά αυτομάτως στο πώς εξυπηρετείται ένα χρέος. Το πολιτικό βάρος πέφτει στα συγκεκριμένα δεδομένα, όχι στη βολική ανταλλαγή χαρακτηρισμών.

Η σύγκριση που ενοχλεί

Ο Κασσελάκης κορυφώνει την κριτική αντιπαραβάλλοντας την εικόνα των κομματικών οφειλών με τον πολίτη που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του. Η σύγκριση έχει πολιτική δύναμη, αλλά δεν υποκαθιστά την εξέταση διαφορετικών δανειακών περιπτώσεων. Το εύλογο αίτημα είναι λογοδοσία με στοιχεία, όχι ένα συμπέρασμα που προηγείται των αποδείξεων.

Αυτό είναι και το δύσκολο σημείο για την κυβερνητική παράταξη: η συζήτηση μετακινείται από το πόσο επιτυχημένη ήταν μια εκδήλωση στο ποιος την πλήρωσε. Τα χειροκροτήματα μετρούν στην αίθουσα. Για το ταμείο χρειάζονται παραστατικά και εξηγήσεις.