Μητσοτάκης και Σαμαράς: Τα ελληνοτουρκικά στο αρχείο της επιλεκτικής μνήμης

Ο Αντώνης Σαμαράς απάντησε στη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη ανοίγοντας λογαριασμό για τα ελληνοτουρκικά: κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι καταφεύγει στον διάλογο της περιόδου 2012–2014 αντί να ασχολείται με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στον ΟΗΕ για τις τουρκολιβυκές διεκδικήσεις, το οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει αποτυχημένο. Κάπως έτσι, Μητσοτάκης και Σαμαράς διασταυρώνουν αρχεία, με τον πρώην πρωθυπουργό να επιμένει ότι οι συνθήκες της δικής του θητείας ήταν διαφορετικές.

Ο Σαμαράς απαριθμεί όσα, όπως τονίζει, δεν υπήρχαν τότε: το τουρκολιβυκό μνημόνιο, η διαρκής τουρκική NAVTEX στο Αιγαίο, η επίσημη υιοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας», τα περιστατικά στην Κάσο και η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Καταλογίζει επίσης στην κυβέρνηση ότι πρόσφερε διεθνές άλλοθι στην Άγκυρα μέσω της συμφωνίας φιλίας. Η αιχμή του προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι συγκεκριμένη: η επίκληση παλιότερων επαφών δεν απαντά στην κριτική για τη σημερινή πολιτική. Ο Αντώνης Σαμαράς το θέτει ως εξής:

Μητσοτάκης και Σαμαράς με ανοιχτά αρχεία

Μόνο που το αρχείο δεν προσφέρεται για τόσο άνετη αυτοδικαίωση. Στις 4 Μαρτίου 2013, στην Κωνσταντινούπολη, ο Σαμαράς συμμετείχε στο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας, απευθυνόταν φιλικά στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και επιβεβαίωνε την ελληνική υποστήριξη στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Τον Σεπτέμβριο του 2014 τον συναντούσε ξανά, στο Νιούπορτ της Ουαλίας, παρότι είχαν προηγηθεί προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου από τα Κατεχόμενα. Στην περιοχή είχε φτάσει και το ερευνητικό «Μπαρμπαρός». Ο διάλογος επί Σαμαρά, συνεπώς, δεν διεξαγόταν μέσα σε διπλωματικό θερμοκήπιο.

Υπάρχει και μια λιγότερο βολική εγγραφή: στις προγραμματικές δηλώσεις της 6ης Ιουλίου 2012, ο τότε πρωθυπουργός είχε δεσμευτεί για γρήγορη, προσεκτική ανακήρυξη ΑΟΖ. Η ανακήρυξη δεν έγινε επί της κυβέρνησής του. Ο Μητσοτάκης δεν απαλλάσσεται από τη σημερινή κριτική επειδή ο προκάτοχός του συνομιλούσε με την Άγκυρα. Αλλά και ο Σαμαράς, διεκδικώντας αναδρομικά πιστοποιητικό αποτελεσματικότητας, ξαναφέρνει στο τραπέζι τη δική του ανεκπλήρωτη δέσμευση.