Ο νόμος Πιερρακάκη σκόνταψε στο ΣτΕ λίγο πριν από τη ΔΕΘ

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχτισε επί δύο χρόνια την αφήγηση περί «ανοίγματος» της ανώτατης εκπαίδευσης στον ιδιωτικό τομέα, παρουσιάζοντας τον νόμο Πιερρακάκη ως αναπόφευκτη προσαρμογή στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Το Συμβούλιο της Επικρατείας φρόντισε να θυμίσει ότι η βιασύνη έχει τίμημα: ακύρωσε τις άδειες λειτουργίας τριών ιδιωτικών «πανεπιστημίων», αναδεικνύοντας fast track αδειοδοτήσεις χωρίς στοιχειώδεις ελέγχους και κριτήρια που είχαν γίνει, όπως σχολιάζεται καυστικά, λάστιχο ώστε κολέγια να μετονομαστούν σε πανεπιστήμια.

Το μπούμερανγκ της βιασύνης

Η απόφαση έρχεται σε ιδιαίτερα άβολη στιγμή για το Μαξίμου, με τη ΔΕΘ να πλησιάζει και το πρώτο πανελλαδικό συλλαλητήριο κατά του νόμου Πιερρακάκη να ετοιμάζεται ως υποδοχή. Η κριτική που ασκείται στο κείμενο-πηγή είναι ευθεία: η κυβέρνηση, λέγεται, έσκαβε τον λάκκο των φοιτητικών διεκδικήσεων υπέρ αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης, επικαλούμενη την «ελευθερία του επιχειρείν» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ανώτερη του άρθρου 16 του Συντάγματος, και τελικά έπεσε η ίδια στην παγίδα που έστηνε. Οι ακατάλληλες υποδομές και τα προγράμματα σπουδών χωρίς επιστημονική συνοχή δεν αποτελούν πλέον υπόθεση εργασίας αντιπολιτευτικού λόγου, αλλά διαπίστωση δικαστικής απόφασης.

Η συνέχεια του κράτους και οι σιωπηροί συνοδοιπόροι

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αιχμή για τη στάση της αντιπολίτευσης απέναντι στο ζήτημα. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης δεν αναφέρεται ονομαστικά στο υλικό, όμως καταγράφεται πως το κόμμα ταυτίζεται με τη Νέα Δημοκρατία στην επιλογή αναθεώρησης του άρθρου 16, ενώ ο πρόεδρος του Νέου Αριστερού Μετώπου Αλέξης Τσίπρας φέρεται να έχει διαβεβαιώσει πως θα διατηρήσει τον νόμο σε ισχύ, με τη λογική «το κράτος έχει συνέχεια» —αυτή τη φορά, σχολιάζεται δηκτικά, στο ξήλωμα των μορφωτικών δικαιωμάτων. Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι πως η πολιτική σκηνή, πέρα από τη Νέα Δημοκρατία, εμφανίζει ευρύτερη σύγκλιση στην εμπορευματοποίηση της παιδείας, με το ΚΚΕ να παραμένει η μόνη φωνή που απαιτεί άμεση και οριστική ανάκληση όλων των αδειών ιδιωτικής λειτουργίας.

Το ΣτΕ έκλεισε μια πόρτα, όχι όμως τον δρόμο προς τη ΔΕΘ, όπου το φοιτητικό κίνημα υπόσχεται να θυμίσει στην κυβέρνηση πως έχει ήδη αποδείξει, στο παρελθόν, ότι μπορεί να ανατρέπει σχέδια. Θα αρκεστεί το Μαξίμου σε νομοτεχνικές διορθώσεις ή θα αναγκαστεί επιτέλους να αναθεωρήσει τη φιλοσοφία ενός νόμου που ήδη το καίει;