Νέοι κινητήρες: Ποιος βασικός δείκτης εξαφανίζεται

Τα σύγχρονα αυτοκίνητα διαθέτουν πλέον πλήθος ραντάρ, αισθητήρων, καμερών και ηλεκτρονικών συστημάτων, που συλλέγουν και επεξεργάζονται διαρκώς στοιχεία για το όχημα και το περιβάλλον του. Παράλληλα με τις οθόνες αφής, οι οποίες έχουν συμβάλει στην απομάκρυνση πολλών βασικών φυσικών χειριστηρίων, χάνεται σταδιακά και ένας… παραδοσιακός δείκτης που θεωρούνταν δεδομένος σε κάθε κινητήρα εσωτερικής καύσης.

Ένα εξάρτημα απλό και γνώριμο στους οδηγούς βενζινοκίνητων και πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων, που επί δεκαετίες ήταν απαραίτητο να υπάρχει κάτω από το καπό, περνά σταδιακά στην ιστορία. Ο δείκτης στάθμης λαδιού του κινητήρα δίνει όλο και συχνότερα τη θέση του σε ψηφιακούς αισθητήρες. Η μετάβαση αυτή δημιουργεί ερωτήματα για την ασφάλεια, τις οδηγικές συνήθειες και τη συντήρηση του οχήματος. Ο μεταλλικός δείκτης, που αποτελούσε σταθερό εξοπλισμό των αυτοκινήτων με θερμικό κινητήρα, υποχωρεί στα νεότερα μοντέλα. Στη θέση του μπαίνει όλο και συχνότερα ένα ηλεκτρονικό σύστημα, το οποίο υπολογίζει την ποσότητα του λαδιού με αισθητήρα στο κάρτερ και εμφανίζει την ένδειξη είτε στον πίνακα οργάνων είτε στην οθόνη πολυμέσων.

Μια απλή ένδειξη γίνεται πολυσύνθετη

Για κάθε αυτοκίνητο, με εξαίρεση βέβαια τα ηλεκτρικά, ένας από τους βασικούς ελέγχους που οφείλει να κάνει ο οδηγός αφορά τη μέτρηση της στάθμης λαδιού στον κινητήρα. Η διαδικασία είναι απλή και διαρκεί περίπου ένα λεπτό. Αρχικά, το όχημα χρειάζεται να βρίσκεται σε επίπεδο σημείο, ενώ ο κινητήρας πρέπει να είναι κρύος, ώστε το λάδι να έχει καταλήξει στο κάρτερ. Βγάζουμε τον δείκτη, τον καθαρίζουμε με πανί που δεν αφήνει χνούδι και τον τοποθετούμε ξανά στη θέση του. Έπειτα τον αφαιρούμε πάλι και ελέγχουμε το λάδι στην άκρη του μεταλλικού δείκτη, όπου οι γραμμές ή οι μικρές οπές δείχνουν αν η στάθμη είναι χαμηλή ή κανονική.

Οι κατασκευαστές, αντί να χρησιμοποιούν τον οικονομικό μεταλλικό δείκτη με την κίτρινη πλαστική λαβή, στρέφονται σε πιο δαπανηρές λύσεις με αισθητήρες, καλωδιώσεις και λογισμικό. Από την πλευρά τους, εκπρόσωποι των αυτοκινητοβιομηχανιών υποστηρίζουν ότι οι ψηφιακοί αισθητήρες περιορίζουν τα περιθώρια λάθους, καθώς η ένδειξη δεν επηρεάζεται από την εμπειρία του οδηγού, την κλίση του εδάφους ή τη θερμοκρασία του κινητήρα. Η Stellantis, για παράδειγμα, εκτιμά ότι οι οδηγοί σήμερα ελέγχουν όλο και πιο σπάνια τη στάθμη λαδιού με τον παραδοσιακό τρόπο. Και, όπως θα προσθέταμε, ορισμένοι ενδέχεται να μην την ελέγχουν καθόλου, μέχρι να εμφανιστεί προειδοποιητική ένδειξη στον πίνακα οργάνων.

Οι κατασκευαστές δεν θέλουν οι οδηγοί να «βάζουν χέρι» στον κινητήρα

Κατά τις εκτιμήσεις ειδικών, η κατάργηση του δείκτη στάθμης λαδιού συνδέεται με την επιθυμία των κατασκευαστών να περιορίσουν τις ανεξάρτητες επεμβάσεις των οδηγών στον κινητήρα. Από μία πλευρά, αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, καθώς η έλλειψη βασικών γνώσεων μπορεί να οδηγήσει άθελά του κάποιον σε πρόβλημα. Ο οδηγός μπορεί να μετρήσει το λάδι με τον δείκτη και, αν διαπιστώσει πως η στάθμη είναι σχετικά χαμηλή, να προσθέσει ποσότητα. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος να ρίξει περισσότερο λάδι από όσο χρειάζεται ή να χρησιμοποιήσει ακατάλληλο λιπαντικό, προκαλώντας ζημιά στον κινητήρα. Επίσης, οι νεότεροι κινητήρες λειτουργούν σε υψηλότερες θερμοκρασίες και έχουν πολύ μικρές ανοχές ανάμεσα στα εξαρτήματά τους. Γι’ αυτό έχει σημασία τόσο η επιλογή του σωστού τύπου λαδιού όσο και ο ακριβής προσδιορισμός της ποσότητας που απαιτείται.