Τι αφήνει πίσω της η Κίμπερλι – Οι εξηγήσεις που δεν χωρούν σε 23 λέξεις

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι αυτές τις ημέρες σκέφτομαι πόσο γρήγορα μια πολιτική βεβαιότητα μετατρέπεται σε αμήχανη σιωπή. Χθες, Τρίτη 13 Οκτωβρίου, η αποχώρηση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ άλλαξε τη συζήτηση στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Αλλά δεν είναι το μόνο ενδιαφέρον: στη Χαριλάου Τρικούπη διαλέγουν προσεκτικά ποια ονόματα θα προφέρουν, οι συνεργασίες ανοίγουν πριν κλείσουν οι προσχωρήσεις και στη Χίο το καινούργιο αεροδρόμιο χρειάστηκε ομπρέλες. Πάμε να ξεχωρίσουμε τα γεγονότα από τις πολιτικές ευκολίες, γιατί οι δεύτερες περισσεύουν.

Οι 23 λέξεις και η επόμενη ημέρα

Μια απάντηση μόλις 23 λέξεων από τον Λευκό Οίκο ήταν αρκετή για να τερματιστεί η πρεσβευτική θητεία της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Δεν ήταν, φυσικά, αρκετή για να απαντηθούν όσα έχουν τεθεί γύρω από τη δραστηριότητά της. Κρατώ κυρίως το πρακτικό σκέλος: ο Τζος Χακ, το νούμερο δύο της πρεσβείας και έμπειρος διπλωμάτης, αναμένεται να αναλάβει το βάρος της λειτουργίας της για το επόμενο διάστημα.

Η Αθήνα, πάντως, εμφανιζόταν μέχρι τελευταία στιγμή πεπεισμένη ότι η πρέσβειρα θα παρέμενε τουλάχιστον έως τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές. Αν κατάλαβα καλά, είχαμε μεγαλύτερη σιγουριά για την παραμονή της από όση δικαιολογούσαν τα δεδομένα. Απίθανα πράγματα, έτσι;

Άλλο αποχώρηση, άλλο λογοδοσία

Ο Δημοκρατικός βουλευτής Γκρέγκορι Μικς έχει ζητήσει να εμφανιστεί η Γκίλφοϊλ ενώπιον μελών της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων και να απαντήσει ενόρκως. Παράλληλα, το Γραφείο Γενικού Επιθεωρητή του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών διερευνά καταγγελίες για τη συμπεριφορά της και τις σχέσεις της με επιχειρηματίες.

Στα ανοιχτά ζητήματα περιλαμβάνονται οι επαφές της με τον λομπίστα Χρήστο Μαραφάτσο και με Έλληνες οικονομικούς παράγοντες. Εδώ βάζω μια απαραίτητη τελεία: καταγγελία δεν σημαίνει αποδεδειγμένη παράβαση, ούτε αίτημα ακρόασης σημαίνει ότι η κατάθεση έχει ήδη προγραμματιστεί. Οι απαντήσεις χρειάζονται διαδικασία, όχι τηλεοπτική κρεμάλα.

Οι θερμές διαβεβαιώσεις που κρύωσαν

Ο Μάρκο Ρούμπιο είχε εκφράσει δημόσια τρεις φορές τη στήριξή του στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, πριν από την επίσκεψή του στην Αθήνα, κατά τη διάρκειά της και μετά από αυτήν. Η εξέλιξη δείχνει τουλάχιστον ότι αυτή η στήριξη δεν αρκούσε για να εξασφαλίσει την παραμονή της. Δεν αποδεικνύει, από μόνη της, τι γνώριζε εκ των προτέρων ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών.

Και ο Σταύρος Παπασταύρου είχε βρεθεί στο επίκεντρο των θερμών επαίνων της, με δημόσιες αναφορές στην άμεση τηλεφωνική ανταπόκρισή του. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι τα τσακάλια του Μαξίμου οφείλουν να ξεχωρίζουν την προσωπική οικειότητα από τη θεσμική εγγύηση. Οι καλές επαφές είναι χρήσιμες· ασφαλιστήριο συμβόλαιο δεν είναι.

Ο νόμος χωρίς την Κατσέλη

Στην παρουσίαση της πρότασης νόμου του ΠΑΣΟΚ για το ιδιωτικό χρέος, ο Ν. Ανδρουλάκης αναφέρθηκε επανειλημμένα στην προστασία της πρώτης κατοικίας και στον νόμο του 2010, χωρίς να αναφέρει τη Λούκα Κατσέλη. Αντίθετα, ευχαρίστησε δημόσια τον Δημήτρη Σπυράκο, αναδεικνύοντας τη συμβολή του στη σύνταξη του νόμου.

Ο Δημήτρης Σπυράκος υπήρξε στενός συνεργάτης της Λούκας Κατσέλη και βασικός συντάκτης του νομοθετήματος. Καλώς αναγνωρίζεται η δουλειά του. Εγώ, όμως, δεν βλέπω γιατί η αναγνώριση του ενός χρειάζεται τη λεκτική εξαφάνιση της άλλης. Η πολιτική μνήμη δεν είναι κατάλογος προσκεκλημένων για να σβήνεις όποιον δεν σε βολεύει.

Οι προσχωρήσεις φέρνουν και συνεργασίες;

Μετά τον Αλέξανδρο Αυλωνίτη, που ανασκεύασε τις δηλώσεις του, ο Μιχάλης Χουρδάκης άφησε επίσης ανοιχτή τη συζήτηση για ενδεχόμενη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Η φράση του ήταν σαφής ως προς την αποφυγή αποκλεισμού: «στην πολιτική ποτέ μη λες ποτέ».

Δεν σας κρύβω ότι βρίσκω ενδιαφέρουσα τη χρονική ακολουθία: δύο νεοαφιχθέντες βουλευτές και δύο δημόσια ανοίγματα σε ένα ζήτημα που δυσκολεύει την αντιπαραθετική γραμμή της ηγεσίας. Στη Χαριλάου Τρικούπη ίσως χρειάζεται, πριν από την αναμνηστική φωτογραφία, και μια στοιχειώδης κουβέντα για την επόμενη ημέρα.

Η ουρά στο κατώφλι του Αλέξη

Η εβδομάδα ξεκίνησε με τον Βασίλη Κόκκαλη και χθες ακολούθησε η ένταξη του Κώστα Ζαχαριάδη στην ΕΛΑΣ. Κοντά στην προσχώρηση φέρεται και ο Χάρης Μαμουλάκης, χωρίς αυτό να πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ολοκληρωμένη απόφαση.

Κρατώ ότι η πίεση για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων φαίνεται να επιταχύνει τις μετακινήσεις. Ο Κώστας Ζαχαριάδης, πάντως, δεν είχε βουλευτική έδρα από την οποία θα χρειαζόταν να παραιτηθεί. Άλλο η πολιτική μετακόμιση με αποσκευές και άλλο με κοινοβουλευτικό έπιπλο που δεν περνάει από την πόρτα.

Η θέρμανση και η αριθμητική της αντλίας

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης ανακοίνωσε χθες αύξηση 30% στο επίδομα θέρμανσης, ενώ σήμερα αναμένεται η εξειδίκευση των παρεμβάσεων από τους Παπασταύρου – Πετραλιά. Στον σχεδιασμό για το πετρέλαιο θέρμανσης περιλαμβάνεται συνολική στήριξη 35 λεπτών ανά λίτρο: 15 λεπτά από το κράτος και 20 από τα διυλιστήρια, με στόχο τιμή διάθεσης μεταξύ 1,55 και 1,60 ευρώ.

Περιμένω τις τελικές ανακοινώσεις πριν μοιράσω επαίνους ή λογαριασμούς. Η αύξηση του επιδόματος και η παρέμβαση στην τιμή είναι διαφορετικά εργαλεία, όχι ένα επικοινωνιακό άθροισμα. Με μπακαλίστικα λόγια, ο πολίτης θέλει να ξέρει πόσο θα πληρώσει και πότε θα ζεσταθεί, όχι πόσο θερμή ήταν η παρουσίαση.

Από την κορδέλα στην ομπρέλα

Τον Μάιο του 2025 ο Νότης Μηταράκης παρουσίαζε τα έργα στη Χίο, μεταξύ τους και το νέο κτίριο του αεροδρομίου. Τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026, νερά εισέρχονταν από την οροφή και επιβάτες αναγκάστηκαν να ανοίξουν ομπρέλες μέσα στον χώρο αναμονής.

Τώρα ο ίδιος έχει καταθέσει ερώτηση στον Χρίστο Δήμα, ζητώντας εξηγήσεις για μια εικόνα που χαρακτηρίζει απαράδεκτη. Και η Νέα Αριστερά ζητά να διευκρινιστεί ποιος έλεγξε και παρέλαβε το έργο και ποιος θα πληρώσει την αποκατάσταση. Εγώ προσθέτω μόνο ότι η πολιτική πατρότητα ενός έργου δεν μπορεί να ισχύει στα εγκαίνια και να λήγει στην πρώτη διαρροή.

Η υπεράσπιση που αλλάζει τη συζήτηση

Ο Άδωνις Γεωργιάδης στήριξε δημόσια τον Σταμάτη Ζαχαρό μετά τη διακοπή της συνεργασίας του, στον απόηχο των αντιδράσεων για όσα είχε πει στις 2 Οκτωβρίου σχετικά με την Εριέττα Μόλχο, την 23χρονη που έχασε τη ζωή της στα Τέμπη και της οποίας η σορός δεν εντοπίστηκε.

Ο υπουργός συνέδεσε την απουσία ευρύτερης κατακραυγής για την απόλυση με το ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι αριστερός. Προσωπικά, θεωρώ ότι έτσι παρακάμπτεται το ουσιώδες: η ευθύνη του δημόσιου λόγου όταν αφορά νεκρούς και οικογένειες θυμάτων. Το ερώτημα δεν είναι σε ποιο πολιτικό ράφι ανήκει ο ομιλητής, αλλά τι ακριβώς είπε.

Το ψηφιακό κράτος πήρε πάλι παράταση

Το «Σύζευξις ΙΙ», που ξεκίνησε το 2019 για την αναβάθμιση των τηλεπικοινωνιακών υποδομών του Δημοσίου, πήρε ένατη παράταση. Η ολοκλήρωση μετατίθεται πλέον για το τέλος του 2028. Αν τηρηθεί και αυτή η προθεσμία, θα έχει απαιτηθεί σχεδόν μία δεκαετία.

Δεν υποτιμώ τις δυσκολίες συντονισμού υπουργείων, σχολείων και αναδόχων. Αναρωτιέμαι, όμως, πότε η επαναλαμβανόμενη παράταση παύει να είναι τεχνική λεπτομέρεια και γίνεται ζήτημα διοίκησης. Διότι η ψηφιακή μετάβαση δεν γίνεται ταχύτερη επειδή η καθυστέρηση αποστέλλεται ηλεκτρονικά.

Κλείνω με μια σκέψη: στη δημόσια ζωή οι βεβαιότητες ανακαλούνται, τα ονόματα παραλείπονται και οι προθεσμίες μετακινούνται. Μόνο ο λογαριασμός βρίσκει πάντοτε τον σωστό παραλήπτη. Τον πολίτη, αν δεν το πήρατε χαμπάρι.