Η Eurobank βρίσκει 2 εκατ. αυθημερόν, το Μαξίμου τα μετράει εδώ και μήνες

Παρασκευή πρωί, ο CEO της Eurobank Φωκίων Καραβίας βρίσκεται στη Λευκωσία. Ως το μεσημέρι, η τράπεζα έχει δεσμευτεί για 2 εκατομμύρια ευρώ, εξ ολοκλήρου δικά της, για την ανέγερση Κέντρου Ημέρας στον Στρόβολο για άτομα στο σοβαρότερο άκρο του φάσματος του αυτισμού. Αναλαμβάνει μάλιστα και την εποπτεία της υλοποίησης, με το υφυπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας της Κύπρου να παραλαμβάνει έτοιμο το κτίριο για να το λειτουργήσει. Καμία σύναξη, καμία διαρροή σε δημοσιογράφους για «μελέτη του μέτρου», κανένα δημοσιονομικό περιθώριο που πρέπει πρώτα να βρεθεί. Απόφαση, υπογραφή, χρηματοδότηση.

Η πύλη εισόδου λέγεται Κύπρος

Η επίσκεψη Καραβία δεν είναι όμως απλώς μια κοινωνική χειρονομία που αξίζει δελτίο τύπου. Είναι παράθυρο σε μια στρατηγική που έχει γίνει κεντρικός πυλώνας της Eurobank: το λεγόμενο International, με τον αναπληρωτή CEO Σταύρο Ιωάννου στο τιμόνι της ανάπτυξής του και την Κύπρο να λειτουργεί ως προγεφύρωμα για επιχειρήσεις και κεφάλαια προς την ευρύτερη περιοχή. Στην Κύπρο, ο Μιχάλης Λούης διευθύνει την Eurobank Ltd και υλοποιεί επιτόπου αυτή την κατεύθυνση. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν το μισό της κερδοφορίας του ομίλου προέρχεται πλέον από δραστηριότητες εκτός Ελλάδας — ένα ποσοστό που δείχνει πού πραγματικά βρίσκεται το κέντρο βάρους της τράπεζας σήμερα.

Ποιος χρηματοδοτεί τι

Η επιλογή της Eurobank να επενδύει σε έργα με μόνιμο κοινωνικό αποτύπωμα στις αγορές όπου δραστηριοποιείται δεν είναι φιλανθρωπία στο κενό· είναι μέρος του ίδιου σχεδιασμού που την κάνει να κερδοφορεί διπλά εκτός Ελλάδας. Κι όμως, το γεγονός ότι μια ιδιωτική τράπεζα βρίσκει αυθημερόν κεφάλαιο για κοινωνική υποδομή που κανονικά θα έπρεπε να είναι κρατική μέριμνα, λέει κάτι παραπάνω από ευγενική πρωτοβουλία. Λέει ότι το κράτος, όταν πρόκειται για ανάλογα ποσά σε κοινωνικά μέτρα, κινείται με ρυθμούς γραφειοκρατίας, ενώ ο τραπεζικός τομέας κινείται με ρυθμούς επιχειρηματικού σχεδιασμού. Το Μαξίμου συζητά, υπολογίζει, αναβάλλει· η Eurobank πετάει, υπογράφει, γυρίζει. Ποιος, τελικά, διαχειρίζεται πιο αποτελεσματικά τις προτεραιότητες των πολιτών — η κυβέρνηση που τους εκπροσωπεί ή η τράπεζα που τους δανείζει;