Λάρισα: Ο Στέφανος που σώθηκε από φωτιά στο σπίτι του θα παρελάσει ως σημαιοφόρος

Υπάρχουν ιστορίες που, ακόμη κι αν αρχίζουν μέσα στο σκοτάδι, καταφέρνουν να φτάσουν στο φως. Μία από αυτές είναι εκείνη του Στέφανου από τη Λάρισα: το αγόρι που σώθηκε από πυρκαγιά στο σπίτι του και, δέκα χρόνια αργότερα, θα πρωταγωνιστήσει στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Πριν από μία δεκαετία, ένα παιδί μόλις τεσσάρων ετών έδινε μάχη για να κρατηθεί στη ζωή, ύστερα από την καταστροφική φωτιά που είχε συγκλονίσει όλη την Ελλάδα. Σήμερα, πλέον έφηβος, ετοιμάζεται να κρατήσει την ελληνική σημαία στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, στη Γιάννουλη Λάρισας.

Στο πλευρό του θα βρίσκεται η μητέρα του, η γυναίκα που βίωσε τον μεγαλύτερο φόβο ενός γονιού, χωρίς να πάψει ούτε στιγμή να αγωνίζεται για το παιδί της.

Η νύχτα που άλλαξε για πάντα τη ζωή της οικογένειας

Στις 23 Νοεμβρίου 2016 εκδηλώθηκε φωτιά σε διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου, στην οδό Μανδηλαρά, στο κέντρο της Λάρισας.

Εκείνη την περίοδο, η οικογένεια του Στέφανου αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά προβλήματα. Η οικονομική τους κατάσταση ήταν τόσο δύσκολη, ώστε το σπίτι δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα και χρησιμοποιούσαν ένα κερί για να φωτίζονται. Το κερί έγινε η αιτία της φωτιάς εκείνο το βράδυ.

Ο Στέφανος ήταν στο καροτσάκι του όταν οι φλόγες άρχισαν να καταλαμβάνουν το δωμάτιο. Σε ελάχιστα λεπτά κινδύνευε η ζωή του.

Μέσα στον καπνό και στις φλόγες, εμφανίστηκε τότε ένας άνθρωπος που θα άλλαζε για πάντα την πορεία της οικογένειας: ο πυροσβέστης Ηλίας Αρβυθάς.

Μπήκε στο δωμάτιο που καιγόταν χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε το παιδί από το καροτσάκι και το κράτησε στην αγκαλιά του. Παρά το ελαφρύ έγκαυμα που υπέστη, κατάφερε να το μεταφέρει έξω.

Ο Στέφανος είχε γλιτώσει από τη φωτιά, όμως από εκείνη τη στιγμή άρχιζε η δική του μάχη. Ακολούθησαν χρόνια σε νοσοκομεία και χειρουργεία, με τη μητέρα του να μην καταθέτει τα όπλα.

Με σοβαρά εγκαύματα, το αγόρι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού».

Πρώτα ήρθαν ημέρες γεμάτες αγωνία και δυσκολίες. Έπειτα, ακολούθησαν χρόνια χειρουργικών επεμβάσεων, θεραπειών και προσπαθειών αποκατάστασης.

Η μητέρα του, η Δήμητρα, έμεινε κοντά του σε κάθε βήμα: δίπλα στο κρεβάτι, στις εξετάσεις και στα χειρουργεία, αλλά και στις καθημερινές μάχες, μικρές και μεγάλες. Παρά τις δυσκολίες, δεν σταμάτησε να προσπαθεί να εξασφαλίσει στο παιδί της ό,τι χρειαζόταν.

Με το πέρασμα του χρόνου, ο Στέφανος συνέχιζε να μεγαλώνει, μέρα με τη μέρα.

«Σε αυτόν τον άνθρωπο οφείλω τη ζωή του γιου μου»

Τον περασμένο Μάιο, η μητέρα του Στέφανου συγκίνησε και πάλι τη Λάρισα, επιλέγοντας να ευχαριστήσει δημόσια τον πυροσβέστη που έσωσε το παιδί της. Για τον Ηλία Αρβυθά είχε γράψει: «Σε αυτόν τον άνθρωπο, οφείλω τη ζωή του γιου μου».

Έπειτα από δέκα χρόνια, η οικογένεια εξακολουθεί να θυμάται τον άνθρωπο που μπήκε στο φλεγόμενο σπίτι και βγήκε έχοντας στην αγκαλιά του ένα παιδί. Οι δύο πλευρές διατηρούν ακόμη επαφή, διαφυλάσσοντας τον δεσμό που δημιουργήθηκε σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής τους.

«Ο Στέφανος θα είναι σημαιοφόρος και θα τον συνοδεύσω εγώ»

Αυτή τη φορά, ωστόσο, η μητέρα του Στέφανου είχε να ανακοινώσει κάτι ευχάριστο.

Σε μήνυμά της στο onlarissa.gr, γνωστοποίησε πως ο γιος της, μαθητής στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Γιάννουλης, θα είναι σημαιοφόρος στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

«Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα ευχάριστο γεγονός που αφορά τον Στέφανο και πιστεύω θα χαρείτε κι εσείς», ανέφερε στο μήνυμά της.

Στη συνέχεια μοιράστηκε τη μεγάλη τους χαρά: «Ο Στέφανος πηγαίνει στο Ειδικό δημοτικό Γιάννουλης και τώρα στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου που θα γίνει στη Γιάννουλη θα είναι σημαιοφόρος και θα τον συνοδεύσω εγώ». Είναι λίγες λέξεις, πίσω από τις οποίες βρίσκονται δέκα ολόκληρα χρόνια ζωής.

Την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου, ο Στέφανος θα συμμετάσχει στην παρέλαση της Γιάννουλης κρατώντας την ελληνική σημαία, ενώ η μητέρα του θα περπατά δίπλα του.

Εκείνη τη στιγμή η μητέρα του ίσως σκεφτεί το μικρό αγόρι που κάποτε περίμενε να δει να βγαίνει ζωντανό από ένα σπίτι στις φλόγες. Ίσως θυμηθεί τις νύχτες στα νοσοκομεία, τις αγωνίες, τα χειρουργεία και τις ημέρες που έπρεπε να αντλήσει δύναμη, ακόμη κι όταν πίστευε πως δεν είχε άλλη. Αυτή τη φορά, όμως, θα είναι μια χαρούμενη ημέρα.

Το παιδί που κάποτε ένας πυροσβέστης έσφιγγε στην αγκαλιά του, προστατεύοντάς το από τις φλόγες, θα κρατά τώρα την ελληνική σημαία στα δικά του χέρια.

Η μητέρα του θα βρίσκεται, όπως πάντα, δίπλα του. Για τους περισσότερους, η παρέλαση θα διαρκέσει μόνο λίγα λεπτά· για τον Στέφανο και τη μητέρα του, όμως, θα συμπυκνώνει δέκα χρόνια αγώνα, αγάπης και ελπίδας.