Πλεύρης και Γεωργιάδης καταγγέλλουν όσα οι ίδιοι πότιζαν με την επισημότητά τους

Η υπόθεση Μαζωνάκη έφερε στο προσκήνιο μια ενόχληση που μοιάζει πλέον δυσανάλογη με το παρελθόν όσων την εκφράζουν. Ο υπουργός Υγείας μιλά για ιατρείο που επισκεπτόταν, για τηλεφώνημα «συμπαράστασης» μετά τη δολοφονία, όμως αποσιωπά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ότι ως υπουργός Υγείας ο ίδιος προσκάλεσε τη συγκατηγορούμενη να μιλήσει σε συνέδριο. Η επιλεκτική μνήμη έχει τη δική της πολιτική λογική.

Η αποκάλυψη που λείπει

Όπως σημειώνει με νόημα ο χρήστης Αλέξανδρος Χαρούλης:

Η διατύπωση «αβίαστα» δεν είναι τυχαία επιλογή· υποδηλώνει ότι η παραδοχή για το ιατρείο και το τηλεφώνημα ήρθε πρόθυμα, ενώ η ουσιώδης λεπτομέρεια —η επίσημη πρόσκληση σε συνέδριο επί υπουργίας Πλεύρη— παρέμεινε εκτός αφήγησης. Δεν πρόκειται για αμέλεια μνήμης, αλλά για επιλεκτική διαχείριση ενός παρελθόντος που δύσκολα συνάδει με τη σημερινή αυστηρή ρητορική κατά της ψευδοϊατρικής.

Το ρόπαλο που δεν έπεσε ποτέ

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο υπουργός Ανάπτυξης, ο οποίος εμφανίστηκε να διαβεβαιώνει ότι οι ιατρικές διαφημίσεις απαγορεύονται «δια ροπάλου». Η δήλωση προκάλεσε την εύλογη οργή του χρήστη Ταξιδιώτη, ο οποίος υπενθυμίζει πως ο ίδιος ο υπουργός είχε γυρίσει διαφημιστικό βίντεο για κλινική αντιγήρανσης, ενώ κυβερνητικά στελέχη συμμετείχαν σε συνέδρια που προωθούσαν τους ίδιους επαγγελματίες με το άλλοθι του «ιατρικού τουρισμού».

Το επιχείρημα είναι καίριο: αν η κρατική νομιμοποίηση μέσω συνεδρίων και δημόσιας εμφάνισης υπουργών λειτούργησε ως «γέφυρα» εμπιστοσύνης προς το κοινό, τότε η ευθύνη δεν σταματά στο ρόπαλο που τώρα επικαλείται η κυβέρνηση, αλλά ανατρέχει στο χέρι που το κράτησε πλάι στους ίδιους ανθρώπους. Η αγανάκτηση για την απουσία ελέγχου έρχεται μετά τη σιωπηρή στήριξη· η αυστηρότητα μιλά μόνο όταν το κακό έχει ήδη συντελεστεί.

Η κυβερνητική αφήγηση περί «δια ροπάλου» απαγόρευσης θα ηχούσε πειστικότερη αν δεν συνόδευε δεκαετία συνεδρίων, βιντεοκλίπ και φωτογραφήσεων που έχτισαν ακριβώς την αξιοπιστία που τώρα καταγγέλλεται. Η μεταστροφή σε αυστηρούς επόπτες της δεοντολογίας μοιάζει λιγότερο με αυτοκριτική και περισσότερο με προσπάθεια διαγραφής ενός παρελθόντος που τους αφορά προσωπικά.