Ουκρανία: Το Κίεβο ζει εφιάλτη με παιδιά στους διαδρόμους και αδιάκοπους βομβαρδισμούς – Μια πόλη στα όριά της

Στις 3:11 τα ξημερώματα της Παρασκευής σήμανε ξανά συναγερμός για αεροπορική επίθεση στο Κίεβο. Μόλις τρία λεπτά μετά, οι πρώτοι ρωσικοί πύραυλοι έπληξαν την πρωτεύουσα της Ουκρανίας. Σε σύντομο διάστημα ακούστηκαν σχεδόν δέκα δυνατές εκρήξεις, με τις οικογένειες να σηκώνονται από τα κρεβάτια και να βρίσκουν καταφύγιο στους διαδρόμους των σπιτιών τους. Για εκατομμύρια Ουκρανούς, σχεδόν πέντε χρόνια από την έναρξη της ρωσικής εισβολής, ο πόλεμος έχει γίνει μέρος της καθημερινής ζωής και συνοδεύεται από φόβο, εξάντληση και αβεβαιότητα, αντί να αποτελεί πια μια έκτακτη συνθήκη.

Η εκτενής δημοσιογραφική έρευνα των New York Times καταγράφει τη σημερινή καθημερινότητα στο Κίεβο, όπου οι ρωσικές επιδρομές εντείνονται και χτυπούν σπίτια, μέσα μεταφοράς και ενεργειακές εγκαταστάσεις.

Για να αποτυπώσει τη ζωή στην ουκρανική πρωτεύουσα, η αμερικανική εφημερίδα παρακολούθησε κατοίκους της επί μία Τετάρτη. Με βάση τα δεδομένα του πολέμου, εκείνη η ημέρα χαρακτηρίστηκε σχετικά συνηθισμένη.

Παρά τον χαρακτηρισμό αυτό, σε ένα 24ωρο ο συναγερμός ήχησε επτά φορές. Το Κίεβο βρισκόταν σε επιφυλακή για περίπου δέκα ώρες και τριάντα λεπτά, ενώ έξι άνθρωποι σκοτώθηκαν και ολόκληρες περιοχές έμειναν χωρίς ρεύμα και νερό.

Οι αριθμοί αντιστοιχούν σε οικογένειες που προσπαθούν να αναθρέψουν τα παιδιά τους, σε ηλικιωμένους που διστάζουν να βγουν από τα σπίτια τους και σε εργαζόμενους που κάθε μέρα σταθμίζουν αν πρέπει να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να φτάσουν στη δουλειά.

«Θεέ μου, βοήθησέ μας» – Παιδιά κοιμούνται στους διαδρόμους για να προστατευτούν από τους πυραύλους

Όταν οι εκρήξεις τους ξύπνησαν μέσα στη νύχτα, ο Νικίτα Χόρσκι και η σύζυγός του, Αλόνα Χόρσκα, έκαναν όσα έχουν πλέον καθιερωθεί ως οικογενειακή ρουτίνα, όπως περιγράφουν οι New York Times.

Ο πατέρας πήρε στην αγκαλιά του τα δύο παιδιά, ενώ η μητέρα ετοίμασε πρόχειρα στρώματα στον διάδρομο του διαμερίσματος για να κοιμηθούν.

Το ζευγάρι μένει σε πολυκατοικία 16 ορόφων που δεν διαθέτει καταφύγιο. Επειδή γνωρίζουν ότι δύο τοίχοι προστατεύουν περισσότερο από έναν εξωτερικό, οι γονείς χρησιμοποιούν τον διάδρομο ως αυτοσχέδιο σημείο προφύλαξης.

Ο δεκάχρονος Μαρκ ξάπλωσε σε ένα λεπτό στρώμα, αγκαλιάζοντας τη λούτρινη χήνα που αγαπά. Κοντά του βρισκόταν ένα μαξιλάρι σε σχήμα χαμογελαστού, πράσινου τέρατος.

«Θεέ μου, βοήθησέ μας», σκέφτηκε, όπως λέει ότι κάνει κάθε φορά που ακούγεται έκρηξη.

Η πεντάχρονη αδελφή του, Αρίνα, κοιμήθηκε σε φουσκωτό στρώμα με σεντόνια που είχαν σχέδια με λαγουδάκια και σκαντζόχοιρους. Παρά τον φόβο, η οικογένεια ξανακοιμήθηκε, ώσπου άρχισε νέα σειρά πυραυλικών πληγμάτων.

Δύο πύραυλοι χτύπησαν σε μικρή απόσταση από την πολυκατοικία και ένα από τα πλήγματα σκότωσε δύο φύλακες ασφαλείας.

Ο Μαρκ πετάχτηκε από τον ύπνο όταν άκουσε τα τζάμια να σπάνε έξω από το σπίτι. Ξανακοιμήθηκε, ωστόσο, λίγο αργότερα. Το πρωί, μαζί με την αδελφή του, ετοιμάστηκε για το σχολείο.

«Φυσικά και επηρεάζει την ψυχική μου κατάσταση και τα νεύρα μου. Πρέπει να βρίσκω τρόπους να ηρεμώ τον εαυτό μου», είπε το δεκάχρονο αγόρι.

Η Ρωσία επιδιώκει να κάνει το Κίεβο ακατοίκητο

Όπως αναφέρει η ανάλυση των New York Times, η στρατηγική της Ρωσίας έχει γίνει ακόμη πιο επιθετική: η Μόσχα επιχειρεί να κάνει την ουκρανική πρωτεύουσα ολοένα δυσκολότερη για όσους ζουν εκεί.

Καθώς ο πόλεμος μπαίνει στον πέμπτο χρόνο του, οι ρωσικές επιθέσεις δεν περιορίζονται πλέον στις νυχτερινές ώρες.

Οι επιδρομές με πυραύλους και drones συνεχίζονται στο Κίεβο όλες τις ώρες της ημέρας, επηρεάζοντας διαρκώς την εργασία, τη λειτουργία των σχολείων και την καθημερινότητα.

Από τον Αύγουστο, η Ρωσία επιστρατεύει σε αυξανόμενο βαθμό μη επανδρωμένα αεροσκάφη με τζετ κινητήρες, που φτάνουν ταχύτητα έως 600 χιλιόμετρα την ώρα. Εμφανίζονται με ελάχιστη προειδοποίηση και η ουκρανική αεράμυνα δεν έχει κατορθώσει ακόμη να βρει έναν σταθερά αποτελεσματικό τρόπο για να τα αναχαιτίζει.

Παράλληλα, η Μόσχα έχει απειλήσει πως θα χτυπήσει τις υποδομές ηλεκτροδότησης, θέρμανσης και ύδρευσης του Κιέβου τον χειμώνα.

Τον Οκτώβριο, οι ρωσικές δυνάμεις άρχισαν να βάζουν στο στόχαστρο και γέφυρες πάνω από τον ποταμό Δνείπερο, που χωρίζει την πρωτεύουσα σε ανατολικό και δυτικό τμήμα. Τα ενοίκια είναι κατά κανόνα χαμηλότερα στα ανατολικά, ενώ πολλές θέσεις εργασίας βρίσκονται στη δυτική πλευρά.

Αν οι γέφυρες καταστραφούν ή πάψουν να λειτουργούν, οι κάτοικοι θα δυσκολευτούν δραματικά να μετακινούνται.

Πριν κοιμηθούν, οι κάτοικοι πρέπει να επιλέξουν: κρεβάτι, διάδρομος ή υπόγειο καταφύγιο;

Οι άνθρωποι στο Κίεβο βρίσκονται πλέον μπροστά σε επιλογές που, σε καιρό ειρήνης, θα φαίνονταν αδιανόητες: ποιο σημείο προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια για ύπνο;

Να μείνουν στο κρεβάτι τους, να στρώσουν ένα στρώμα στον διάδρομο, να κοιμηθούν στο αυτοκίνητο μέσα σε υπόγειο πάρκινγκ ή να καταφύγουν σε σκηνή στον σταθμό του μετρό;

Δεν υπάρχει λύση που να εξασφαλίζει πλήρη προστασία. Οι αλλεπάλληλοι συναγερμοί κάνουν ακόμη και τις αγορές μια κουραστική υπόθεση: πολλά μεγάλα καταστήματα ζητούν από τους πελάτες να φύγουν μόλις ακουστούν οι σειρήνες.

Τα μαθήματα στα σχολεία διακόπτονται ξανά και ξανά, με τους μαθητές να οδηγούνται στα υπόγεια καταφύγια. Η καθημερινότητα εξακολουθεί, όμως κάθε δραστηριότητα καθορίζεται από το ενδεχόμενο να ηχήσει πάλι ο συναγερμός.

Το σχολείο που μετατρέπεται σε γυμναστήριο και τα παιδιά που παίζουν τον πόλεμο

Ο δεκάχρονος Μαρκ πηγαίνει σε σχολείο όπου στο υπόγειο στεγάζεται σχολή πολεμικών τεχνών, το Shogun Fight Club. Με το άκουσμα των σειρήνων, οι μαθητές κατεβαίνουν εκεί για να προφυλαχθούν.

Στο υπόγειο υπάρχουν σάκοι πυγμαχίας, στρώματα πάλης και τοίχοι από τσιμέντο, όχι όμως θρανία ή καρέκλες. Έτσι, όσο βρίσκονται εκεί, τα παιδιά δεν έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν τα μαθήματα με κανονικό τρόπο.

Καθώς ο χώρος του καταφυγίου δεν χωρά όλους τους μαθητές, το σχολείο έχει χωρίσει τη λειτουργία του σε πρωινά και απογευματινά τμήματα. Ο Μαρκ ξεκινά στις 8:30 και τελειώνει το μεσημέρι, αν και κάποιες μέρες περνά σχεδόν όλο το ωράριο του σχολείου στο υπόγειο.

Μέσω εφαρμογών στα κινητά τους, τα παιδιά παρακολουθούν τις κινήσεις των ρωσικών drones.

Κάποια παιδιά, πάλι, φτιάχνουν παιχνίδια που αντανακλούν την καθημερινή βία που ζουν. Σε ένα τέτοιο παιχνίδι, αγόρια παριστάνουν τους Ουκρανούς στρατολόγους, κυνηγούν τους συμμαθητές τους και τους ρίχνουν στα στρώματα πάλης, για να τους «στείλουν» σε φανταστικά μέτωπα.

Σε άλλο παιχνίδι, τα παιδιά εκτοξεύουν χάρτινα αεροπλανάκια και αυτοσχέδια drones από χαρτί προς την εικόνα ενός κτιρίου που έχουν ζωγραφίσει στον τοίχο.

Στο σχέδιο, το κτίριο τυλίγεται στις φλόγες και άνθρωποι στα παράθυρα έχουν σηκώσει τα χέρια τους, ζητώντας βοήθεια. Την Τετάρτη που κατέγραψαν οι New York Times, η τάξη του Μαρκ μπόρεσε να ολοκληρώσει τα μαθηματικά.

Έπειτα, τα παιδιά είχαν αγγλικά και έμαθαν πώς λέγονται τα δωμάτια ενός σπιτιού. Στις 9:48 το πρωί, ενώ εξασκούνταν στη λέξη «bedroom», ακούστηκε και πάλι συναγερμός.

Μερικοί μαθητές χάρηκαν, όμως αμέσως μετά όλοι πήραν τις τσάντες τους και κατευθύνθηκαν στο υπόγειο.

«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό το απανθρακωμένο σώμα είναι ο άνδρας μου»

Ανάμεσα στις πιο τραγικές ιστορίες της καταγραφής είναι εκείνη του 66χρονου Ανατόλι Καβουνένκο, που δούλευε ως φύλακας ασφαλείας.

Σηκώθηκε πριν ξημερώσει για να αναλάβει την πρωινή βάρδια του. Αν και είχε σημάνει συναγερμός για αεροπορική επίθεση, αποφάσισε να πάει στη δουλειά, που ήταν κοντά στο σπίτι του.

Πριν φύγει, η σύζυγός του, Αντονίνα, του ετοίμασε το μεσημεριανό του: μελιτζάνες με σκόρδο και ψωμάκια με γέμιση μανιταριών. Ο Ανατόλι πήρε μαζί του το φαγητό και αναχώρησε.

Στις 5:12 τα ξημερώματα, η πόλη δέχθηκε το δεύτερο κύμα ρωσικών βαλλιστικών πυραύλων. Η 64χρονη Αντονίνα άκουσε μια εκκωφαντική έκρηξη και επιχείρησε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον άνδρα της.

Το τηλέφωνο καλούσε χωρίς απάντηση. Στις 7:05 το πρωί, όταν έληξε ο συναγερμός, οι κάτοικοι βγήκαν στους δρόμους, όπου η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη πυκνό, αποπνικτικό καπνό.

Πύραυλος είχε πυροδοτήσει φωτιά σε πάρκινγκ στα ανατολικά της πόλης.

Η Αντονίνα έσπευσε στο σημείο με το σκούρο πράσινο βελούδινο παντελόνι της πιτζάμας της και ένα ελαφρύ μαύρο παλτό ακόμη φορεμένα.

Εκεί, οι πυροσβέστες τής είπαν ότι ο σύζυγός της ήταν μία από τις δύο απανθρακωμένες σορούς στο έδαφος.

«Το μυαλό μου δεν μπορεί να δεχτεί ότι αυτό το μαύρο κομμάτι κάρβουνο είναι ο Τόλικ μου», είπε, χρησιμοποιώντας το χαϊδευτικό του όνομα.

Έβαλε το χέρι στην καρδιά της, εισέπνευσε βαθιά και ρώτησε: «Σας παρακαλώ, βοηθήστε με. Πώς μπορώ να μάθω αν είναι πραγματικά εκείνος;»

Μητέρα και νεογέννητο κάτω από τον ήχο των σειρήνων

Μερικές ώρες μετά, γύρω στη μία το μεσημέρι, η 40χρονη Οξάνα Στελμάστσουκ βγήκε για έναν σύντομο περίπατο μαζί με τη νεογέννητη κόρη της, Σοφία.

Ο καπνός άρχισε να υποχωρεί και ο ουρανός έδειχνε για λίγο καθαρότερος. Καθώς διέσχιζε τη γειτονιά, η Οξάνα παρατήρησε μια πολυκατοικία που είχε χτυπηθεί από ρωσικό πλήγμα.

Στο κατεστραμμένο κτίριο εξακολουθούσαν να κρέμονται κομμάτια από τα πλαίσια των παραθύρων.

Η Σοφία γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 2026, τη στιγμή που ρωσικά drones χτυπούσαν ένα κτίριο δίπλα στο μαιευτήριο.

Από τα πρώτα λεπτά της ζωής της, ο πόλεμος ήταν παρών. Η μητέρα της κάθισε σε παγκάκι παιδικής χαράς για να ταΐσει το μωρό.

«Όλες οι παιδικές χαρές στην περιοχή μας είναι πλέον άδειες», ανέφερε. Στις 13:24 ακούστηκε και πάλι ο συναγερμός.

Η Οξάνα έβγαλε αμέσως το κινητό για να δει τι κατευθυνόταν προς την πόλη. Σύμφωνα με την εφαρμογή, επρόκειτο για ένα drone, το οποίο βρισκόταν ακόμη στα περίχωρα του Κιέβου.

«Είναι ακόμη μακριά, κοριτσάκι μου», καθησύχασε το μωρό της.

Ακόμη και τα McDonald’s εκκενώνονται – «Τι φυσιολογικό υπάρχει σε όλο αυτό;»

Ακόμη και οι καθημερινές συνήθειες επηρεάζονται από την ανασφάλεια. Στη Λουκιανίβκα, ρωσικές επιθέσεις έχουν πλήξει τουλάχιστον εννέα φορές ένα κατάστημα McDonald’s.

Οι διαδοχικοί βομβαρδισμοί έχουν περιορίσει σημαντικά τις επιλογές του μενού, που πλέον αποτελείται κυρίως από χάμπουργκερ και τηγανητές πατάτες.

Coca-Cola δεν υπάρχει πλέον. Στις 15:29, οι σειρήνες άρχισαν ξανά να ηχούν.

Με τον συναγερμό, εργαζόμενοι και πελάτες βγήκαν από το κατάστημα και κατευθύνθηκαν στον κοντινό σταθμό του μετρό.

Καθώς έφευγαν, κάποιοι πελάτες προσπαθούσαν να φάνε γρήγορα τις πατάτες τους. Ο συναγερμός σταμάτησε 17 λεπτά αργότερα και οι εργαζόμενοι γύρισαν στο εστιατόριο.

Σε μικρή απόσταση, άνθρωποι περίμεναν το τραμ όταν ήχησε νέος συναγερμός.

Ο 52χρονος Χεόρχι Βασίλιεφ εργάζεται στις κατασκευές και καθημερινά μετακινείται σε διαφορετικά σημεία του Κιέβου. Μιλώντας για την εξάντλησή του, είπε: «Είμαστε απλώς τόσο κουρασμένοι από όλα αυτά».

Μια μακρινή έκρηξη, από πλήγμα drone, ακούστηκε εκείνη την ώρα. Ο άνδρας αναστέναξε και αναρωτήθηκε: «Τι μπορείς να θεωρήσεις φυσιολογικό σε όλο αυτό; Είναι φυσιολογικό αυτό; Είναι φυσιολογικός ο πόλεμος;»

Πολυκατοικίες τυλίγονται στις φλόγες – Νεκροί από drones και συντρίμμια

Οι ρωσικές επιθέσεις δεν σταμάτησαν τις επόμενες ώρες. Drone προκάλεσε φωτιά σε πενταώροφη πολυκατοικία σοβιετικής εποχής, στη δυτική πλευρά του Δνείπερου, όπου κατοικούσαν κυρίως συνταξιούχοι.

Ένα απανθρακωμένο τμήμα μπαλκονιού κρεμόταν από κοντινό δέντρο, ενώ πυροσβέστες έφτασαν στο σημείο για να σβήσουν τη φωτιά.

Η 68χρονη Ίνα Σάντοβα κατοικεί στο διπλανό κτίριο και βρισκόταν στην κουζίνα της όταν το σπίτι της τραντάχτηκε από την έκρηξη. Στην πολυκατοικία όπου μένει δεν υπάρχει καταφύγιο.

«Το διπλανό κτίριο έχει υπόγειο, αλλά ένα τέτοιο υπόγειο μοιάζει περισσότερο με ομαδικό τάφο παρά με καταφύγιο», είπε.

Στη δυτική πλευρά του Κιέβου, συντρίμμια από αναχαίτιση drone έπεσαν σε σταθμευμένο αυτοκίνητο, σκοτώνοντας δύο ανθρώπους.

Άλλοι δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν στα ανατολικά, όταν ρωσικό drone χτύπησε πολυκατοικία 12 ορόφων, περίπου 14 χιλιόμετρα βόρεια από την κατοικία της οικογένειας Χόρσκι.

Τα αλλεπάλληλα πλήγματα έχουν προκαλέσει ζημιές σε χιλιάδες κτίρια στο Κίεβο.

Διακοπές σε ρεύμα, νερό και συγκοινωνίες – Το Κίεβο στο σκοτάδι

Με τις ρωσικές επιθέσεις να συνεχίζονται, μεγάλο τμήμα του Κιέβου έμεινε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Σε αρκετές περιοχές σταμάτησε και η παροχή νερού.

Στη δυτική πλευρά της πόλης διακόπηκε η λειτουργία τραμ, τρόλεϊ και ορισμένων τμημάτων του μετρό. Στα ανατολικά, το σκοτάδι απλώθηκε σταδιακά σε ολόκληρη συνοικία με πολυώροφα κτίρια.

Καθώς η ηλεκτροδότηση κοβόταν διαδοχικά σε κτίρια, τα φώτα έσβηναν σταδιακά το ένα μετά το άλλο.

Η ανάλυση των New York Times επισημαίνει ότι οι ρωσικές επιθέσεις πλήττουν όχι μόνο τη σωματική ασφάλεια των κατοίκων, αλλά και την ικανότητά τους να ζουν και να εργάζονται στην πρωτεύουσα.

Τα προηγούμενα χρόνια, οι κάτοικοι είχαν εξοικειωθεί με μεγάλες πυραυλικές επιθέσεις κάθε επτά έως δέκα ημέρες.

Σήμερα, ο κίνδυνος είναι σχεδόν συνεχής. Το Κίεβο, που παλαιότερα είχε έντονη νυχτερινή ζωή, μουσικές εκδηλώσεις, πάρτι και πολυσύχναστους δρόμους, έχει χάσει μεγάλο κομμάτι της ζωντάνιας του.

Η καθημερινή ζωή έχει γίνει σκοτεινότερη, πιο εξαντλητική και πολύ πιο απρόβλεπτη.

«Αγαπώ το Κίεβο» – Η δύσκολη επιλογή της φυγής ή της παραμονής

Ο 36χρονος Νικίτα Χόρσκι είναι πατέρας του Μαρκ και της Αρίνα και έχει επιχείρηση σχεδιασμού ενδυμάτων για μοτοσικλετιστές. Παρά τον κίνδυνο, συνεχίζει να πηγαίνει με τη μοτοσικλέτα στο γραφείο του, στη Λουκιανίβκα.

Από τα παράθυρα του γραφείου του διακρίνονται δύο κτίρια που είχαν χτυπηθεί από drones την προηγούμενη εβδομάδα.

Σε ένα από αυτά έφτασαν φορτηγά μετακόμισης, καθώς κάποιοι ένοικοι επέλεξαν να φύγουν από την περιοχή. Ο ίδιος έχει σκεφτεί επανειλημμένα να αποχωρήσει.

«Μερικές φορές σκέφτομαι ότι το Κίεβο υποφέρει ακόμη περισσότερο από τις πόλεις που βρίσκονται κοντά στη Ρωσία», ανέφερε.

«Αυτή τη στιγμή είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή: να φύγεις ή να μείνεις. Γιατί, στην πραγματικότητα, αγαπώ το Κίεβο».

Η αμφιταλάντευσή του αποτυπώνει όσα αντιμετωπίζουν καθημερινά χιλιάδες κάτοικοι της πόλης.

Να μείνουν στα σπίτια τους, δίπλα στην εργασία, στους συγγενείς και στις αναμνήσεις τους ή να φύγουν από την πρωτεύουσα για να αναζητήσουν μεγαλύτερη ασφάλεια;

Μια «καλή μέρα» στο Κίεβο με έξι νεκρούς, επτά συναγερμούς και παιδιά ξανά στα κρεβάτια τους

Παρά τις επιθέσεις και τις διακοπές ρεύματος, η οικογένεια Χόρσκι επιχείρησε να διατηρήσει όσο γινόταν την κανονικότητα. Το ηλεκτρικό στο διαμέρισμά τους κόπηκε για περίπου τρεις ώρες και μετά επανήλθε, ενώ η υδροδότηση δεν διακόπηκε.

Νωρίς το βράδυ, οι γονείς πήγαν για μια μικρή βόλτα μαζί με τα παιδιά και τη Μάρσι, το γαλλικό μπουλντόγκ της οικογένειας.

Στη διαδρομή τους πέρασαν δίπλα από πολυκατοικία που είχε πληγεί από drone δέκα ημέρες νωρίτερα.

Ο Μαρκ γνώριζε ότι στο κτίριο έμενε η καθηγήτριά του στην Ιστορία. Του προκάλεσε εντύπωση πως άνθρωποι εξακολουθούσαν να κατοικούν στον όροφο ακριβώς πάνω από εκείνον που είχε δεχθεί το πλήγμα.

Το βραδινό των δύο παιδιών ήταν χάμπουργκερ. Αφού τελείωσαν, βούρτσισαν τα δόντια τους, φόρεσαν τις πιτζάμες και πήγαν στα κρεβάτια τους.

«Δεν κοιμήθηκα πολύ καλά χθες το βράδυ. Μάλλον θα αποκοιμηθώ πάρα πολύ γρήγορα. Θα πέσω ξερός», ανέφερε ο Μαρκ.

Παρά τις εκρήξεις, τις σειρήνες και την αγωνία, τα παιδιά είπαν πως η συγκεκριμένη μέρα ήταν καλή. Λίγο αργότερα, έσβησαν τα φώτα.

Σε μια πόλη με έξι νεκρούς, όπου οι σειρήνες ακούστηκαν επτά φορές και ο αεροπορικός συναγερμός κράτησε συνολικά δέκα ώρες και τριάντα λεπτά, το ότι μια οικογένεια επέστρεψε στα κρεβάτια της θεωρήθηκε αρκετό για να μετρήσει η ημέρα ως επιτυχημένη.

Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα για το Κίεβο, όπως την περιγράφουν οι New York Times: μια πρωτεύουσα που επιμένει να συνεχίζει την καθημερινότητά της, ακόμη κι όταν ο πόλεμος εισβάλλει σε κάθε πτυχή της.