Η «γενναιόδωρη» αύξηση συντάξεων που πληρώνει ο πληθωρισμός

Η είδηση παρουσιάστηκε σχεδόν σαν επίτευγμα: οι συντάξεις θα αυξηθούν 2,9% από την 1η Ιανουαρίου 2027, αντί του 2,6% που υπολογιζόταν μέχρι πρότινος. Μια ματιά στα νούμερα όμως αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι δεν πρόκειται για καμία γενναιοδωρία του Μαξίμου, αλλά για αναγκαστική προσαρμογή σε μια δυσάρεστη πραγματικότητα: ο πληθωρισμός αναθεωρήθηκε από το 3,2% στο 3,8%, κι αυτό ανεβάζει αυτόματα, βάσει του νόμου που συνδέει τις αυξήσεις με πληθωρισμό και ανάπτυξη, το ποσοστό προσαρμογής.

Ο λογαριασμός του ακριβού καλαθιού

Με ανάπτυξη σταθερή στο 2% και πληθωρισμό στο 3,8%, η φόρμουλα βγάζει 2,9%. Αν ο πληθωρισμός είχε μείνει στο αρχικό 3,2% που προέβλεπε το ΥΠΟΙΚ, το ποσοστό θα ήταν 2,6%. Η διαφορά των τριών δεκάτων δεν είναι λοιπόν πολιτική επιλογή ούτε αναγνώριση ότι οι συνταξιούχοι αξίζουν περισσότερα· είναι η μαθηματική συνέπεια του γεγονότος ότι τα νοικοκυριά πληρώνουν ακριβότερα τα ψώνια τους απ’ όσο είχε αρχικά υπολογιστεί. Η αύξηση «κρύβει» τον πληθωρισμό που τη γέννησε, και η παρουσίασή της ως καλά νέα μοιάζει τουλάχιστον ειρωνική.

Ο λογαριασμός του Πετραλιά

Στο προσχέδιο του προϋπολογισμού, η δημοσιονομική δαπάνη που έχει εγγράψει ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Θάνος Πετραλιάς για τις συντάξεις το 2027 ανεβαίνει στα 807 εκατομμύρια ευρώ, από τα 750 εκατομμύρια που προέβλεπε αρχικά η εξειδίκευση των μέτρων που είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της 90ής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Πενήντα επτά εκατομμύρια παραπάνω, που δεν προέκυψαν από γενναιόδωρη αναθεώρηση πολιτικής αλλά από την ανάγκη του κράτους να τρέξει πίσω από την ακρίβεια που το ίδιο δεν κατάφερε να συγκρατήσει. Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι απλό: πόσο θα άξιζε αυτή η «αύξηση» αν ο πληθωρισμός συνεχίσει να ανεβαίνει πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνει να τον κυνηγήσει ο προϋπολογισμός;