Ο Ανδρουλάκης ζητά πρωτιά, αλλά ποιος κερδίζει από τον καβγά;

Η πρωτιά δεν κατακτάται επειδή την εξαγγέλλει ένας πρόεδρος. Χρειάζεται και πολιτική διαδρομή μέχρι την κάλπη. Εκεί ακριβώς συναντά ο Νίκος Ανδρουλάκης την πιο αιχμηρή αμφισβήτηση: πώς η αντιπαράθεση με τον Αλέξη Τσίπρα υπηρετεί την αναμέτρηση με τη Νέα Δημοκρατία; Διότι άλλο η φιλοδοξία της νίκης και άλλο η στρατηγική που μπορεί να την καταστήσει πειστική.

Πρωτιά με αντίπαλο τον δεύτερο;

Το ΠΑΣΟΚ αποδίδει στον επικεφαλής της ΕΛΑΣ επιδίωξη διάσπασης του προοδευτικού χώρου, προς όφελος της παραμονής του Κυριάκου Μητσοτάκη στην κυβέρνηση. Παράλληλα, ο Ανδρουλάκης εμφανίζει τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη ως πολιτικά συγγενείς αντιπάλους. Η γραμμή είναι ευδιάκριτη. Το εκλογικό της όφελος, όμως, παραμένει το ζητούμενο.

Η οξεία κριτική προς τη Χαριλάου Τρικούπη συνδέει αυτή την τακτική με δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν την ΕΛΑΣ στη δεύτερη θέση. Πρόκειται για ερμηνεία των κινήτρων, όχι για απόδειξή τους. Ανοίγει, πάντως, ένα δυσάρεστο ερώτημα: όταν η αντιπολίτευση αναλώνεται στον μεταξύ της ανταγωνισμό, ποιος έχει λόγο να ανησυχεί στο Μαξίμου;

Υπάρχει και η αντίφαση των μετακινήσεων. Οι προσχωρήσεις βουλευτών από άλλους σχηματισμούς προβάλλονται ως επιτυχία του ΠΑΣΟΚ. Η αποχώρηση στελεχών του προς την ΕΛΑΣ αντιμετωπίζεται επιθετικά. Η διεύρυνση δεν γίνεται να είναι αρετή μόνο προς μία κατεύθυνση.

Η ένταση θέλει πολιτική εξήγηση

Στο επίκεντρο της επίθεσης βρίσκεται επίσης η συμπεριφορά του γραμματέα αυτοοργάνωσης του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε εκπρόσωπο της ΕΛΑΣ, σε τηλεοπτική συζήτηση, και η μεταγενέστερη παρέμβασή του. Η κριτική δεν περιορίζεται στο στέλεχος: καταλογίζει στον Ανδρουλάκη κάλυψη και θέτει ζήτημα ευθύνης της ηγεσίας για τον τόνο της αντιπαράθεσης.

Αυτό δεν αποδεικνύει ούτε οργανωμένη εκστρατεία ούτε προειλημμένη απόφαση συνεργασίας με τη Δεξιά. Η σχετική υποψία αποτελεί το βαρύτερο πολιτικό συμπέρασμα της επίθεσης: ότι η όξυνση μπορεί να κλείσει δρόμους μετεκλογικής προοδευτικής συνεννόησης.

Ο Ανδρουλάκης, λοιπόν, καλείται να απαντήσει σε κάτι ουσιαστικότερο από τις προσωπικές αιχμές: ποια είναι η διαδρομή από την πρωτιά των διακηρύξεων στην κυβερνητική εναλλακτική; Αν κάθε πιθανή γέφυρα μετατρέπεται σε μέτωπο, η ηγεσία οφείλει να εξηγήσει πού οδηγεί ο δρόμος. Γιατί ο θόρυβος της σύγκρουσης δεν είναι από μόνος του σχέδιο εξουσίας.