Ο Γεωργιάδης υπερασπίζεται τη σύζυγο Χατζηδάκη, η υπόθεση Γάκα θυμίζει αλλού ευθύνες

Όταν ένας υπουργός Υγείας βγαίνει δημόσια να υπερασπιστεί την επιστημονική αξιοπρέπεια της συζύγου συναδέλφου του υπουργού, κάτι έχει ήδη πάει πολύ στραβά στην επικοινωνιακή διαχείριση μιας υπόθεσης που ξεκίνησε ως ιατρικό σκάνδαλο και κατέληξε προσωπική αντιπαράθεση.

Η προσωπική σταυροφορία

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν κρύβεται πίσω από γενικόλογες διατυπώσεις. Μιλά ευθέως για «χυδαιότητα» εναντίον της Καλλιόπης Καλαϊτζή, συζύγου του Κώστα Χατζηδάκη, και καταγγέλλει προσπάθεια ταύτισής της με «κομπογιαννίτες» για, όπως λέει, «προφανείς πολιτικούς σκοπούς».

Η επιλογή του υπουργού να ρίξει το προσωπικό του κύρος στη ζυγαριά, καταθέτοντας ουσιαστικά προσωπική εγγύηση για το κλινικό έργο της ιατρού στο «Αττικόν», δείχνει πόσο ευαίσθητο έχει γίνει το θέμα για την κυβερνητική ομάδα. Δεν είναι συνηθισμένο ένας υπουργός να παρεμβαίνει τόσο προσωπικά για μια υπόθεση που άπτεται της οικογένειας συναδέλφου του, εκτός αν εκτιμά ότι το πλήγμα δεν σταματάει στην κα Καλαϊτζή αλλά φτάνει ίσια στο Μαξίμου.

Η υπόθεση Γάκα πάει πίσω

Ωστόσο, η μάχη γύρω από την Καλαϊτζή έχει ρίξει φως σε ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα: την υπόθεση Γάκα, που αφορά χρόνια δραστηριότητας στον χώρο της ιδιωτικής ιατρικής χωρίς να έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά από καμία κυβέρνηση. Είναι εύγλωττη η παρατήρηση που διατυπώνεται με νούμερα, ότι αν η δραστηριότητα μετριέται σε δεκαετίες, οι ευθύνες δεν μπορεί να επιμερίζονται μόνο στη σημερινή διακυβέρνηση.

Ο υπολογισμός είναι σκωπτικός αλλά όχι άτοπος: αν η δραστηριότητα μιας ιατρού μετριέται σε τρεις δεκαετίες, τότε η ευθύνη εποπτείας δεν είναι αποκλειστικά χαρτί κατηγορίας για τη σημερινή κυβέρνηση — είναι λογαριασμός που περνάει από πολλές διακυβερνήσεις, ανεξαρτήτως χρώματος.

Το πρόβλημα με την αντιπαράθεση Γεωργιάδη-επικριτών είναι ότι μετατοπίζει τη συζήτηση από το ουσιαστικό ερώτημα -γιατί ο ελεγκτικός μηχανισμός του κράτους αδυνατεί χρόνια να χτυπήσει την ιατρική απάτη- σε προσωπικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Όσο πιο προσωπική γίνεται η μάχη, τόσο πιο βολικά ξεχνιέται το θεσμικό κενό που επέτρεψε την υπόθεση να τρέχει επί τόσες κυβερνήσεις χωρίς συνέπειες.