Το δείπνο της Κίμπερλι που αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς στην Αθήνα

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι με εντυπωσιάζει η ταχύτητα με την οποία μια πολιτική φωτογραφία μετατρέπεται από παράσημο σε υπηρεσιακή αγγαρεία. Η υπόθεση της Κίμπερλι έχει ακριβώς αυτή τη γεύση: ένα δείπνο με βαριές καταγγελίες, ξαφνικές αποστάσεις και μια πρεσβεία που πρέπει να συνεχίσει τη δουλειά της. Παρακάτω έχουμε τη Ντόρα στις ΗΠΑ, τις ενεργειακές αγωνίες στις Βρυξέλλες, τις πωλήσεις του CVC, την καταγγελία του Πάνου Ρούτσι και τους κομματικούς χωρισμούς που σκοντάφτουν στις έδρες. Γιατί στην πολιτική όλα αλλάζουν, εκτός από την αγάπη για την καρέκλα.

Το δείπνο και η βαριά κουβέντα

Αρχίζω από το πιο ευαίσθητο: την περιγραφή ενός επεισοδίου στην πρεσβευτική κατοικία, περίπου έναν μήνα πριν. Στο τραπέζι βρίσκονταν ο Σταύρος Παπασταύρου, ο Κυρανάκης, Έλληνες και Αμερικανοί στρατιωτικοί και στελέχη της αμερικανικής διπλωματίας. Η μαρτυρία που έχει γίνει γνωστή αποδίδει στην Κίμπερλι αναφορά σε δυνατότητα ανατροπής κυβερνήσεων, με αφορμή συζήτηση για τη Ρουμανία και την προώθηση του αμερικανικού LNG μέσω του Κάθετου Διαδρόμου.

Προσέχω τις λέξεις: πρόκειται για μαρτυρία, όχι για επιβεβαιωμένο πρακτικό. Στην ίδια περιγραφή, ο Σταύρος Παπασταύρου αντέδρασε ξεκαθαρίζοντας ότι τέτοια πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα. Αν κατάλαβα καλά το πολιτικό βάρος της υπόθεσης, το ερώτημα δεν είναι ποιος χάλασε την ατμόσφαιρα του δείπνου. Είναι τι ακριβώς ειπώθηκε, ποιοι το άκουσαν και αν υπήρξε θεσμική συνέχεια. Τα χαμόγελα των δεξιώσεων δεν αποτελούν διπλωματική απάντηση.

Η φωτογραφία έγινε υποχρέωση

Έμαθα τις διευκρινίσεις του Γιάννη Λοβέρδου και κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι πόσο δύσκολη δουλειά είναι τελικά η φωτογράφιση. Ο υφυπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι δεν ανήκε σε όσους στριμώχνονταν για φωτογραφία με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και συνέδεσε τη δική του παρουσία δίπλα της με τις αρμοδιότητές του. Είχε, πάντως, βρεθεί και στη χριστουγεννιάτικη δεξίωση στην πρεσβευτική κατοικία.

Παράλληλα, οι Μαρινάκης, Χατζηδάκης, Γεωργιάδης και Μηταράκης μεταφέρουν τη συζήτηση στην απόφαση της Ουάσιγκτον και στο υψηλό επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Σωστό ότι η Αθήνα δεν επιλέγει τον Αμερικανό πρέσβη. Αυτό, όμως, δεν απαντά αυτομάτως στα ερωτήματα για τις επαφές και τη στάση Ελλήνων αξιωματούχων. Άλλο η διπλωματική αρμοδιότητα, άλλο η πολιτική λογοδοσία. Απίθανα πράγματα, έτσι;

Η Ντόρα και το αμερικανικό κλίμα

Η Ντόρα Μπακογιάννη βρίσκεται στις ΗΠΑ και συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με τον Τζον Κατσιματίδη, επιχειρηματία με πρόσβαση στον Λευκό Οίκο. Μαζί της ήταν ο Ισίδωρος Κούβελος, πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, και το γνωστό αντικείμενο της συζήτησης ήταν η στήριξη της ελληνικής Ολυμπιακής ομάδας ενόψει του 2028.

Δεν θα σας παρουσιάσω ως πληροφορία κάτι που αποτελεί εύλογη εκτίμηση: δεν γνωρίζουμε αν συζητήθηκε η υπόθεση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Πολιτικά, πάντως, μια πρώην υπουργός Εξωτερικών που βρίσκεται εκεί αυτές τις ημέρες μπορεί να αποκτήσει χρήσιμη εικόνα για το κλίμα. Το ενδιαφέρον για το Μαξίμου είναι τι θα έχει να μεταφέρει όταν επιστρέψει. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι το 2028· οι διπλωματικές εκκρεμότητες δεν περιμένουν τόσο.

Ο Χακ αναλαμβάνει τη συνέχεια

Από όσα έμαθα για το σημερινό πρόγραμμα, ο Τζος Χακ συνοδεύει τον Ρικ Σκοτ στις επαφές του στην Αθήνα. Ο γερουσιαστής από τη Φλόριντα έφθασε χθες και έχει προγραμματισμένες συναντήσεις με τον Γεραπετρίτη στις 12:00, με τον Σταύρο Παπασταύρου αργότερα και με τον Κωστή Χατζηδάκη στις 18:30, στο Μέγαρο Μποδοσάκη.

Το αν θα οριστεί σύντομα νέος πρέσβης παραμένει ανοιχτό. Οι εκτιμήσεις για μακρά παραμονή του προσωρινού σχήματος δεν είναι απόφαση της Ουάσιγκτον. Εγώ κρατώ το πρακτικό: η διπλωματία συνεχίζεται, οι ενεργειακές και αμυντικές υποθέσεις επίσης. Το προσωρινό, βέβαια, έχει συχνά μεγαλύτερη αντοχή από τις βεβαιότητες των πολιτικών σαλονιών.

Βρυξέλλες με τον λογαριασμό στο χέρι

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ταξίδεψε χθες στις Βρυξέλλες μετά την παρουσία του στην επένδυση της Metlen και του Ομίλου Καράτζη στο Κιλελέρ. Στη σημερινή ευρωπαϊκή συζήτηση επιδιώκει μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία, ώστε η στήριξη να μην περιορίζεται σε ενεργειακές υποδομές, αλλά να μπορεί να περιλάβει και άμεση ενίσχυση της κατανάλωσης.

Δεν σας κρύβω ότι εδώ τελειώνουν τα ωραία λόγια και αρχίζει η δύσκολη αριθμητική. Η ελληνική πλευρά θέτει επίσης τη βιομηχανία και τη ναυτιλία στο επίκεντρο, ζητώντας πράσινη μετάβαση χωρίς δυσανάλογη επιβάρυνση της ανταγωνιστικότητας και των μεταφορών. Το ζητούμενο δεν είναι να γυρίσει ο πρωθυπουργός με μια καλή φωτογραφία από τη Σύνοδο. Είναι να γυρίσει με περιθώριο που θα φανεί στον λογαριασμό.

Το CVC μετρά τις εξόδους

Η χθεσινή συμφωνία πώλησης του 100% της Evergood στην καναδική Recipe του Prem Watsa προστίθεται στην πορεία αποεπένδυσης του CVC, του οποίου στην Ελλάδα ηγείται ο Άλεξ Φωτακίδης. Έχουν προηγηθεί η Εθνική Ασφαλιστική, ο Μπάρμπα Στάθης, η Δωδώνη και η μερική αποεπένδυση στην HHG, ενώ το 2026 περιλαμβάνει συμφωνίες για τη Skroutz και την D-Marin.

Με μπακαλίστικα λόγια, το fund δεν ήρθε για να μείνει συναισθηματικά δεμένο με το ελληνικό τοπίο. Ήρθε για αποδόσεις και τώρα πραγματοποιεί εξόδους. Διατηρεί παρουσία στη ΔΕΗ με 17,17%, στην HHG, στη ΔΕΛΤΑ και στην Ελληνική Ζύμη. Το τίμημα της Evergood δεν ανακοινώθηκε, συνεπώς δεν μετατρέπω τις εκτιμήσεις σε ταμειακή απόδειξη. Όταν ρέει χρήμα, η ακρίβεια έχει μεγαλύτερη αξία από τον ενθουσιασμό.

Η ΔΕΛΤΑ τραβά τα βλέμματα

Μετά την Evergood, το ενδιαφέρον της αγοράς στρέφεται στη ΔΕΛΤΑ. Στο κάδρο των πιθανών διεκδικητών εμφανίζονται η Όλυμπος των αδελφών Σαράντη και η ΜΕΒΓΑΛ, στην οποία συμμετέχει και ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος μέσω του ομίλου Bespoke. Αυτό που έμαθα για το επόμενο βήμα παραμένει σε επίπεδο επιχειρηματικού ενδιαφέροντος, όχι κλεισμένη συναλλαγή.

Η διάκριση έχει σημασία: άλλο να θέλεις μια εταιρεία, άλλο να συμφωνήσεις στο τίμημα και άλλο να εξασφαλίσεις χρηματοδότηση. Ο Άλεξ Φωτακίδης δεν εμφανίζεται να βιάζεται. Εγώ, πάντως, θα παρακολουθούσα και τη συγκέντρωση της αγοράς, όχι μόνο το ποιος θα κερδίσει το επόμενο deal. Γιατί το γάλα δεν αγοράζεται αποκλειστικά από επενδυτικές επιτροπές.

Η καταγγελία Ρούτσι απαιτεί έλεγχο

Ο Πάνος Ρούτσι κατήγγειλε στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας απόπειρα χρηματισμού του, με σκοπό να σταματήσει να ασχολείται με την υπόθεση των Τεμπών και να πάψει να τον εκπροσωπεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Περιέγραψε επικοινωνία από αριθμό του εξωτερικού, συνάντηση μέσα σε τζιπ με φιμέ τζάμια και, επιπλέον, παρακολούθηση του ίδιου και του γιου του.

Δεν σας κρύβω ότι εδώ έχω ένα βάρος πολύ διαφορετικό από τα παραπολιτικά των δεξιώσεων. Πρόκειται για σοβαρές καταγγελίες που χρειάζονται διερεύνηση, όχι για αποδεδειγμένα περιστατικά ούτε για αφορμή να υποδείξει κανείς ενόχους χωρίς στοιχεία. Το καθαρό ερώτημα είναι ποια διαδικασία ελέγχου θα ακολουθηθεί. Η θεσμική σοβαρότητα κρίνεται στην έρευνα, όχι στην ένταση των δηλώσεων.

Χωρισμός χωρίς παράδοση κλειδιών

Στην Κουμουνδούρου το τελεσίγραφο προς ανεξάρτητους βουλευτές για επιστροφή των εδρών εξέπνευσε χθες χωρίς παράδοση. Ο Αλέξης Τσίπρας πιέζει επίσης όσους θέλουν να ενταχθούν στο νέο του κόμμα να ξεκαθαρίσουν εγκαίρως τη στάση τους. Στο τραπέζι βρίσκεται η πολιτική και ηθική δέσμευση που είχαν υπογράψει οι υποψήφιοι πριν από τις εκλογές του 2023.

Αν κατάλαβα καλά, όλοι συμφωνούν στην αξία των δεσμεύσεων, αλλά διαφωνούν στην ημερομηνία εφαρμογής τους. Το ζήτημα είναι πολιτικό, όχι αυτόματη νομική υποχρέωση παράδοσης της έδρας. Και ο Κώστας Ζαχαριάδης δέχεται πίεση να αποχωρήσει από την ηγεσία της «Ανοιχτής Πόλης», μετά τη νέα κομματική του επιλογή, ενώ διατηρεί τη συνεργασία με τον Χάρη Δούκα. Οι χωρισμοί γίνονται ευκολότεροι όταν δεν υπάρχουν καρέκλες προς διανομή.

Τα ρέματα και η απευθείας ανάθεση

Κλείνω τα θέματα με κάτι λιγότερο φωτογενές και περισσότερο χρήσιμο ενόψει χειμώνα. Το υπουργείο του Παπαστεργίου διέθεσε 55.800 ευρώ με ΦΠΑ, μέσω απευθείας ανάθεσης στην Anadelta Technologies ΙΚΕ, για δεκάμηνη καταγραφή και παρακολούθηση έργων καθαρισμού ρεμάτων. Η εταιρεία ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 2024 και είχε κύκλο εργασιών 50.000 ευρώ το 2024 και 175.000 ευρώ το 2025.

Οι αριθμοί αυτοί δεν αποδεικνύουν παρατυπία ούτε ανεπάρκεια. Δημιουργούν, όμως, εύλογη ανάγκη να είναι καθαρά τα παραδοτέα, η επιλογή του αναδόχου και ο τρόπος αξιολόγησης του αποτελέσματος. Εγώ θέλω να ξέρω τι θα παρακολουθείται, τι θα εντοπίζεται εγκαίρως και ποιος θα ενεργεί όταν εμφανίζεται κίνδυνος. Γιατί τα ρέματα δεν συγκινούνται από μια υπογεγραμμένη σύμβαση.

Και κάπου εδώ σας αφήνω με τη σημερινή διαπίστωση: στην Αθήνα η μνήμη αποδεικνύεται εξαιρετικά ευέλικτη, οι πολιτικές δεσμεύσεις παίρνουν παρατάσεις και οι φωτογραφίες αποκτούν ξαφνικά υπηρεσιακό χαρακτήρα. Μόνο ο λογαριασμός έρχεται χωρίς να ζητήσει διευκρινίσεις.