Τέμπη: δύο υποθέσεις, δύο ταχύτητες και το χρονόμετρο της λογοδοσίας

Για τον Χρήστο Τριαντόπουλο υπάρχει πλέον μήνας κλήρωσης δικαστών και εκτίμηση για την έναρξη της δίκης. Για τον Κώστα Αχ. Καραμανλή συνεχίζονται ακόμη οι καταθέσεις. Η λογοδοσία για τα Τέμπη έχει, λοιπόν, δύο διαφορετικά χρονόμετρα. Και όσο πλησιάζει η προεκλογική περίοδος, η απόσταση μεταξύ τους αποκτά πολιτικό βάρος που δεν χωρά στις υπηρεσιακές διατυπώσεις.

Η κλήρωση έχει μήνα

Εντός Οκτωβρίου έχει προγραμματιστεί στη Βουλή η κλήρωση για τη σύνθεση του Ειδικού Δικαστηρίου που θα εξετάσει την υπόθεση του πρώην υφυπουργού Χρήστου Τριαντόπουλου για το μπάζωμα στον τόπο της τραγωδίας. Ο Άρειος Πάγος και το Συμβούλιο της Επικρατείας έχουν ήδη στείλει στο υπουργείο Δικαιοσύνης τους καταλόγους των δικαστών.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, δικαίωμα συμμετοχής έχουν όσοι ήταν αρεοπαγίτες ή σύμβουλοι Επικρατείας έως τις 11 Απριλίου 2025, ημερομηνία κατά την οποία η Βουλή άσκησε την ποινική δίωξη. Εξαιρούνται όσοι προήχθησαν σε αντιπροέδρους των δύο ανώτατων δικαστηρίων μέσα στο 2025 ή στο 2026.

Η κλήρωση θα αναδείξει 13 τακτικούς και 11 αναπληρωματικούς δικαστές: επτά αρεοπαγίτες και έξι συμβούλους Επικρατείας για την τακτική σύνθεση, έξι και πέντε αντίστοιχα για την αναπληρωματική. Η έναρξη της δίκης αναμένεται στις αρχές του 2027, σε προεκλογικό ορίζοντα. Το ενδιαφέρον μετατοπίζεται έτσι από το πότε θα κληρωθούν οι δικαστές στο ποιοι θα αναλάβουν την κρίση.

Η άλλη υπόθεση περιμένει

Στην περίπτωση του πρώην υπουργού Μεταφορών Κώστα Αχ. Καραμανλή, η δίωξη ασκήθηκε στις 22 Ιουλίου 2025. Ωστόσο, η υπόθεση παραμένει ενώπιον του δικαστικού συμβουλίου στον Άρειο Πάγο, με την ανακρίτρια που μετέχει σε αυτό να διενεργεί την προκαταρκτική εξέταση, συγκεντρώνοντας στοιχεία και λαμβάνοντας μαρτυρικές καταθέσεις.

Η δικογραφία δεν έχει ακόμη φτάσει στον εισαγγελέα για την τελική πρόταση σχετικά με ενδεχόμενη παραπομπή του σε δίκη. Αυτό είναι το ουσιαστικό μέτρο της καθυστέρησης — όχι μια εντύπωση, αλλά ένα διαδικαστικό βήμα που εξακολουθεί να εκκρεμεί.

Οι δύο υποθέσεις δεν είναι ίδιες και η διαφορετική εξέλιξή τους δεν αποδεικνύει από μόνη της πολιτική παρέμβαση. Αναδεικνύει όμως το πολιτικό κόστος της αναμονής: η Βουλή προχωρά στην κλήρωση για τη μία, ενώ η άλλη δεν έχει ολοκληρώσει ούτε αυτό το ανακριτικό στάδιο. Ποιος, τελικά, δίνει τον ρυθμό στη λογοδοσία — οι ανάγκες της έρευνας ή το ημερολόγιο που βολεύει την εξουσία;