Τι κρύβει το σενάριο επιστροφής της Λατινοπούλου στη ΝΔ

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι, αυτό το Σάββατο, κρατώ μικρό καλάθι απέναντι στις μεγάλες λέξεις περί ενότητας. Στη ΝΔ περισσεύουν οι σχεδιασμοί συσπείρωσης, στο ΠΑΣΟΚ συνυπάρχουν οι νέες προτάσεις με τους παλιούς λογαριασμούς και στην αριστερά άλλοι οργανώνουν περιοδείες και άλλοι συζητούν ξανά ποιος θα κρατά το τιμόνι. Θα ξεχωρίσω, πάντως, τα γεγονότα από τις πληροφορίες και τις εκτιμήσεις. Γιατί το παρασκήνιο έχει ενδιαφέρον· δεν χρειάζεται να του προσθέτουμε φανταστικούς διαλόγους.

Η Λατινοπούλου και ο πιθανός αντιπερισπασμός

Το πιο πικάντικο σενάριο αφορά εισηγήσεις προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη για προσέγγιση της Αφροδίτης Λατινοπούλου. Η πληροφορία περιγράφει ακόμη και αναζήτηση διαύλων από πρόθυμους μεσολαβητές, με ορίζοντα μια ενδεχόμενη ανακοίνωση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά. Προσοχή στη διαφορά: άλλο εισήγηση, άλλο συμφωνημένη επιστροφή. Η δεύτερη δεν προκύπτει.

Αν κατάλαβα καλά τη λογική του σχεδιασμού, το ζητούμενο δεν είναι μόνο οι ψήφοι της «Φωνής Λογικής», αλλά η εικόνα ότι η παράταξη ξαναμαζεύει τα δεξιά της κομμάτια. Μόνο που οι ψηφοφόροι δεν μεταφέρονται με το φορτηγό μαζί με τις κομματικές ταμπέλες. Απίθανα πράγματα, έτσι;

Το τετ α τετ με τον Μεϊμαράκη

Η συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη έγινε στις Βρυξέλλες. Είχε προηγηθεί η απουσία του ευρωβουλευτή από τα γενέθλια της ΝΔ, λόγω υποχρεώσεων στο Στρασβούργο, και η φημολογία για ένα ραντεβού στο Μαξίμου που δεν πραγματοποιήθηκε. Η ευρωπαϊκή ατζέντα ήταν στο τραπέζι· το ακριβές περιεχόμενο πιθανής εκλογικής συζήτησης δεν είναι γνωστό.

Εγώ στέκομαι στην προβολή του «θερμού κλίματος». Όταν μια συνάντηση χρειάζεται τόσο ευδιάκριτο θερμόμετρο, μάλλον υπάρχει λόγος να καθησυχαστεί το ακροατήριο. Η φωτογραφία μπορεί να δείχνει συνεννόηση. Τις εσωκομματικές αποστάσεις, όμως, δεν τις μετρά ο φωτογράφος.

Η υπόθεση της Κίμπερλι δεν είναι θέαμα

Γύρω από την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ διακινούνται βαριές καταγγελίες, των οποίων η βασιμότητα δεν τεκμηριώνεται από τα διαθέσιμα στοιχεία. Δεν θα τις μετατρέψω σε αποδεδειγμένα γεγονότα ούτε θα υποκαταστήσω την έρευνα με υπαινιγμούς.

Δεν σας κρύβω ότι με ενοχλεί η ευκολία με την οποία μια σοβαρή υπόθεση γίνεται διαγωνισμός προσωπικής προβολής. Χρειάζονται συγκεκριμένα στοιχεία, θεσμικός έλεγχος και απαντήσεις. Οι κραυγές προσφέρουν κοινό σε εκείνον που φωνάζει· στην αλήθεια τι ακριβώς προσφέρουν;

Ο Παπασταύρου και το κόστος της εγγύτητας

Ο Σταύρος Παπασταύρου βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών σχολίων λόγω της εγγύτητάς του με την πρώην Αμερικανίδα πρέσβειρα. Αρνείται ότι άκουσε από εκείνη την αποδιδόμενη δήλωση περί δυνατότητας των ΗΠΑ να ρίξουν την κυβέρνηση. Οι αναφορές σε ψυχρές σχέσεις με το Μαξίμου και σε ειρωνείες βουλευτών παραμένουν πληροφορίες παρασκηνίου, όχι τεκμηριωμένη εικόνα θεσμικής ρήξης.

Το ίδιο ισχύει για το ενδεχόμενο δικής του κατάθεσης στο Κογκρέσο: δεν προκύπτει επιβεβαιωμένη κλήση. Πολιτικά, πάντως, η υπερβολική αβρότητα έχει ένα μειονέκτημα: όταν αλλάζει το κλίμα, οι παλιές φωτογραφίες παραμένουν. Χωρίς αυτό να τις μετατρέπει, βεβαίως, σε αποδεικτικά ενοχής.

Τα δύο άκρα επιστρέφουν στη συζήτηση

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης έβαλε στην ίδια περιγραφή περί δύο άκρων τον Ηλία Κασιδιάρη και το ΚΚΕ, με αναφορές στον Χίτλερ και στον Στάλιν. Η παρέμβαση αποκτά πρόσθετο πολιτικό βάρος ενόψει μαθητικών και φοιτητικών κινητοποιήσεων. Δεν αποδεικνύει, από μόνη της, κάποιον ενιαίο σχεδιασμό του Μαξίμου.

Η δική μου ένσταση είναι πολιτική: οι ιστορικές εξισώσεις δεν απαντούν στα σημερινά αιτήματα. Αν κάθε διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως ευκαιρία ιδεολογικής ταξινόμησης, η συζήτηση για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια πότε ακριβώς θα γίνει;

Το ΠΑΣΟΚ απέναντι στην ψηφιακή απαγόρευση

Στη Χαριλάου Τρικούπη ετοιμάζουν πρόταση για την προστασία των ανηλίκων στο διαδίκτυο, αμφισβητώντας την εφαρμοσιμότητα της κυβερνητικής απαγόρευσης πρόσβασης στα κοινωνικά δίκτυα για παιδιά κάτω των 15 ετών. Θέτουν επίσης ζήτημα ανεπαρκούς διαβούλευσης με τη μαθητική κοινότητα και παρακολουθούν θετικά την προετοιμασία ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας.

Εδώ περιμένω το πρακτικό μέρος: έλεγχο ηλικίας, προστασία προσωπικών δεδομένων και υποχρεώσεις των πλατφορμών. Το να χαρακτηρίζεις μια πρόταση ανεφάρμοστη είναι εύκολο. Το να δείξεις πώς εφαρμόζεται η δική σου είναι η πραγματική αντιπολίτευση.

Ο Τσίπρας βάζει ημερομηνίες

Χθες, Παρασκευή 16 Οκτωβρίου, η διευρυμένη Πολιτική Επιτροπή της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης αποφάσισε τη σύγκληση Εθνικού Συμβουλίου στις 21 Νοεμβρίου 2026 και Προγραμματικού Συνεδρίου στα τέλη Ιανουαρίου ή στις αρχές Φεβρουαρίου 2027. Προηγήθηκαν η τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα και η εισήγηση του Μίλτου Χατζηγιαννάκη.

Ο Αλέξης Τσίπρας προγραμματίζει εβδομαδιαίες εξορμήσεις μέχρι τα Χριστούγεννα, με επόμενο σταθμό τη Θεσσαλία στις 19 και 20 Οκτωβρίου. Κρατώ τη μετάβαση από τη γενική διακήρυξη στο συγκεκριμένο ημερολόγιο. Βεβαίως, πρόγραμμα περιοδειών δεν σημαίνει ακόμη κυβερνητικό πρόγραμμα. Εκεί θα φανεί το βάθος.

Ο Πολάκης ξαναθέτει το θέμα της ηγεσίας

Χθες ο Παύλος Πολάκης έθεσε στην Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ζήτημα Συνεδρίου και εκλογής προέδρου από τη βάση, παραμονή της σημερινής συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής. Η συντριπτική πλειοψηφία του οργάνου αντιτάχθηκε, επικαλούμενη τον κίνδυνο εσωστρέφειας πριν από τις εκλογές.

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι η Κουμουνδούρου βρίσκεται μπροστά σε γνώριμο δίλημμα: αλλαγή για να ανακοπεί η φθορά ή αποφυγή αλλαγής για να μη μεγαλώσει η φθορά; Η συλλογική ηγεσία καλείται να αποδείξει αποτελεσματικότητα, όχι απλώς να υπερασπιστεί την ύπαρξή της.

Η Αναστασίου ανοίγει τον παλιό λογαριασμό

Η Βάσια Αναστασίου δήλωσε χθες υπερήφανη για τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η τοποθέτηση ανακινεί μια υπαρκτή διαφωνία στη Χαριλάου Τρικούπη: πώς αποτιμάται εκείνη η επιλογή και πώς διαχωρίζεται η υπεράσπιση του παρελθόντος από τις σημερινές δεσμεύσεις.

Δεν θεωρώ ότι μία δήλωση αρκεί για να εξηγήσει τη δημοσκοπική εικόνα ενός κόμματος. Αρκεί, όμως, για να ξαναφέρει μια δύσκολη ερώτηση: άλλο η ιστορική αποτίμηση και άλλο η μελλοντική συνεργασία — μπορεί το ΠΑΣΟΚ να κάνει αυτή τη διάκριση απολύτως καθαρή;

Λίγο ψηλότερα από τα κομματικά γραφεία

Κλείνω με την Ελληνική Ερασιτεχνική Αστρονομική Ένωση, που ιδρύθηκε το 2017 και οργανώνει συναντήσεις, εξορμήσεις και εκπαιδευτικές δράσεις. Ο πρόεδρός της, Παναγιώτης Καζασίδης, επισημαίνει ένα πολύ συγκεκριμένο εμπόδιο: τη φωτορρύπανση, η οποία αναγκάζει τους παρατηρητές να απομακρύνονται περισσότερο από τις πόλεις.

Να και ένα θέμα δημόσιας πολιτικής χωρίς εσωκομματικό στρατόπεδο: επιστημονική εκπαίδευση, πρόσβαση στη γνώση και καλύτερος φωτισμός των πόλεων. Εγώ θα το κρατούσα στην ατζέντα. Δεν είναι κάθε φως πρόοδος, ιδίως όταν μας εμποδίζει να δούμε.

Αυτά για σήμερα. Στην αστρονομία, τουλάχιστον, πριν ανακοινώσουν ότι ανακάλυψαν κάτι, κοιτούν μέσα από το τηλεσκόπιο. Στην πολιτική καμιά φορά αρκεί να κοιτούν προς την κάμερα.