Ο Μητσοτάκης προβάλλει θερμοκήπια στη θέση των λιγνιτωρυχείων

Ο Μητσοτάκης πρόβαλε στην περιοχή της Κοζάνης τις οργανωμένες καλλιέργειες ντομάτας σε εκτάσεις παλιών λιγνιτωρυχείων και, στην πρόσφατη παρουσία του στη Χαλκιδική, τις καλές αμοιβές στα μεταλλεία χρυσού. Δύο επισκέψεις, δύο παραδείγματα που προσφέρονται για κυβερνητική προβολή. Μόνο που το θερμοκήπιο δεν είναι απολογισμός της απολιγνιτοποίησης, όσο βολικά κι αν χωράει στην πρωθυπουργική παρουσίαση.

Ο Μητσοτάκης και οι παλιές ειρωνείες

Η κυβερνητική υπερηφάνεια για τις ντομάτες έχει και ένα ενοχλητικό πολιτικό προηγούμενο. Όταν ο αείμνηστος Τάσος Κουράκης προέκρινε τη μελισσοκομία για τους κατοίκους της Χαλκιδικής αντί της εξόρυξης χρυσού, σημερινοί κυβερνητικοί τον αντιμετώπιζαν ως αντίπαλο της ανάπτυξης, προσκολλημένο στο παρελθόν. Τώρα υποδέχονται με ενθουσιασμό την αγροτική αξιοποίηση πρώην ορυχείων. Οι διαφορετικές περιοχές και δραστηριότητες δεν απαλλάσσουν τους σημερινούς κυβερνητικούς από την αμηχανία για την ευκολία με την οποία χρέωναν στον Κουράκη εχθρότητα προς την ανάπτυξη.

Οι καλλιέργειες μπορούν να δώσουν εισόδημα και δουλειές. Η κριτική αφορά το βάρος που τους φορτώνει η πρωθυπουργική προβολή: καλούνται σχεδόν να εκπροσωπήσουν την απάντηση για την παραγωγική προοπτική μιας περιοχής μετά τον λιγνίτη. Εκεί μπαίνουν στον λογαριασμό η απώλεια ηλεκτροπαραγωγικών υποδομών και το κόστος της ενέργειας για την οικονομία. Η επιτυχία μιας επιμέρους επένδυσης δεν απαντά αυτομάτως σε αυτά τα ζητήματα.

Στη Χαλκιδική, πάλι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να αναδείξει τις αποδοχές των εργαζομένων. Θετικό στοιχείο, αλλά η συζήτηση για την επένδυση περιλαμβάνει και τη θέση του Δημοσίου απέναντι στον επενδυτή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα χρειαστεί να συμπληρώσει τον βολικό απολογισμό με τις ντομάτες και τις καλές αμοιβές, παρουσιάζοντας τους όρους της συμφωνίας και τον ενεργειακό λογαριασμό.