Μελόνι καταδικάζει, Μητσοτάκης χαμογελά με τον Νετανιάχου

Στη σκηνή της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, εκεί όπου κρίνεται ποιος μιλάει με ποιον και ποιος κοιτάζει αλλού, η απόσταση Μελόνι-Μητσοτάκη ήταν χαρτογραφημένη με ακρίβεια χειρουργού. Η μία καταδίκασε ευθέως τη βαρβαρότητα του Ισραήλ και δεσμεύτηκε για κυρώσεις. Ο άλλος πόζαρε δίπλα στον άνθρωπο που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο αναζητεί με ένταλμα.

Δύο δρόμοι, μία Ευρώπη

Η περιγραφή είναι ωμή και έρχεται από ανάρτηση που έκανε γρήγορα τον γύρο του πολιτικού Twitter, με εκατοντάδες αντιδράσεις και σαφή στόχευση στο Μαξίμου.

Το σχόλιο δεν είναι απλώς καυστικό· είναι και συμπυκνωμένη διάγνωση. Η Ιταλίδα πρωθυπουργός, που θεωρείται σύμμαχος της ακροδεξιάς ευρωπαϊκά, βρέθηκε να μιλά τη γλώσσα των κυρώσεων εναντίον του Ισραήλ, ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε τη φωτογραφία της οικειότητας με τον Νετανιάχου. Η ειρωνική νότα για τον «κακόμοιρο Μητσοτάκη» που «δεν έβρισκε κανέναν άλλο να εμφανιστεί μαζί του» δεν είναι απλώς πικρόχολη· υπονοεί απομόνωση, όχι επιλογή. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η ελληνική εξωτερική πολιτική διαμορφώνεται με στρατηγικό σχέδιο ή με βάση το ποιος απάντησε πρώτος στο τηλέφωνο.

Η άλλη όψη: ισχύς ή μοναξιά;

Στον αντίποδα, υπάρχει και η αφήγηση που θέλει την ελληνική εξωτερική πολιτική να «δεν ζητάει άδεια» και να διαμορφώνει ισοζύγιο ισχύος με Rafale, F-35, Belharra, F-16 Viper και Πάτριοτ στην Κάρπαθο, αγνοώντας τις διαμαρτυρίες της Άγκυρας.

Το επιχείρημα αυτό στέκεται στα γεγονότα των εξοπλισμών και στη διπλωματική σκληρότητα απέναντι στην Τουρκία, στοιχεία που δεν αμφισβητούνται. Όμως συγχέει δύο διαφορετικά πράγματα: τον αμυντικό εξοπλισμό, που πράγματι προχωρά, με τη διεθνή στάση απέναντι στη Γάζα, όπου η Ελλάδα φαίνεται να κρατά χαμηλό προφίλ ενώ σύμμαχοι εντός ΕΕ δηλώνουν ανοιχτά υπέρ κυρώσεων. Η στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ που παρουσιάζεται ως επίτευγμα είναι ακριβώς αυτή που εξηγεί, κατά την πρώτη ανάγνωση, τη φωτογραφία με τον Νετανιάχου.

Το ζήτημα δεν είναι αν η Ελλάδα εξοπλίζεται —εξοπλίζεται όντως. Το ζήτημα είναι αν, ενόσω άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες τολμούν να μιλήσουν καθαρά για βαρβαρότητα, το Μαξίμου προτιμά να μετράει χιλιόμετρα απόστασης από κάθε δύσκολη λέξη. Η ισχύς που επικαλείται ο ένας λόγος δεν αναιρεί τη σιωπή που καταγγέλλει ο άλλος· απλώς αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση μπορεί να είναι σκληρή απέναντι στην Άγκυρα και ταυτόχρονα βολική απέναντι στην Ιερουσαλήμ. Δύο ταχύτητες, μία στρατηγική σιωπή.