Μια μητέρα από το Λίβερπουλ που είχε φαγούρα στο αυτί της ανακάλυψε ένα εξόγκωμα και λίγες ημέρες αργότερα έμεινε παράλυτη στη μία πλευρά του προσώπου της. Η 29χρονη Πέιτζ Γουέστον, μητέρα δύο παιδιών, αρχικά ενημερώθηκε ότι είχε λοίμωξη στο αυτί, πριν οι γιατροί ανακαλύψουν την πραγματική αιτία: το σύνδρομο Ramsay Hunt.

Η πάθηση προκαλείται από τον ιό της ανεμοβλογιάς-έρπητα ζωστήρα (Varicella-zoster), ο οποίος μπορεί να παραμείνει ανενεργός για χρόνια πριν ενεργοποιηθεί ξαφνικά. Μπορεί να προσβάλει τα νεύρα του προσώπου προκαλώντας παράλυση, επώδυνα εξανθήματα γύρω από το αυτί και ακόμη και απώλεια ακοής.

«Είναι το πρόσωπό μου, δεν μπορώ να το κρύψω. Δεν μπορώ να το αποφύγω, οπότε πρέπει κάπως να το αντιμετωπίσω. Προσπαθώ να παραμείνω θετική».

Η Πέιτζ είπε ότι «δεν έδωσε σημασία» στο εξόγκωμα όταν το παρατήρησε για πρώτη φορά στις αρχές Απριλίου. Ανέφερε: «Μέσα σε λίγες μέρες, το αυτί μου άρχισε να έχει έντονη φαγούρα, πόνο, πρήξιμο και ευαισθησία, και τίποτα δεν βοηθούσε. Πήγα αρχικά στον γιατρό μου και μου είπαν ότι ήταν λοίμωξη στο αυτί, οπότε μου έδωσαν αντιβιοτικά, αλλά δεν είδα καμία βελτίωση. Στην πραγματικότητα χειροτέρευσε και άρχισα να έχω έντονους πονοκεφάλους που κρατούσαν μέρες. Πήγα ξανά, μου πήραν αίμα και μου έδωσαν νέα φαρμακευτική αγωγή, αλλά πάλι δεν υπήρξε βελτίωση».

Λίγες μέρες αργότερα, παρατήρησε αλλαγές στο πρόσωπό της.

«Όταν ξεκίνησε η παράλυση στο πρόσωπο, όλα επιδεινώθηκαν ραγδαία. Πήγα ξανά στον γιατρό και με έστειλαν κατευθείαν στα επείγοντα. Εκεί μου είπαν τελικά ότι δεν ήταν βακτηριακή λοίμωξη, αλλά έρπης ζωστήρας στο αυτί και ότι η παράλυση σχετιζόταν με τη λοίμωξη».

Η Πέιτζ είπε ότι ήταν «πολύ απογοητευτικό» το γεγονός ότι έπαιρνε διαφορετικές διαγνώσεις πριν βρει απαντήσεις. Μόνο όταν είδε ειδικό διαγνώστηκε με σύνδρομο Ramsay Hunt 3ου βαθμού.

Η έγκαιρη θεραπεία είναι κρίσιμη, όμως η Πέιτζ δεν έλαβε αντιικά και στεροειδή παρά σχεδόν 3 εβδομάδες μετά την έναρξη των συμπτωμάτων της.

Θυμούμενη τη στιγμή της διάγνωσης, είπε: «Ένιωσα καταβεβλημένη, μπερδεμένη και ειλικρινά αρκετά φοβισμένη. Το πιο δύσκολο για μένα ήταν το πώς επηρέασε το πρόσωπό μου. Έγινα πολύ ανασφαλής. Άρχισα να καλύπτω το στόμα μου όταν χαμογελούσα ή γελούσα, γιατί δεν ένιωθα ο εαυτός μου και δεν ήθελα να το προσέχουν οι άλλοι».

Της είπαν ότι η ανάρρωση μπορεί να πάρει έως και έναν χρόνο – αν συμβεί καθόλου. Παρ’ όλα αυτά, η Πέιτζ λέει ότι ήδη βλέπει σημάδια βελτίωσης. «Σίγουρα ήταν μια πρόκληση. Ο έρπης ζωστήρας έχει σχεδόν επουλωθεί, αλλά ακόμα αντιμετωπίζω έντονο πόνο, φαγούρα και αίσθημα καύσου στο αυτί μου. Η αδυναμία στο πρόσωπο ήταν η μεγαλύτερη αλλαγή — κάτι που δεν το σκέφτεσαι πραγματικά μέχρι να σου συμβεί. Αρχίζω να βλέπω μικρές βελτιώσεις, κάτι που μου δίνει ελπίδα ότι θα αναρρώσω. Ξέρω ότι η ανάρρωση παίρνει χρόνο, αλλά προσπαθώ να παραμένω θετική και να ζω τη μέρα όπως έρχεται. Δεν θα αφήσω αυτό να σταματήσει τη ζωή μου», είπε.

Τώρα προτρέπει και άλλους να μην αγνοούν τα πρώιμα συμπτώματα. Πρόσθεσε: «Η έγκαιρη θεραπεία, ειδικά μέσα στις πρώτες 72 ώρες, μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά στην ανάρρωση. Και αν επηρεάσει το πρόσωπό σας, να ξέρετε ότι δεν είστε μόνοι — μπορεί να είναι πολύ δύσκολο συναισθηματικά, αλλά οι άλλοι συχνά δεν το προσέχουν όσο νομίζετε».