Δίμηνο επίδομα ανεργίας: γκάφα ή σχέδιο που δεν διαψεύδεται;

Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, ότι δεν θεωρεί σωστό να υπάρχει επίδομα ανεργίας πέραν των δύο μηνών, παρουσιάστηκε από το Μέγαρο Μαξίμου ως μια απλή προσωπική γνώμη χωρίς πολιτικό αντίκρισμα. Η βιασύνη, όμως, με την οποία έσπευσε και η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, να αποστασιοποιηθεί, μοιάζει να προδίδει κάτι παραπάνω από απλή ατυχή στιγμή στον αέρα της κρατικής τηλεόρασης. Ο κ. Μαρινάκης δεν αρκέστηκε στη δήλωση περί διμήνου· πρόσθεσε πως δεν υπάρχει άνθρωπος στη χώρα που να θέλει δουλειά και να μη βρίσκει, και πρότεινε τα χρήματα που θα «εξοικονομούνταν» από την περικοπή του επιδόματος να διοχετευτούν στις επιχειρήσεις μέσω μείωσης ασφαλιστικών εισφορών. Αναδιανομή προς τα πάνω, με το άλλοθι της «ατομικής ευθύνης» του ανέργου.

Το ερώτημα που δεν απαντήθηκε

Στα πηγαδάκια η ερμηνεία της δήλωσης είναι λιγότερο επιεικής από αυτή του Μαξίμου. Όπως σχολιάζεται καυστικά:

Η ανάγνωση αυτή δεν μιλά για γκάφα, αλλά για δοκιμή αντιδράσεων πριν από μια σταδιακή, «έμμεση» εφαρμογή —μέσω κριτηρίων, προϋποθέσεων και «mini lockdowns» στο επίδομα που ήδη ισχύουν εδώ και χρόνια. Το ζήτημα, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Όταν ζητήθηκε ξεκάθαρη απάντηση για το αν ο πρωθυπουργός απορρίπτει την πρόταση του ίδιου του εκπροσώπου του, η απάντηση που δόθηκε ήταν κάθε άλλο παρά ξεκάθαρη, όπως καταγράφεται σε ανάλυση που έκανε ο δημοσιογράφος Chris Avramidis:

Η διαφορά ανάμεσα στο «δεν αποτελεί σήμερα προτεραιότητα» και στο «ο πρωθυπουργός το απορρίπτει» δεν είναι σχήμα λόγου· είναι ολόκληρη πολιτική απόσταση. Το πρώτο αφήνει ανοιχτό παράθυρο, το δεύτερο το κλείνει. Ο κ. Μαρινάκης επέλεξε επίμονα το πρώτο, παρά τις επανειλημμένες ερωτήσεις.

Δικαίωμα ή φιλοδώρημα

Το επίδομα ανεργίας δεν προκύπτει από κρατική ευσπλαχνία αλλά από ασφαλιστικές εισφορές που καταβάλλουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Η μετατροπή του σε «φιλοδώρημα δύο μηνών» δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια αλλά ανατροπή της ίδιας της λογικής της κοινωνικής ασφάλισης. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση αρνείται να διαχωρίσει την προσωπική γνώμη του εκπροσώπου της από ενδεχόμενη μελλοντική πολιτική, αφήνει το ερώτημα μετέωρο και τον πολίτη να αναρωτιέται αν ψηφίζοντας σήμερα Νέα Δημοκρατία, ψηφίζει και το δίμηνο ταμείο ανεργίας του αύριο. Η σιωπή του Μαξίμου μιλάει, εν προκειμένω, πολύ πιο δυνατά από τη διάψευση.