Λιγνίτης: η ανατίναξη που το Μαξίμου θέλει να μείνει χωρίς μάρτυρες

Η εικόνα είναι κυριολεκτική, όχι σχήμα λόγου: υποδομές λιγνίτη ισοπεδώθηκαν με εκρηκτικά, σε μια χώρα που ακόμη ψάχνει να καταλάβει πώς θα θερμάνει και θα φωτίσει τα νοικοκυριά της χωρίς να πληρώνει ρεκόρ τιμές. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη το παρουσιάζει ως αναπόφευκτο βήμα προς την απολιγνιτοποίηση. Άλλοι το βλέπουν ως πολιτική επιλογή με κόστος που κάποιος θα πρέπει να πληρώσει — και δεν είναι το Μαξίμου.

Η ανατίναξη ως σύμβολο

Ο δημοσιογράφος Γκρέκο Μπαγιάμα δεν διανθίζει, χτυπά ευθέως: ο Μητσοτάκης ανατίναξε τις υποδομές λιγνίτη, και αυτό οφείλει ο πολίτης να το λάβει σοβαρά υπόψη του.

Η διατύπωση δεν είναι τυχαία. Δεν μιλά για «σταδιακή απόσυρση» ή «ενεργειακή μετάβαση» — όρους που το Μαξίμου προτιμά για την ανώδυνη αφήγησή του. Μιλά για ανατίναξη, μια λέξη που παραπέμπει σε κάτι μη αναστρέψιμο, σε απόφαση που έκλεισε την πόρτα πίσω της με πυροκροτητές. Το ερώτημα που αφήνει αιωρούμενο είναι αν αυτή η μη αναστρεψιμότητα εξυπηρέτησε το ενεργειακό σχέδιο της χώρας ή απλώς βόλεψε την ατζέντα των Βρυξελλών, με το κόστος να μετακυλίεται στον καταναλωτή που βλέπει τον λογαριασμό ρεύματος να μην πέφτει όσο υπόσχονταν οι πράσινες βεβαιότητες.

Το κόστος πριν την κάλπη

Η αναφορά σε «πολύ σοβαρό» ζήτημα που πρέπει να σταθμίσει ο πολίτης δεν είναι αθώα διατύπωση εν όψει εκλογών. Είναι υπενθύμιση ότι οι μεγάλες αποφάσεις ενεργειακής πολιτικής, όσο κι αν ντύνονται με το λεξιλόγιο της βιωσιμότητας, αφήνουν πίσω τους απτές συνέπειες: απώλεια θέσεων εργασίας σε λιγνιτικές περιοχές, εξάρτηση από εισαγόμενο φυσικό αέριο, και μια χώρα που ανατίναξε το παρελθόν της χωρίς να έχει εξασφαλίσει πλήρως το μέλλον της. Το Μαξίμου προτιμά να μιλά για κλιματική ευθύνη· ο πολίτης, όταν ανοίγει τον λογαριασμό ΔΕΗ, μιλά για κάτι πιο πεζό.

Το τελικό συμπέρασμα δεν χρειάζεται σχήματα: μια κυβέρνηση που ανατινάζει υποδομές δεν μπορεί ταυτόχρονα να ζητά να ξεχάσει κανείς τι ανατινάχθηκε.