Η επιστολή που χαλάει τη λήθη γύρω από την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι η ταχύτητα με την οποία οι δημόσιες φιλίες μετατρέπονται σε αποστάσεις ασφαλείας εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει. Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ έφυγε από το διπλωματικό προσκήνιο, αλλά τα ερωτήματα δεν μάζεψαν βαλίτσες μαζί της. Στο μεταξύ, η Χαριλάου Τρικούπη έχει αριθμούς που δεν χαμογελούν, η Κουμουνδούρου ετοιμάζεται για δύσκολο Σάββατο και το Μαξίμου κοιτάζει προς τις Βρυξέλλες. Όχι αποκλειστικά για τις αναμνηστικές φωτογραφίες.

Η επιστολή δεν είναι αναμνηστική φωτογραφία

Κρατώ πρώτα το συγκεκριμένο: ο Γκρέγκορι Μικς, επικεφαλής της μειοψηφίας στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου, έχει στείλει επιστολή στον Μάρκο Ρούμπιο, θέτοντας ερωτήματα για τον Χρήστο Μαραφάτσο. Το ζήτημα είναι η παρουσία του σε επίσημες διπλωματικές συναντήσεις της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ενώ αμειβόταν ως λομπίστας εταιρείας.

Εδώ χρειάζεται ακρίβεια: η επιστολή θέτει ερωτήματα, δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη παρανομίας. Πολιτικά, όμως, είναι πολύ πιο δύσκολο να προσπεράσεις ένα θεσμικό αίτημα εξηγήσεων παρά μια δυσάρεστη φωτογραφία. Οι φωτογραφίες ξεχνιούνται· οι επιστολές έχουν παραλήπτη.

Ο Αργυρός και το κόστος της οικειότητας

Ο Κωνσταντίνος Αργυρός είχε αναλάβει ρόλο οικοδεσπότη στο ιδιωτικό πάρτι υποδοχής της Γκίλφοϊλ στο «Κέντρο Αθηνών», μία ημέρα μετά την άφιξή της στην Αθήνα. Περίπου 150 καλεσμένοι, υπουργοί, εφοπλιστές και επιχειρηματίες, συνέθεταν μια παρέα που μόνο χαμηλών τόνων δεν τη λες. Ακολούθησαν δημόσιες αναφορές στη φιλία τους και η σύνδεσή τους με την ειδική προβολή του ντοκιμαντέρ Melania.

Δεν θεωρώ ότι μια κοινωνική σχέση συνεπάγεται ευθύνη για τις πράξεις του άλλου. Θεωρώ, όμως, απολύτως αναμενόμενες τις ερωτήσεις όταν η οικειότητα έχει προηγουμένως προβληθεί δημόσια. Το ενδιαφέρον του κοινού δεν λειτουργεί με διακόπτη που τον κλείνει ο φωτογραφιζόμενος.

Το ουδέτερο έδαφος του Τσίπρα

Τον περασμένο Ιούνιο, ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποδέχθηκε την πρόσκληση για συνάντηση στην πρεσβευτική κατοικία και ζήτησε θεσμική συνάντηση σε ουδέτερο χώρο. Αυτή έγινε τελικά στη Μεγάλη Βρετάνια, με ατζέντα τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, τη Γάζα, τους πολέμους στην περιοχή και την ανάγκη σαφούς αμερικανικού μηνύματος προς την Τουρκία.

Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, προβάλλει την απουσία δικής του συνάντησης ως απόδειξη αποστάσεων. Εγώ βλέπω δύο διαφορετικές πολιτικές επιλογές: παρουσία με διαφωνίες και αποχή. Καμία δεν αξιολογείται σοβαρά μόνο από το αν υπάρχει κοινό φωτογραφικό στιγμιότυπο. Διαφορετικά, εξωτερική πολιτική θα έκαναν τα άλμπουμ.

Η συμπάθεια δεν είναι πρωθυπουργική εντολή

Στη χθεσινή δημοσκόπηση, ο Αλέξης Τσίπρας καταγράφει συμπάθεια 28,2%, ο Κυριάκος Μητσοτάκης 27,6% και ο Νίκος Ανδρουλάκης 18,1%. Στην καταλληλότητα για πρωθυπουργό, όμως, η εικόνα αλλάζει: 30,6% για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, 14,2% για τον Αλέξη Τσίπρα και 7,4% για τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Αν κατάλαβα καλά, όλοι μπορούν να βρουν έναν αριθμό για να πανηγυρίσουν, αρκεί να κρύψουν τους υπόλοιπους. Η ουσία είναι διπλή: ο πρωθυπουργός διατηρεί καθαρό προβάδισμα καταλληλότητας και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υστερεί αισθητά έναντι του Αλέξη Τσίπρα. Η συμπάθεια δεν δίνει εντολή διακυβέρνησης, αλλά η έλλειψή της δεν βοηθά ιδιαίτερα.

Πολιτικό Συμβούλιο σε παρατεταμένη αναμονή

Από τον Ιούνιο έχει να συνεδριάσει το Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ. Την ίδια ώρα, η θέση του Νίκου Ανδρουλάκη ότι «πρωθυπουργός θα είναι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος» ανοίγει ουσιαστική συζήτηση για τα ενδεχόμενα κυβερνητικών συνεργασιών.

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι η συλλογικότητα δεν δοκιμάζεται όταν όλοι συμφωνούν με μια αφίσα, αλλά όταν πρέπει να συζητήσουν μια δύσκολη πολιτική επιλογή. Αν τα εκλεγμένα όργανα μένουν εκτός συζήτησης, ποια ακριβώς λειτουργία επιτελούν; Διακοσμητική, αλλά με κομματική σφραγίδα;

Στο Αιγάλεω αναζητούν κάτι περισσότερο από νοσταλγία

Την Κυριακή, 18 Οκτωβρίου, ο Νίκος Ανδρουλάκης θα μιλήσει στο κλειστό γυμναστήριο του Αιγάλεω, στην εκδήλωση για την εκλογική νίκη του 1981. Η επιλογή έχει σαφή εκλογική λογική: στις ευρωεκλογές του 2024, το ΠΑΣΟΚ πήρε 10,05% στον Δυτικό Τομέα Β΄ Αθήνας, έναντι πανελλαδικού 12,79%.

Με μπακαλίστικα λόγια, υπάρχει έδαφος προς ανάκτηση σε μια περιοχή όπου το κόμμα ήταν κάποτε πανίσχυρο. Μόνο που άλλο η ιστορική μνήμη και άλλο η σημερινή εμπιστοσύνη. Ο κόσμος μπορεί να συγκινηθεί με το 1981· την κάλπη, όμως, θα την κρίνει με τα προβλήματα του 2026.

Η Κεραμέως προετοιμάζει το 2027

Η Ν. Κεραμέως είχε στις Βρυξέλλες συνάντηση προετοιμασίας της Ελληνικής Προεδρίας του δεύτερου εξαμήνου του 2027 με την Πρόεδρο της Κομισιόν και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Στην ατζέντα μπήκαν οι ποιοτικές θέσεις εργασίας και η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης για την αντιστοίχιση εργασιακών αναγκών και δεξιοτήτων.

Εγώ κρατώ τη διαφορά ανάμεσα στην τεχνική προετοιμασία και στο πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα ασκηθεί η Προεδρία. Το ευρωπαϊκό σκηνικό του 2027 μπορεί να είναι πολύ δυσκολότερο από έναν προγραμματισμό συναντήσεων. Και η τεχνητή νοημοσύνη, όσο χρήσιμη κι αν αποδειχθεί, δεν καταργεί την ανάγκη πραγματικής πολιτικής κρίσης.

Το δισεκατομμύριο δεν έγινε ακόμη επίδομα

Το ελληνικό επιτελείο επιδιώκει να εξασφαλίσει περιθώριο αξιοποίησης μέρους από το περίπου 1 δισ. ευρώ που εξοικονομήθηκε μέσω της ρήτρας ενεργειακής διαφυγής, ώστε να στηριχθούν οι πολίτες. Η προσπάθεια αναμένεται να επικεντρωθεί σε επαφές στο περιθώριο της Συνόδου, καθώς η κεντρική συζήτηση επιβαρύνεται από τη διαμάχη για τον προϋπολογισμό και τις ενεργειακές εξελίξεις.

Προσέχω τη λέξη «επιδιώκει». Δεν έχουμε εξασφαλισμένη έγκριση ούτε ανακοινωμένη διανομή χρημάτων. Τα τσακάλια του Μαξίμου μπορούν να κάνουν λογαριασμούς· οι πολίτες δικαιούνται να περιμένουν το αποτέλεσμα. Διότι το χρήμα που συζητείται δεν είναι ακόμη χρήμα που μπαίνει στην τσέπη.

Η διαφήμιση που δεν χρειάζεται κλικ

Η έρευνα που δημοσιοποιήθηκε χθες για τη Discover-Tech εξετάζει τη διευκόλυνση διανομής κατασκοπευτικού λογισμικού μέσω στοχευμένων διαφημίσεων, χωρίς να απαιτείται κλικ. Στο εταιρικό πλέγμα εμφανίζεται η Chaia Services Ltd, μέτοχος από το 2020 έως τον Μάρτιο του 2026, με διοικητική σύνδεση με τη Σάρα Χάμου. Εμφανίζεται επίσης ο Eric Banoun, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Discover-Tech και συνιδρυτής της Senpai Technologies.

Εδώ βάζω μια απαραίτητη κόκκινη γραμμή: οι εταιρικές διασυνδέσεις δεν αποδεικνύουν ότι η Intellexa ή η Σάρα Χάμου συμμετείχαν στις συγκεκριμένες επιθέσεις. Αναδεικνύουν, όμως, ένα πεδίο που απαιτεί έλεγχο. Απίθανα πράγματα, έτσι; Κάποτε προσέχαμε τι πατάμε· τώρα πρέπει να εξετάζουμε και τι απλώς εμφανίζεται στην οθόνη.

Το δύσκολο Σάββατο της Κουμουνδούρου

Αύριο, Σάββατο 17 Οκτωβρίου, συνεδριάζει η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Πολάκης αναμένεται να θέσει ζήτημα συνεδρίου και εσωκομματικών εκλογών για νέα ηγεσία, με δική του υποψηφιότητα. Ο Παππάς και η Ρένα Δούρου εμφανίζονται σε διαφορετική γραμμή, ενώ στο τραπέζι βρίσκεται η ανάληψη προεκλογικού ρόλου από τον Πολάκη.

Δεν προεξοφλώ την έκβαση. Η πολιτική διαφορά, πάντως, είναι καθαρή: άλλο να ζητάς την ηγεσία και άλλο να σου προτείνουν τη διεύθυνση της προεκλογικής προσπάθειας. Απομένει να φανεί αν η συνεδρίαση θα παραγάγει συμφωνία ή απλώς λεπτομερέστερη καταγραφή της διαφωνίας.

Και κάπως έτσι κλείνει η εβδομάδα: άλλοι ζητούν εξηγήσεις, άλλοι αποστάσεις και άλλοι συνεδριάσεις. Δεν σας κρύβω ότι, στην ελληνική πολιτική, το πιο δυσεύρετο αγαθό παραμένει η συνέπεια — ιδίως όταν αλλάζει ο φωτισμός και τελειώνουν οι φωτογραφίες.